Chapter 2.1

MAHILIG MAGLARO SA iba’t-ibang larangan si Warren noong ito ay bata pa. Hilig nitong mag-rides ng bike na kung saan-saan nakakarating at kabisadong mabuti na iyon ni Daviana. Mahilig din ito sa musika. Pang-atleta rin ang katawan nito kung kaya naman hindi ito basta na lang masasaktan sa mga natamo. Inaasahan ng kanyang ama na mag-aaral siya ng masteral sa ibang bansa at pagbalik ay mamanahin na niya ang kanilang family business. Subalit, matapos na maka-graduate ng college ay hindi nito sinunod ang gusto ng ama. Nanatili ito sa bansa at nagsimulang sumali sa mga racing, mapa-kabayo man iyon o sasakyan. Minsan nga sumasali pa ito sa mga endurance na para kay Daviana ay sobrang napakadelikado.

“Hindi iyan, huwag kang kabahan.” palaging sagot nito kapag pinapaalalahanan ni Daviana, wala namang magawa doon ang dalaga kung hindi ang ibigay na lang ang kanyang hilig. “Magtiwala ka lang sa akin.”

Lahat ay kinabaliwan ni Warren laruin, maliban na lang sa babae kung kaya naman nagtataka pa rin si Daviana kung paano ito biglang nagkaroon na lang ng girlfriend. Iyon ang pagkakakilala niya kay Warren, kailanaman ay hindi naging mahilig sa babae. Kaya naman umasa din siya na magiging sila tutal iyon din naman ang itinakdang mangyari ng mga Lolo nila. Bukod doon siya lang ang babaeng nilalapitan nito. Ang buong akala niya talaga ay walang girlfriend si Warren, bagay na kailangan sigurong ipaliwanag niya sa mga magulang oras na magkaroon ulit siya ng pagkakataong makausap ang mga itong muli para malinaw.

“Whoo ang lamig!” bulong niyang pinagkiskis ang dalawang palad kahit na wala naman iyong maitutulong sa kanya, “Sana may hotel room na akong makuha, kapag wala pa baka manigas na ako at magkasakit.” bulong niya na pilit ng winawaglit ang sekretong nalaman niya sa kanyang isip. 

Mabibilang lang sa daliri ang mga hotel sa malapit. Magkakalayo rin ang agwat noon kaya kailangan niya pang maglakad ng malayo upang marating lang ang mga hotels na ilang beses niyang ipinagdasal na sana naman ay mayroong available na room para sa kanya. Ngunit nakadalawa na siya, palaging punuan iyon at wala ng available. Hindi niya alintana ang papalakas na ambon dahil ang tanging goal ay ang makahanap.

“Kapag itong hotel na ‘to wala pa rin, hindi ko na alam kung saan pa ako maghahanap.” may himig nagtatampo na sa kanyang boses, kung alam niya lang na may girlfriend ito hindi na niya pinuntahan.

Nang makapasok na siya sa loob ng pangatlong hotel ay nanginginig na ang katawan niyang nakipag-usap sa front desk, kulang na lang ay magngalit ang mga ngipin niya dahil ‘di niya na kinakaya ang lamig. 

“Pasensya na po Miss, okupado na po ang lahat ng silid. Nahuli po kayo ng ilang minutong dating. Kakakuha lang ng last room ngayon-ngayon lang.” magalang na tugon ng front desk, puno ng pakikisimpatya ang mga mata sa kalagayan niya. 

Pakiramdam ni Daviana ay hindi umaayon sa kanya ang lahat at hindi niya maintindihan kung bakit. Malakas na bumuhos na ang ulan sa labas na natanaw niya sa salaming pintuan ng hotel. Nagpabagsak pa iyon ng kanyang balikat dahil paniguradong lalamig ang hangin paglabas niya. Nanatili siya sa may front desk, pinag-iisipang mabuti kung mauupo na lang ba siya sa sofa sa lobby at hihintayin na doon na lang dumating ang umaga keysa naman lumabas siya at maghanap pa ng ibang mga hotels. Kung naka-tatlo na siya at wala pa, baka mapagod na lang siya ay wala pa rin. Nang makapagpasya na ang dalaga na doon na lang siya, may narinig siyang pamilyar na boses na tumawag sa pangalan niya mula sa likod.

“Daviana Policarpio?” 

Mabilis ang ginawang pag-ikot ng katawan ng dalaga upang tingnan kung sino ang tumawag. Matangkad ang lalaki na nakasuot ng kulay itim na jacket. Kakagaling lang nito sa labas ng hotel dahil may dala itong payong na basa pa ng malakas na buhos ng ulan. Mahaba ang kanyang mga binti, ngunit hindi niya maaninag ang mukha nito nang dahil sa suot niyang sumbrero sa ulo. Ilang segundong tinitigan siya ni Daviana upang alalahanin kung saan niya nakita ang nag-angat na pamilyar nitong mukha. 

“R-Rohi Gonzales?” 

Umangat ang gilid ng labi ng binata nang banggitin nito ang kanyang pangalan. Kung ganun pala ay hindi pa siya nagagawang kalimutan ng dalaga kahit matagal na silang hindi nagkikita. Half-brother siya ni Warren. Anak sa labas ng kanyang ama, pero siya naman ang panganay sa kanilang dalawa.

“Ikaw nga, R-Rohi!”

Matanda kay Daviana ng ilang taon ang binata kung kaya naman dapat ay kumu-kuya siya dito bilang paggalang. Hindi na iyon naisip pa ng dalaga sanhi ng pagkagulat niya sa biglang pagpapakita niya sa hotel na ‘yun. Sa lawak ng lugar, dito pa talaga? Sinong hindi magugulat? May espesyal na identity ang binata at hinding-hindi niya iyon makakalimutan. Anak siya sa labas ng ama ni Warren dahilan upang huwag siyang galangin at kilalanin na kapatid ni Warren kahit na noon pang bata sila. Hindi rin naman sila magkaibigan kaya itinapon ni Daviana ang guilt niya sa pagtawag lang dito sa kanyang pangalan. 

“Anong ginagawa mo dito ng ganitong oras? Sobrang late na ah? Bakit wala ka sa dorm?” sunod-sunod na tanong ni Rohi, hindi na rin inintindi ng binata kung ano ang gustong itawag nito sa kanya. Sanay naman siya sa pangalan lang. At isa pa hindi rin naman sila close para pansinin niya pa iyon at gawing big deal.

“Hmm…” saglit nag-isip si Daviana, hindi alam kung sasabihin dito ang totoong nangyari. 

Ngumiti siya ng bukal sa puso. Matagal na noong huling nagkaroon siya ng balita tungkol sa binatang ito. Pakiramdam niya ay nabunutan siya ng tinik sa dibdib ng may nakitang kakilala kahit na hindi niya close. Hinawakan niya ang ilong nang maramdaman niyang malapit na siyang mabahing. Feeling niya ay bigla siyang sisipunin nang dahil sa masamang klima at nagpaambon pa siya kanina habang naghahanap ng hotel room. Nag-iwan pa ng maraming katanungan kay Rogi ang gawing iyon ni Daviana. Ilang saglit pa ay naisip ng dalaga na hindi niya kailangang magsinungaling sa binata, mahuhuli siya nito kahit gawin iyon. At saka hindi naman siguro masama kung magsasabi siya dito ng totoong dahilan kung bakit siya naroon.

“Nasangkot sa gulo si Warren, galing ako sa police station para tulungan siyang lumabas.”