Chapter 2

Nablanko ng ilang segundo ang isip ni Sophie.

Naramdaman niya ang mainit na dibdib na nakadikit sa kanyang likuran, at naririnig pa niya ang mabilis na pagtibok ng puso nito. Nabalot siya ng matinding presence ng pagkalalaki nito; huminga siya nang malalim, ngunit nananatiling naninigas ang mga kamay at paa niya sa sobrang kaba, hindi man lang niya magawang gumalaw.

Biglang tumigil ang mga kamay ng lalaki. “Alam mo ba kung sino ako?”

Natigilan si Sophie. Ang gusto sana nitong sabihin ay siya ang kanyang asawa at natural lang na mangyari ang mga ganitong bagay sa unang gabi nila bilang mag-asawa. 

Ngunit sinagot talaga ni Sophie ang tanong niya sa mahina at takot na tinig: “Alam ko. Ikaw si Robin Alegre.”

Bahagyang naniningkit ang mga mata nito at dahan-dahang umangat ang gilid ng kanyang mga labi.

Robin Alegre…

Hindi n’ya inaasahang alam ‘yon ni Sophie. Ngunit ang totoo, hindi naman talaga siya si Robin Alegre. At hindi rin naman ito si Briana Catañeda.

Sa totoo lang, mula sa sandaling pumasok si Sophie sa pintuan, nakita na agad niyang isa lamang siyang substitute. Hindi man niya sigurado ang totoong dahilan, pero batid niya na imposibleng pumayag ang panganay na anak ng Catañeda na magpakasal sa isang lalaking taga-baryo lamang.

Ngunit hindi naman ‘yon mahalaga sa kanya, siya ang pumalit bilang bride, at siya rin naman ang ipinalit bilang groom, kaya patas lang sila.

“Robin…”

Napabalik siya sa katinuan nang maramdaman ang mainit na tingin ng lalaki sa kanyang mga mata, malambing at parang tubig, habang ang kanyang presensya ay tila isang kamay na dahan-dahang humahaplos sa pinakamalalim at lihim na bahagi ng puso niya.

“Sorry, kinakabahan lang talaga ako.” Kinagat niya ang kanyang ibabang labi at dahan-dahang iniangat ang maliit na kamay upang hawakan ang leeg nito. “Asawa na kita kaya dapat lang na ibigay ko ang sarili ko sa ‘yo nang buo… kaya… simulan na natin.”

May mga butil ng pawis sa dulo ng kanyang ilong. Pilit siyang lumapit sa asawa, ngunit nanginginig pa rin sa kaba ang kanyang buong katawan. Sa sandaling paglapit ni Sophie upang halikan sa labi ang asawa, may kung anong kumirot sa puso ni Robin. Kaya bigla nitong hinawakan ang kanyang maliit na kamay at dahan-dahang inilayo siya nang bahagya.

Natigilan si Sophie, hindi pa rin nawawala ang pamumula sa kanyang mukha, habang ang kanyang namimilog na mga mata ay punong-puno ng pagkalito at pagtataka.

“Huwag na muna,” tinitigan siya nito. “Pagod ka na rin ngayong araw. Magpahinga ka na.”

“Robin…”

“Sa tingin ko, kailangan mo pa ng panahon,” malumanay nitong wika. “Hangga’t hindi ka pa sanay na may asawa ka na, hindi kita pipilitin.”

Pagkatapos nito, tumalikod na ang lalaki at humiga. Nakatitig lamang si Sophie sa hubad at malapad nitong likuran, at hindi niya namalayan kung gaano katagal siyang nakatingin sa kanya, hanggang sa dahan-dahan niyang narinig ang mahina at payapang paghilik ng lalaki.

Tinitigan niya ito nang mabuti. Napakaguwapo nitong matulog, may matibay at malinaw na anggulo ang kanyang mukha, at ang makapal nitong kilay na lalong nagpapakita ng kanyang pagiging masculine. Nakapatong ang kanyang ulo sa malalaki niyang braso. Naramdaman ni Sophie ang biglang pag-init ng kanyang mukha at mga pisngi sa patuloy na pagtitig sa matipuno nitong pangangatawan.

Biglang bumilis ang tibok ng dibdib ni Sophie, kaya agad siyang tumalikod upang itago ang kanyang hiya at kaba.

Unti-unti siyang dinalaw ng antok, ngunit magulo pa rin ang isip niya habang inaalala ang mga masasakit na salita ng kanyang madrasta at si Briana bago ang kasal. Paulit-ulit nilang sinabi sa kanya na ang pamilya ng mga Alegre at ang kanilang angkan ay matagal nang magkakakilala at magkaibigan, at mayroon talagang nakatakdang kasunduan sa pagpapakasal. Ngunit nang mangkaroon ng problema ang pamilyang Alegre, nagtago na lamang sila sa malayong baryo sa bukid. Naghirap sila sa buhay at halos wala na silang ari-arian. Ang anak na lalaki ng kanilang pamilya ay wala ring narating sa buhay. Kilala pa raw ito sa buong lugar bilang isang walang kuwentang tambay na madalas pa ngang makulong.

“Paano naman ako magpapasakal sa isang basagulero?” Tinaasan siya ng boses ni Briana habang nakataas ang kanyang noo. “Bagay na bagay ka naman sa kanya! Tutal, sino bang nakakaalam kung ilan ang naging lalaki ng nanay mo? Isa pa, mga anak sa labas din naman ang mga kapatid mo!”

“Sigurado ako, mga tulad mo lamang ang babagay para sa isang basagulero!”

“Sophie, pag-isipan mong mabuti,” malamig at walang pakiramdam na wika ng kanyang ama. “Kung ikaw ang magpapakasal kay Robin Alegre sa halip na si Briana, bibigyan kita ng malaking halaga, sapat upang mapagamot mo ang iyong ina.”

Itinuro-turo siya ng kanyang madrasta at sinigawan, “Walanghiya ka! Pinayagan ka na ngang magpakasal bilang anak ng pamilyang Catañeda. Dapat nga magpasalamat ka pa. ‘Wag kang masyadong mapili!”

Sa isang iglap, nagising si Sophie mula sa kanyang pagkakatulog at nakita niyang maliwanag na ang araw. Ngunit wala na ang anino ng lalaking katabi niya.