Kabanata 5

Mahaba ang biyahe.

Hindi niya alam kung ilang oras na ang lumipas—walo ba? Sampu? Higit pa? Para sa kanya, parang isang mahabang pagitan lamang ng bawat paghinga. Ang oras ay tila natunaw sa monotony ng pag-ikot ng mga gulong at ugong ng makina.

Paminsan-minsan ay pinipikit niya ang mata, ngunit hindi siya tunay na nakakatulog. Tuwing sisilip ang alaala ng bahay na iniwan niya—ang mga pader na may bakas ng kanyang kabataan, ang kusina kung saan siya unang natutong magluto, ang kanyang sariling kama na ngayon ay malamig at tahimik—kusang nagigising ang kanyang katawan. Parang may bahagi sa kanya na ayaw mawalan ng kontrol, kahit sandali lamang.

Tahimik ang cabin. Mahina ang ugong ng makina. Paminsan-minsan ay may umiiyak na bata sa likod. May babaeng mahina ang boses na nanonood ng pelikula sa kabilang upuan. Normal na mundo. Ngunit hindi na siya bahagi noon.

Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na notebook sa bag niya. Ilang pahina na lamang ang may sulat. Karamihan ay listahan ng gastusin, schedule, at mga random na salitang ngayon ay nagiging misteryo—hindi na niya maalala kung bakit niya isinulat.

Binuksan niya ito.

Sa huling pahina, may isang pangungusap na siya mismo ang nagsulat ilang taon na ang nakaraan:

Gusto kong mabuhay nang tahimik.

Napangiti siya nang bahagya. Isang matamis ngunit malungkot na ngiti—parang alaala ng sarili niyang inosenteng pangarap bago siya tuluyang naipit sa mundong hindi niya lubos na naiintindihan.

“Late na pala,” bulong niya sa sarili.

Isinara niya ang notebook, at sa unang pagkakataon, tinanong niya ang sarili—

Ano kaya ang itsura ng lalaking iyon?

Hindi niya maalala ang pangalan. Hindi iyon sinabi sa kanya nang malinaw. Laging “sir.” Laging “amo.” Laging “asawa mo na.”

Walang mukha. Walang kwento. Isang kontrata lamang.

Mabagal niyang ipinatong ang ulo sa malamig na bintana. Sa labas, purong kadiliman. Walang bituin. Walang buwan. Tanging itim na kalawakan. Pakiramdam niya, ganoon din ang papasukin niyang buhay. Isang dilim na puno ng hindi niya lubos na nauunawaan.

—

Paglapag ng eroplano, tila sumakit ang tenga niya sa biglang pagbabago ng presyon.

“Welcome to New York,” sabi ng flight attendant na may propesyonal na ngiti.

New York.

Ang salitang dati’y nakikita lamang niya sa lumang TV ng kapitbahay, sa mga pelikulang may matataas na gusali at mabilis na buhay. Ngayon… narito na siya.

Nang lumabas siya ng eroplano, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin sa airport. Iba ang amoy. Mas malinis. Mas matalas. Parang may halong metal at pabango, at sa bawat hinga, tila nakakasabay ang kanyang puso sa mabilis nitong tibok.

Napatingin siya sa paligid.

Napakalaki. Napakaraming tao. Iba’t ibang mukha. Iba’t ibang wika. Walang pumapansin sa kanya. Isa lamang siyang maliit na anino sa gitna ng libo-libong taong nagmamadali. Bigla siyang nakaramdam ng sobrang pag-iisa—isang kakaibang pakiramdam na kahit napapalibutan ng tao, parang wala siyang koneksyon sa mundong ito.

“Miss Seraphina.”

Napalingon siya. May tatlong lalaking naka-itim na suit na nakatayo malapit sa exit. Diretso ang postura. Malamig ang tingin. Para silang estatwang may buhay, hindi basta nakatayo kundi nakatalaga sa isang layunin.

Lumapit ang isa.

“Welcome to New York,” sabi nito sa maayos ngunit walang emosyon na boses. “We’ll escort you.”

Tumango siya. Wala siyang ibang gagawin kundi sumunod. Sa loob ng sarili, tanong at kaba ang unti-unting lumalakas: Ano ba ang naghihintay sa akin?

—

Sa labas ng airport, mas malamig ang hangin. Parang sinasaksak ang balat niya sa lamig. Bahagya siyang napayakap sa sarili. Agad binuksan ng isa sa kanila ang pinto ng isang mahabang itim na sasakyan.

Limousine.

Saglit siyang natigilan. Hindi pa siya nakakasakay sa ganito kahit minsan. Masyadong… marangya. Masyadong hindi bagay sa kanya. May bahagyang takot at pagkabighani sa parehong sandali.

“Please,” sabi ng bodyguard, at nagbukas ng upuan para sa kanya.

Pumasok siya. Tahimik. Malambot ang upuan. May ilaw na banayad. May maliit na mesa. May bottled water at kung anu-ano pang hindi niya kayang pangalanan.

Dahan-dahan siyang umupo sa gilid, parang natatakot na marumihan ang lahat. Ang bawat sandali ay pakiramdam niya’y nagbabantay sa kanya, tila sinisiyasat ang bawat kilos niya.

Nang umandar ang sasakyan, tumingin siya sa bintana. At doon niya unang nakita ang New York. Matataas na gusali na tila sumasayad sa langit. Ilaw na walang katapusan. Mga kalsadang puno ng sasakyan kahit gabi. Mga taong naglalakad na parang laging may hinahabol. Mabilis. Maliwanag. Buhay na buhay.

Kablang-kablang ang dibdib niya. Ito na ba ang mundo niya ngayon?

Lumipas ang halos isang oras na biyahe. Wala ni isa sa kanila ang nagsalita. Wala ring nagtanong kung pagod ba siya. Kung gutom. Kung takot. Parang package lamang siyang dinadala sa tamang address.

—

Sa wakas, dahan-dahang huminto ang sasakyan. Napatingin siya sa labas. Isang napakalaking mansyon ang nasa harap niya. Hindi bahay. Mansyon. Mataas ang gate. May ilaw sa paligid. Malawak ang bakuran. Parang hotel na may sariling mundo. Tahimik. Walang ibang tao. Walang ingay ng lungsod. Parang hiwalay sa realidad.

Bumukas ang pinto ng sasakyan. Lumabas siya, mabagal ang hakbang. Biglang lumakas ang tibok ng puso niya. Narito na siya. Ang bahay ng lalaking pag-aari ng kontrata niya. Ang bahay ng lalaking magdidikta ng buhay niya.

Dahan-dahang bumukas ang malalaking pinto ng mansyon bago pa sila makarating. May isang babae sa loob—naka-uniform. Maayos. Elegante. Mukhang head maid.

“Welcome home, Miss Seraphina,” sabi nito nang may magalang na pagyuko.

Home.

Halos matawa siya sa salitang iyon, at may halong pagkasabik at pangungulila sa isang mundong naiiwan sa kanya.

Bago pa siya makasagot, may isa pang presensyang naramdaman niya. Tahimik. Mabigat. Nakakatindig-balahibo. Parang may matang nakatingin sa kanya mula sa itaas.

Dahan-dahan siyang napatingin sa ikalawang palapag. Sa dulo ng mahabang hallway sa taas, may isang lalaking nakatayo sa anino. Matangkad. Nakatayo nang tuwid. Hindi niya makita ang mukha dahil sa ilaw sa likod nito—ngunit malinaw ang hulma ng katawan. Malapad ang balikat. Mahaba ang tindig. Parang estatwang ginawa para sa digmaan.

Tahimik lamang itong nakatingin sa kanya. Hindi gumagalaw. Hindi nagsasalita. Ngunit ramdam niya ang titig. Diretso sa kanya.

Biglang nanlamig ang mga daliri niya.

Siya ba…?

Hindi niya alam kung gaano katagal silang nagkatitigan. Ilang segundo? Ilang minuto?

Ngunit sa sandaling iyon, may kakaibang pakiramdam na dumaan sa dibdib niya. Hindi purong takot. Hindi rin purong kaba. Kundi isang bagay na mas mapanganib—isang pakiramdam na parang matagal na siyang kilala ng lalaking iyon.

Pagkatapos, dahan-dahang gumalaw ang lalaki. Isang hakbang pasulong. Lumantad ang mukha niya sa ilaw.

At doon… tuluyang napahinto ang paghinga ni Seraphina.