บททั้งหมดของ Adopted by my Billionaire Uncle: บทที่ 1 - บทที่ 6

Lumaki si Seraphina na parang anino sa sariling tahanan.Mula pagkabata, nasanay siyang tahimik. Hindi dahil likas siyang ganoon—kundi dahil iyon ang paraan para hindi mapansin. At sa bahay nila, ang hindi mapansin ay mas ligtas.Sa murang edad na lima, alam na niya ang ibig sabihin ng gutom. Hindi iyong simpleng gutom na may kasunod na hapunan, kundi iyong pakiramdam na matutulog kang kumakalam ang sikmura dahil walang natirang pagkain.Isang umaga, nakatayo siya sa kusina habang hawak ang maliit na mangkok. May kaunting lugaw sa kaldero. Maingat niyang sinalok ang natitira.“Akin ‘yan.”Napapitlag siya.Nasa likod niya ang ina—nakasimangot, nakahalukipkip.“M-Mama… gutom po ako,” mahina niyang sabi.Tinitigan siya ng ina mula ulo hanggang paa. Parang sinusukat kung karapat-dapat ba siyang kumain.“Maghihintay ka,” malamig nitong sagot. “Hindi ka priority.”Tahimik na ibinalik ni Seraphina ang sandok. Tumango siya kahit masakit ang lalamunan.Naupo siya sa sulok ng kusina at pinanood

Halos hindi natulog si Seraphina sa buong linggo bago ang pag-alis niya.Simula nang pumirma siya sa kontrata, tila naging mas tahimik ang bahay—ngunit hindi dahil sa kapayapaan. Kundi dahil tapos na ang lahat. Wala nang dapat pag-usapan. Wala nang dapat pag-awayan. Parang natupad na ang layunin ng bawat isa sa loob ng bahay na iyon, at siya… ay isa na lamang bagay na naipasa na sa bagong may-ari.Parang naibenta na sila ng isang gamit na matagal nilang gustong alisin. Isang lumang mesa na nakaharang sa sala. Isang sirang radyo na hindi na pinapansin. Isang responsibilidad na matagal nang pabigat.Wala nang galit.Wala nang sigawan.Wala na ring pakialam.Mas masakit pala ang katahimikan.Mas masakit ang pakiramdam na hindi ka na kailangang pagalitan dahil hindi ka na mahalaga. Mas masakit ang pakiramdam na wala nang nag-aaksaya ng emosyon para sa’yo dahil sa mata nila, tapos ka na. Nabayaran ka na. Naisuko ka na.Tuwing umaga, patuloy pa rin siyang nagtatrabaho. Parang walang nagbago

Pakiramdam ni Seraphina, parang bato ang kanyang mga binti habang papalapit siya sa lalaking nakatayo sa itaas ng hagdan. Bawat hakbang ay mabagal, puno ng alinlangan, at maingat. Ang echo ng kanyang sapatos sa marmol ay nagpaparamdam sa kanya ng sobrang liit. Parang bawat tunog ay sumisigaw sa kanya na siya’y naiiba at walang lugar sa paligid na ito.Gusto niyang magtanong ng maraming bagay, ngunit parang natrap ang boses niya sa pagitan ng lalamunan at puso. “Bakit… sobrang… laki?” naisip niya, hindi ang mansyon kundi ang presensya ng lalaki. Ang anino niya, nakabalot sa ilaw ng chandelier, ay tila buhay, matatag, at hindi basta-basta matitinag.Hindi gumalaw ang lalaki, ngunit tila alam niya ang lahat ng iniisip ni Seraphina. Ang kanyang postura ay perpekto, walang pagbabago, parang estatwa na may sariling aura ng kapangyarihan. Gusto niyang lumingon, umatras, ngunit ang kuryosidad ay nagpigil sa kanya.Nang mangahas siyang bumulong, halos sa sarili, ang boses ay nanginginig: “Excu