Chapter 3

Nagsuot siya ng damit at lumabas papunta sa bakuran, kung saan nakita niya si Robin na nagwo-workout.

Wala itong suot na pang-itaas habang salitan niyang itinataas ang mga dumbbell gamit ang dalawang kamay. Sa sinag ng araw ay kumikinang ang mga muscles ng buong katawan nito. Para bang bumaba ang isang diyos mula sa langit. Bahagyang uminit ang pisngi ni Sophie.

“Ang aga mo naman,” mahina niyang bati.

Lumingon si Robin at sinulyapan lamang siya nang walang gaanong emosyon.

Tumingin sa paligid si Sophie. Hindi gano’n kalaki ang bakuran at medyo magulo, nakakalat ang mga punching bag, boxing gloves, baseball bat, at iba pang equipment. Bahagyang kinabahan si Sophie. Ayaw niyang maniwala sa mga sabi-sabi, pero sa dami ng mga gamit na ‘yon, posible ngang madalas masangkot sa mga away si Robin.

Hindi niya tuloy maiwasang mapaisip kung ano kaya ang tunay na ugali ng lalaking ito. Batay sa mga naririnig niyang balita, laganap daw sa lugar na ‘yon ang pagiging dominante ng mga lalaki, at karaniwan na ang pananakit sa asawa kapag nalalasing.

Kinagat ni Sophie ang kanyang ibabang labi, dahan-dahang lumapit, at halos may kaba nang tanungin niya ito. “Ahm… nakakakain ka na ba ng almusal?”

“Hindi pa,” maikli at malamig na sagot ng lalaki. “Ikaw na ang magluto.”

Tumango si Sophie at agad nagmadali papunta sa kusina. Mabilis siyang kumilos. Hindi nagtagal ay nakapagluto na siya ng isang kalderong lugaw na gawa sa millet, nagprito ng egg pancake, at naghiwa pa ng isang plato ng karne ng baka na bago niya ito ilapag sa harap ni Robin.

Nang itaas ni Robin ang kanyang tingin, tumama ito sa namimilog na mata ni Sophie na punong-puno ng ngiti. Biglang may kung anong kumislot sa kanyang dibdib; kumuha siya ng isang piraso ng karne at inilagay ito sa plato ni Sophie.

Natigilan si Sophie. Akmang tatanggi sana siya nang marinig ang malalim na tinig ng lalaki, “Kumain ka nang marami. Ang payat mo.”

“Oh…”

Ngumuso siya. Marami sana siyang gustong sabihin kay Robin, gaya ng paghingi ng sorry para sa nangyari kagabi. Alam naman niyang normal lang iyon para sa mga bagong kasal, pero nauwi ang lahat na parang pinipilit siya nito.

Gusto rin niya itong tanungin tungkol sa mga future plans nito. Ngayong mag-asawa na sila, dapat ay mapag-usapan at mapagplanuhan nila ang magiging buhay nila. Higit sa lahat, hindi pa rin niya malaman kung ano talaga ang trabaho nito, kung paano siya kumikita at sumusuporta sa pangangailangan ng pamilya.

Marami pa silang kailangang malaman tungkol sa isa’t isa.

Ngunit nakita niyang nakayuko lamang si Robin habang kumakain. Nang itaas nito ang kanyang kamay, kitang-kita ang mga makakapal na kalyo sa mga daliri nito, resulta at mga marka ng walang humpay na pagsuntok sa mga punching bag.

Nasa dulo na ng dila ni Sophie ang mga tanong niya, ngunit pinigilan niya ang mga ito. Ang unang almusal ng kanilang pagsasama ay tahimik at tila walang katapusan. Hindi maitatanggi ni Sophie ang lungkot na nararamdaman dahil sa sitwasyon niya, pero alam niyang sa puntong ito, wala na siyang pagkakataong umurong pa.

“Nga pala, mayroon ka bang gagawin ngayong araw?” tanong ni Sophie.

Nagulat sandali si Robin. “Bakit?”

“Pupunta ako sa syudad para isauli ang wedding gown,” ngiti niya nang bahagya.

Bahagyang natigilan si Robin sa narinig. Dahil sa totoo lang ay wala talaga siyang inasikaso kahit ano sa kasal nila. Hindi man lang nito alam na ang suot na wedding gown ni Sophie ay unipahan lamang. Sa araw na dapat sana ay pinakamasaya at pinakamalaking bahagi ng buhay ng isang babae, hindi ba’t karaniwan nilang binibili ang wedding dress at masayang inuuwi iyon? Habang iniisip iyon, hindi niya maipaliwanag ang kakaiba at mabigat na pakiramdam.

“Pero ‘wag kang mag-alala, hindi ko naman inaasahan na sasamahan mo ‘ko,” mabilis na paliwanag ni Sophie nang makita niyang nananahimik ito. “Kaya ko naman ‘tong isauli mag-isa. Kung mayroon kang gagawin, sige lang, huwag mo akong intindihin.”

“Hmm,” walang gaanong emosyong sagot ng lalaki.

Magalang sila sa isa’t isa at pinakikitunguhan nila ang bawat isa na tila magka-roommate.

Maingat na nilabhan ni Sophie ang wedding gown, ibinalot at sinigurong maayos na tulad ng kung paano niya ito nakuha. Ilang pampublikong sasakyan ang sinakyan niya bago makarating sa wedding dress shop, at halos tanghali na.

Sa araw ng kasal, bukod sa perang pangako ng kanyang ama, wala nang ibang ibinigay ang pamilyang Catañeda para sa kanya. Kaya naman napilitan siyang maglakad sa bawat kanto ng bayan hanggang sa makita ang shop na ito, kung saan mura at maganda naman ang mga wedding gown. Maliit lamang ang shop at kilala bilang mapangmata ang mga nagtatrabaho roon, lalo na sa mga babaeng tulad niya na kailangan pang mangupahan ng wedding gown.

“Miss, sigurado ka bang magagamit pa ulit ang wedding gown na ‘to?” Matigas na boses ng saleslady habang nakakunot ang noo at punong-puno ng pagkadismaya. “Tingnan mo, anong nangyari sa gown!”