Chapter 5

Biglang tumahimik ang buong shop, tahimik na tila maririnig kahit ang pagbagsak ng karayom sa sahig. Lahat ng nakapaligid ay nagbigay ng nakakaawang tingin sa saleslady. Makikita rin sa kanyang ekspresyon na hindi na siya komportable sa sitwasyon. Sa sandaling iyon, lumapit ang manager at sumenyas para ipahiwatig na sundin lamang ang gusto ng customer. Dahil na rin siguro sa presyo ng wedding gown.

Nanatiling kalmado si Robin. Walang bakas ng ngiti ang makikita sa ekspresyon ng kanyang mukha. Hindi namalayan ni Sophie ang napahigpit niyang pagkakahawak sa kamay ni Robin.

“Huwag na lang… huwag na nating bilhin,” mahina niyang bulong. “Napakamahal ng damit na iyan, at wala na rin naman akong panggagamitin n’yan.”

“Go ahead, i-swipe mo na,” matigas at walang pag-aalinlangang sagot ni Robin. “Wala ‘yang PIN.”

Sa huli, kinailangan pang lumapit ng manager at designer para mapawi ang tensyon.

Lumabas sandali si Robin upang manigarilyo sa may pintuan sa labas, habang sinusukat naman si Sophie sa loob. Sa pagkakataong ito, wala nang sinumang nangahas na magbitaw ng masasakit na salita o manghusga kay Sophie. Ang saleslady na kaninang naglalait ay pinagsabihan na ng manager ng shop at nakatayo na lamang sa gilid, hindi man lamang ito umaalis sa posisyon. Ang designer naman ay walang tigil sa pagpuri sa hubog ng katawan ni Sophie, at maging ang manager ay itinuturing siyang VIP, maingat at magalang na ipinagtimpla siya ng tsaa.

Nang sa wakas ay makalabas sila sa shop, nanatiling malungkot at walang sigla si Sophie sa buong paglalakad pauwi. Mahigit tatlumpung libong piso ang halaga ng damit na iyon.

Kinagat niya ang kanyang labi at tumingin sa lalaking nasa tabi niya. Ngunit ang lalaki ay nanatiling kalmado, walang bakas ng pag-aalala.

“Robin,” sa wakas ay nakapagsalita siya matapos ang mahabang pagtitimpi. “Sa palagay ko, may kailangan tayong pag-usapan ng masinsinan.”

Natigilan si Robin at huminto sa paglalakad. Tinitigan siya ni Sophie, kumikinang ang namimilog na mga mata nito, habang bahagyang pinagdikit nito ang kanyang labi.

“Kanina… masyado kang nagpadalos-dalos.”

Kumunot ang noo nito. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Sa shop kanina, alam mo namang hindi mo na kailangang gawin iyon. Bakit mo pa binili yung napakalamahal na wedding gown na ‘yan? Mahigit thirty thousand pesos din ‘yon. Alam mo ba kung gaano katagal tayo mabubuhay sa halagang iyon?”

Sa totoo lang, hindi alam ni Robin ang halaga no’n. Dati, marahil ay hindi pa sapat ang halagang iyon para sa pagkain. Mahinahon ang boses ni Sophie habang nananatiling walang emosyon ang makikita sa mukha ni Robin.

“Hindi naman kita sinisisi.” Lalong huminahon ang kanyang tono. “Gusto ko lang sabihin na ngayong mag-asawa na tayo, kailangan na nating pag-usapan at pagplanuhan ang future. Alam kong gusto mo lang akong ipagtanggol, pero may mga pagkakataon din na kailangan nating magpasensya at maging matipid. Marami pa tayong pagkakagastusan sa bahay.”

Sa bahay.

Sa hindi malamang dahilan, sa sandaling marinig niya ang salitang iyon, bahagya siyang napangiti.

“Bukod pa rito… hindi pa dumarating ang dowry ko. Kapag nakuha na natin iyon, mayroon na rin kasi ‘yong pinaglalaanan. Hindi tayo pwedeng basta-basta gumastos ng hindi pinag-iisipan muna,” dagdag pa niya.

Unti-unting humina ang boses ni Sophie. Sa tuwing naiisip niya ang kanyang inang kailangang ipagamot sa ospital at ang mga kapatid na naghihintay ng pera para sa gastusin sa araw-araw, binalot siya ng labis na pag-aalala. Ngunit alam niyang hindi ‘yon pwedeng malaman ni Robin. Sa harap nito, gusto niyang maging si Briana.

“Gumastos?” Iniulit ni Robin at may halong bahagyang pagtawa sa kanyang boses. “Hindi ba galing ka sa mayamang pamilya? Bakit nag-aalala ka na mauubusan tayo ng pera?”

Nanlaki ang mga mata ni Sophie sa sinabi ni Robin, habang pumipintig sa kaba ang kanyang dibdib. Agad siyang nag-isip ng paraan para ibahin ang usapan. “Nauuhaw ka ba? Bibili ako ng milktea!”

Pagkasabi nito, mabilis siyang tumalikod at mabilis na naglakad papunta sa milktea shop. Pinagmasdan siya ni Robin, ang maliit at payat na likuran ng asawa, at bahagyang ngumiti. Ngunit biglang tumunog ang kanyang telepono. Nawala ang ngiti ng makita niya ang pangalan sa kanyang screen.

“How’s the investigation going?”

“Young Master Creighton…” Magalang na nabati nito. “Patapos na po ang inspection. Noong araw na sinabotage ang private plane n’yo, confirmed po na may tao sa likod nito. Sa ngayon, naghahanap pa po kami ng solid na ebidensya. Pero malapit na po nating mapatunayan. Itong mapatunayan at ang mastermind po ay ang taong iniisip n’yong gumawa nito sa inyo.”

“Mabuti kung ganon,” mariin at may awtoridad na wika ni Robin. “Ipagpatuloy niyo lang ang imbestigasyom hanggang sa lumabas ang katotohanan!”

“Masusunod. Pero, Young Master Creighton, gaano pa po katagal kayong mag-i-stay diyan sa probinsya ng Quezon? Sigurado po ba kayong wala pa po kayong balak na bumalik dito sa Manila?”