CHAPTER 3

Hindi na niya alam kung kanino pa hihingi ngthirty thousand na kabayaran sa kanyang hospital bill. Sa huli, alas-nuwebe na ng gabi nang muli niyang tawagan si Malachi.

Isang malalim at paos na boses ang sumagot sa tawag niya—malamig at tila malayo, kagaya ng isang naliligaw  tuta.

“Jazz?”

Agad na parang may bumara sa kanyang lalamunan ng marinig ang titig ng lalaki sa kabilang linya. Isang matinding bugso ng hinanakit ang bumaha sa kanyang puso. Naaalala niya kung paano sinaktan ng kanyang ina ang kanyang damdamin. Nanginginig ng bahagya ang kanyang tinig, ng mag umpisa siyang magsalita.

“Hello… Malachi. Maaari– maaari ba akong makahiram ng thirty thousand?” mahina niyang tanong. “Nasa ospital ako at hindi ko mabayaran ang aking medical fees. Kilangan ko ng maka bill out upang hindi na lumaki pa ang aking babayaran dito.”

Mula sa kabilang linya, narinig niya ang mahinang tunog ng paghinga, kasabay ng bahagyang kaluskos ng tela.

Noong nawalan na siya ng pag asa, dahil sa hindi nito pagsagot agad, bigla itong nagsalita, “Ano ang card number?”

Biglang nabuhayan siya ng loob, saka nagmamadaling nagsalita, “Sandali… hahanapin ko.”

Dali-dali niyang kinuha ang bag sa kanyang tabi at naghalughog, sa takot na baka ibaba nito ang tawag.

Sabi ng nurse ay bag niya iyon, pero ang laman lang nito ay mga gamit sa pagmi make-up.

Sa wakas, nakakita siya ng isang bank card sa pinakailalim na bahagi at binasa ang numero sa lalaki.

Wala pang isang minuto, tumunog ang notification—na-transfer na ang pera.

Hindi nagawang ibaba ni Jazz ang tawag. Sa dami ng nangyari mula nang mawala ang kanyang alaala, ito lang ang tanging taong tumugon sa kanya.

Ngunit nag-atubili siya sa loob ng tatlong minuto, hindi alam kung ano ang sasabihin.

Ang nakapagtataka, hindi rin ibinaba ni Malachi ang linya.

Sa katahimikang namagitan sa kanila, dinig nila ang paghinga ng isa’t isa.

“Malachi, ako—”

“Malala ba ang sugat mo?”

Hindi malambing ang  boses ng lalaki, sa halip ay may hatid itong nakakakilabot na lamig.

Gayunpaman, para kay Jazz, ito ang unang bakas ng pag-aalala na naramdaman niya mula nang magising siya. Ang lalaki ang kauna unahang nagtanong tungkol sa kanyang natamong sugat.

Bigla siyang naantig sapag alala nito sa kanya, ngunit dahil sa pagka-ilang at kawalan ng maisagot, nasabi na lang niya, “Ayos na ako. Salamat. Gagawa ako ng paraan para mabayaran kita.”

“Jazz,” mahina nitong wika, “talaga bang balak mo pang magkunwari sa akin?”

Biglang dumagundong nang malakas ang puso ni Jazz. Agad niyang ibinaba ang tawag, gulung-gulo ang isipan niya.

Ano ang ibig nitong sabihin?

Madalas ba siyang magsinungaling kay Malachi noon?

Habang iniisip niya ito, lalo lang siyang nalilito.

Sa huli, binayaran na lamang niya ang mga utang sa ospital at tinapos ang mga papeles para makalabas.

Ngunit nang tumayo siya sa harap ng pintuan ng ospital, natigilan siya.

Wala siyang dalang pera, at wala siyang ideya kung saan siya dapat pumunta.

Sa huli, nagawa niyang mahanap ang daan pauwi sa pamamagitan ng pagtingin sa kanyang WeChat chat history at nag-taxi siya papunta roon.

Isa itong napakagandangmansiyon, at ang hardin ay maayos na maayos, halatang inaalagaan.

Tinapik ng driver ang manibela. “Two hundred lang ma’am.. Cash o gcash?”

Bigla siyang napahiya. Wala siyang dala na kahit ano. Bumaba siya ng taxi, at nais sanang pumasok sa loob ng bahay kung saan siya dinala ng mapa upang kumuha ng pera. Pero biglang may dumating na isang mamahalin at magarang sasakyan.

Bumaba ang bintana nito at lumitaw ang mukha ni Damon. Sa passenger seat ay nakaupo si Angelyn, na ang make-up ay simple at mukhang inosente.

Bumaba ng kotse ang babae at nagtanong na tila nag-aalala, “Ate, bakit ang aga mo namang lumabas ng ospital? Okay ka na ba?”

Napakagara ng suot nito ng araw na iyon. Halatang mamahalin ang damit at hindi babasta ang halaga.

“Hindi ba’t sinabi na sa iyo ni Damon?” malambing na pagpapatuloy ni Angelyn. “Ang boyfriend mo ay si Malachi.” Namula ang kanyang mga mata, at nagkunwaring natatakot. “Nandito ka ba para muli akong saktan?”

Bago pa makapagsalita si Jazz, bumaba si Damon mula sa driver’s seat, ang mukha ay puno ng pangungutya.

“Iniisip ko kung hanggang kailan mo kakayanin ang ginagawa mo, Jazz,” singhal niya. “Hindi mo man lang pala kayang magtagal ng anim na oras sa iyong pagkukunwari. Hindi ka ba naaawa sa sarili mo? Kailangan ko bang ulit-ulitin sayo ang lahat? Ang gusto ko ay si Angelyn. Siya lang ang babaeng para sa akin.  Wala ka na bang respeto sa sarili mo? Hindi mo ba kayang lumipas ang isang araw nang hindi napapahiya? Bakit ba palagi mo na lang pinag-iinitan si Angelyn? Dahil sa selos? Ano bang karapatan mong magselos?”

Sumandal si Angelyn sa kanyang bisig at umiling nang tila natatakot. “Hayaan mo na, Damon. Sanay na ako kay ate.. Bata pa lang kami, ganyan na siya.”

Tuluyang nawalan ng kulay ang mukha ni Jazz. Suot pa rin niya ang maluwag na hospital gown. Ang kanyang makipot na labi ay kumikibot kibot, at bahagyang nanginig ang kanyang mga kamay.

Pinilit niyang mag-iwas ng tingin at paos na nagsabi, “Mayroon ka bang dalawang daan? Pwede bang hiramin muna?”

Nagpakawala ng malamig na tawa si Damon, hindi itinatago ang kanyang pandidiri at pagkaumay sa naiisip na palabas ng babae. “Ibibigay ko pa ito sa aso kaysa sa iyo.”

Ibinaba niya ang kanyang ulo at malambing na hinawakan si Angelyn. “Pumasok na tayo sa loob. Huwag mo na siyang pansinin.”

Pinunasan ni Angelyn ang kanyang mga mata, saka bahagyang ngumiti. “Ate, kunin mo na itong card ko. Gamitin mo kung kailangan mo.”

Ibinaba ni Jazz ang kanyang paningin. Nilunok niya ang kapaitan sa kanyang dibdib at pinilit na isantabi ang kanyang dangal para abutin ang card—kailangang-kailangan niya talaga ng pera ngayon.

Sa huli, kailangang yumuko ng tao sa realidad.

Ngunit bago pa man mahawakan ng kanyang mga daliri ang card, isa pang  luxury car ang huminto sa kanyang tabi.

Lumabas ang kanyang ina na si Norelyn, na galit na galit. Sa sandaling makita ang eksena, mabilis itong lumapit at malakas na sinampal si Jazz sa mukha.

“Binubully mo na naman ba si Angelyn?” sigaw ni Norelyn. “Hindi ka pa ba nakakakuha ng sapat na pera sa kanya? Jazz, ano ba talagang gusto mo sa amin? Gusto mo bang magdusa kaming lahat dahil sa iyo? Simula nang bumalik siya  dito, araw-araw mo na lang siyang ginugulo. Bakit hindi na lang ikaw ang nakidnap noon?”

“Napakaraming pagdurusa ang pinagdaanan ni Angelyn, pero hindi ka pa rin marunong umarte nang tama! Sana, hindi ka na nakaligtas sa trahedya at tuluyan ka na lang namatay!”