Chapter 1.3

SUMIKLAB PA LALO ang naramdamang tampo ni Daviana kay Warren dahil sa tono at meaning ng sinabi nito. Nais na nga niya itong palakpakan sa pagiging mabait nito, sa ibang tao nga lang iyon. Nakahanda siyang isakripisyo nito para lang sa pansariling kapakanan. Ano pa nga bang magagawa niya? Tapos  na rin naman at kung mag-aalboroto siya, wala na rin namang silbi iyon. Nagawa na niyang magpauto sa kanya.

“Maraming salamat nga pala sa pagpunta. Sabi ko na eh, hindi mo ako matitiis. Huwag kang mag-alala, babawi ako sa'yo kapag naging maayos na ang lahat. Salamat sa palaging pagtulong mo sa akin, ha?” 

Kagaya ng malamig na klima sa labas, parang ganun ang naramdaman ni Daviana sa puso niyang yumakap. Malinaw na walang pakialam sa kanya si Warren, kahit pa siya ay magkasakit ‘wag lang ang kanyang girlfriend. At bulag siya sa katotohanang iyon.

“Sige. Ayos lang.” 

Kumatok sa pintuan ng silid na tinigilan nila si Warren. Ilang sandali pa ay bumukas iyon at isang bulto ng babae ang lumabas. Walang hiyang itinapon ang sarili kay Warren habang umiiyak upang yumakap pa nang mahigpit. Para itong alagang asong inuwian ng amo at nanghihingi ng atensyon dito.

“Beyb, alam mo ba kung gaano ako natakot kanina? Bakit mo pinairal ang init ng ulo mo? Nasaktan ka ba? Pinag-alala mo ako ng sobra. Huwag mo ng uulitin iyon ha? Paano kung may masamang nangyari sa'yo?” 

“Ayos lang ako, Melissa. Wala kang dapat na ipag-alala.” pilit na kalas nito sa yakap ng babae sa kanya na parang galamay ng mga pusit kung makapulupot, tumikhim ito upang ipaalam na may kasama siya. “Siya nga pala, Melissa, ito si Daviana, kaibigan ko. Siya ang tumulong mag-piyensa sa akin sa police station.”

Bumaling na ang babae sa banda ni Daviana na nanatiling nakatayo pa rin doon. Pareho silang maganda. Kung mukhang simple si Daviana na walang make up sa mukha, papantay ang ganda ni Melissa sa kanya kung mananatili itong may suot na make up lagi.

“Hi? Ikaw pala si Daviana. Alam mo palagi kang kinu-kuwento nitong si Warren sa akin. Sa wakas nagkita na rin tayo.” friendly ang tono ng boses nito, ngunit sa di malamang dahilan ayaw sa presensya niya ni Daviana. 

“Ah, h-hello…” napipilitang tugon ng dalaga at tinanggap na ang nakalahad na kamay. 

Pumasok na sila sa loob ng silid. Dire-diretsong nagtungo si Warren sa sofa. Sumunod sa kanya si Melissa upang muling e-check ang kanyang sugat sa noo. Naiwang nakatayo lang si Daviana, di na komportable.

“Huwag mo ng hawakan nang hawakan at baka ma-infection. Ako na ang bahalang maglinis niyan mamaya. Sa ngayon, hanapan muna natin ng matutulugan ang kaibigan ko.” reklamo ni Warren sabay palo nito sa kamay ng nobya, “Anong oras na rin kasi. Paniguradong inabutan na siya ng curfew sa dorm at hindi na siya papapasukin pa sa loob.”

Sinubukan nilang tumawag sa front desk upang mag-book ng another room, subalit saglit lang si Warren nakipag-usap doon dahil nalaman niyang fully booked na ang hotel nang  dahil rin sa masamang panahon.

“Panigurado talagang puno na iyon ngayon, eh kaninang umaga pa ako nag-booked ng room na ‘to.” nguso ni Melissa na pinalungkot ang mga matang sinulyapan si Daviana, “Ano ng gagawin natin ngayon, Warren?”

Hindi ang hotel room ang tumatakbo ngayon sa isipan ni Daviana kung hindi ang sinabi ni Melissa. Kung nag-booked sila ng hotel room ng umaga, malamang ay may plano na talagang dito sila matulog. Hindi niya maintindihan kung bakit nagagalit siya nang patago gayong wala naman silang relasyon ni Warren. Gusto niya lang din naman niyang malaman kung gaano na sila katagal dahil umabot na sila sa point na kailangan nilang mag-book ng hotel room para magkasamang matulog? Mag-usap? Dito sila magde-date?

Napakagaling namang magtago ni Warren ng relasyon nila kung matagal na pala sila.

Natatandaan niya pang parang isang buwan pa lang ang lumilipas nang mag-dinner ang family nila at inaasar-asar pa sila ng Lolo ni Warren kung kailan siya papakasalan. Ang linaw pa ng naging sagot nito sa matanda. Hinding-hindi niya iyon makakalimutan na naka-ukit sa balintataw niya pati ang hitsura.

“Lolo, huwag po kayong atat. Hintayin niyo po munang maka-graduate si Viana. Huwag niyo siyang e-pressure, baka kung mapano.”

Aaminin niya, umasa siyang ganun nga ang mangyayari sa kanila ni Warren after niya ng college. Ngunit sa ganitong sitwasyon? Parang ang imposible na noong mangyari. 

Magiging ipokrita siya kung sasabihin niya na hindi siya nasasaktan. Nasasaktan siya to the point na gusto na niyang maglupasay ng sandaling iyon. Parang pinaglalaruan lang nito ang damdamin niya. Ginagamit lang siya kapag kailangan siya nito. Hindi magawang matawa ni Daviana sa sitwasyon nila ngayon, kinuha niya ang cellphone sa bulsa at ibinaling na lang doon ang buong atensyon. Kailangan niyang umalis. Para siyang unti-unti ng nauupos kasama ang dalawa.

“Ayos lang, huwag na kayong mag-abala pa. Ako na lang ang hahanap ng hotel room malapit dito. Dito na lang kayo.”

“Hayaan mong tulungan ka naming makahanap ng hotel room gamit ang cellphone.” mabait ang tonong wika ni Melissa, ngumiti pa ito na mas lalong ikinakulo ng dugo ni Daviana. “Bumaba ka na muna at magtingin kung may available room sa malapit na mga hotel. Tatawagan ka namin kapag may nakuha na kami. Mabuti na iyong tulong-tulong tayo sa paghahanap.” 

Hindi tanga si Daviana para hindi niya maramdaman na itinataboy na siya nito paalis ng silid nang sa ganun ay masolo na niya si Warren. Malakas ang pakiramdam niya kapag ganun na ang asal ng babae na akala mo ay aagawin niya ang binata sa kanya. Hindi rin naman niya gustong manatili sa lugar. Walang imik siyang tumalikod upang lumabas na ng silid. 

“Teka lang, Viana. Ihahatid na kita sa—” 

Bago pa matapos ni Warren iyon ay nagawa na siyang pigilan ni Melissa. 

“Nakalimutan mo na bang may sugat ka sa noo. Hindi ka pwedeng kung saan-saan pumunta at baka ma-infection ka pa. Ang kailangan mo ngayon ay ang magpahinga…” 

Hindi na narinig pa ni Daviana ang ibang sinabi ni Melissa dahil isinara na niya ang pintuan ng silid nila. Ni hindi rin siya lumingon upang tingnan ang reaction ng tinuring niyang future husband niya sana. 

“Anong ginagawa mo dito Daviana? Para kang tanga. Nagpapagamit ka na naman sa kanya!”

Habang papalabas ng nasabing hotel, muli na naman siyang sinalubong ng malamig na ihip ng hangin. Bagay na nagpasama pa ng loob niya. Sa mga sandaling iyon, pakiramdam niya ay pinagtaksilan siya ni Warren kahit na malinaw naman na wala silang anumang relasyon. Mahigpit na niyakap niya ang katawan. Umaambon na naman kasi pero hindi pa rin niya iyon alintana. Hindi siya tumigil sa paghakbang. Ilang beses siyang kumurap-kurap upang pigilin ang buhos ng estrangherong emosyon. Hinayaan niyang saluhin ng kanyang mga pilik-mata ang patak ng ambon na nagmistulang mga butil na ng mga luha niya.