Kabanata 3

Dumating ang ikalabingwalong kaarawan ni Seraphina nang walang selebrasyon.

Walang cake.

Walang kandila.

Walang bumati.

Kung hindi niya pa nakita ang petsa sa lumang kalendaryo sa dingding, hindi niya pa maaalala na iyon pala ang araw ng kapanganakan niya.

Maaga siyang nagising, gaya ng nakasanayan. Madilim pa ang langit nang bumangon siya mula sa manipis na banig. Tahimik niyang inayos ang kumot at naglakad papunta sa kusina.

Walang laman ang ref.

Walang kanin sa kaldero.

Huminga siya nang malalim at kinuha ang bag niyang luma. May tatlong trabaho siyang papasukan ngayong araw—gaya ng araw-araw.

Habang naglalakad papunta sa sakayan, napansin niyang mas malamig ang hangin kaysa karaniwan. Parang may kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

Parang may mangyayaring masama.

Ngunit sanay na siyang huwag pansinin ang mga ganitong pakiramdam. Sa buhay niya, palaging may masama.

Sa café kung saan siya nagtatrabaho bilang waitress, tahimik siyang kumilos. Mabilis maglakad. Maingat magsalita. Nakangiti kahit pagod.

“Birthday mo raw?” tanong ng may-ari habang nag-aayos ng counter.

Nagulat siya. “Ah… opo.”

Ngumiti ang matandang babae. “Maghintay ka.”

Makalipas ang ilang minuto, bumalik ito dala ang maliit na cupcake. Simpleng vanilla na may manipis na icing. May maliit na kandilang nakatusok sa gitna.

Napatigil si Seraphina.

Para siyang nanaginip.

“Hipan mo na,” sabi ng matanda. “Wish ka.”

Bahagyang nanginginig ang kamay niya habang hawak ang cupcake. Hindi niya maalala kung kailan huling beses siyang nag-wish para sa sarili.

Ipinikit niya ang mata.

Gusto ko lang… maramdaman na may nagmamalasakit sa akin.

Dahan-dahan niyang hinipan ang kandila.

“Happy birthday,” sabi ng may-ari, marahan.

Halos maiyak siya.

“Salamat po,” bulong niya.

Ngunit hindi niya alam—iyon na ang huling tahimik na sandali ng buhay niya.

Pagsapit ng gabi, pagod na pagod siyang umuwi. Mabigat ang katawan. Masakit ang likod. Ngunit may maliit na saya sa dibdib niya dahil sa cupcake na iyon.

Pagdating niya sa bahay, kakaiba ang pakiramdam.

May ilaw sa sala.

May mga boses.

Napahinto siya sa pintuan.

Karaniwan ay tahimik ang bahay kapag gabi. Ngunit ngayon, may mabababang boses na nag-uusap. May mga lalaking hindi niya kilala.

Dahan-dahan siyang pumasok.

Tatlong lalaking naka-itim ang nakaupo sa sala. Malalaki ang katawan. Matitigas ang mukha. Ang isa ay may peklat sa pisngi. Ang isa naman ay may hawak na folder.

Nakatayo ang ama at ina niya sa harap ng mga ito—halatang tensyonado.

Napalingon ang lahat nang maramdaman ang presensya niya.

Napatigil si Seraphina.

Pakiramdam niya ay biglang lumamig ang buong bahay.

“Siya na ba?” tanong ng lalaking may peklat.

Tiningnan siya mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri ang kalidad ng isang produkto.

Tumango ang ama niya.

“Siya.”

Nanlamig ang batok ni Seraphina.

“Ano… pong nangyayari?” mahina niyang tanong.

Walang sumagot.

Lumapit ang ina niya at hinawakan ang braso niya. Mahigpit. Parang bakal ang kapit.

“Umupo ka,” utos nito.

Sumunod siya kahit naguguluhan. Umupo siya sa lumang sofa habang nakatingin ang tatlong estranghero sa kanya na parang mamimili sa palengke.

Binuksan ng lalaking may folder ang hawak nito. May mga papeles sa loob.

“Eighteen na siya?” tanong nito.

“Oo,” sagot ng ama niya. “Kaninang umaga.”

“Legal na.”

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa labi ng lalaki.

Hindi na napigilan ni Seraphina. “Mama… ano po ‘to?”

Hindi siya tiningnan ng ina.

Sa halip, nagsalita ito na parang wala siyang nararamdaman.

“May utang tayo.”

Parang martilyong bumagsak ang salita.

“Malaki,” dagdag ng ama. “At hindi na natin kayang bayaran.”

Humigpit ang kapit ng mga kamay ni Seraphina sa palda niya.

“Ano pong kinalaman ko…?”

Tahimik ang ilang segundo.

Pagkatapos, diretso siyang tiningnan ng ina niya. Walang emosyon. Walang awa.

“Ikaw ang kabayaran.”

Tumigil ang mundo.

Parang nawalan ng hangin ang silid. Hindi siya agad nakapagsalita. Hindi agad nakahinga.

“A-ano po…?” halos pabulong.

“May kukuha sa’yo,” sabi ng ama niya. “Sa America.”

Napailing siya. “Hindi… hindi ko po—”

“Bilyonaryo,” putol ng lalaking may peklat. “Malaki ang bayad niya.”

Tumingin ito sa kanya at ngumiti nang bahagya. Nakakatakot.

“Maswerte ka nga.”

Naramdaman ni Seraphina na nanginginig ang buong katawan niya. Hindi niya alam kung uupo ba siya, tatayo, o tatakbo.

“Ano pong ibig sabihin… kukuha?” mahina niyang tanong.

Sumagot ang ina niya, diretso at malamig.

“Ibebenta ka namin.”

Parang sinaksak ang dibdib niya.

“Mama…”

Walang emosyon ang mukha ng babae. “Huwag kang drama. Para sa pamilya ‘to.”

Pumiglas siya sa pagkakahawak. “Pamilya? Ibinebenta niyo ako!”

Biglang tumayo ang ama niya at malakas na hinampas ang mesa. Napasigaw siya sa gulat.

“Wala kang karapatang sumigaw!” galit nitong sigaw. “Kung hindi dahil sa amin, patay ka na!”

Napaatras siya. Nanginginig.

“May utang kami sa delikadong tao,” dagdag ng lalaki. “Kapag hindi ka namin ibinigay… papatayin nila tayo. O ikaw.”

Napaupo siya muli. Parang nawalan ng lakas ang tuhod niya.

Hindi ito pananakot.

Alam niyang totoo.

Tahimik na inilapag ng lalaking may folder ang kontrata sa mesa. Isang mamahaling fountain pen ang inilagay sa ibabaw nito.

“Pipirma ka lang,” sabi nito. “At mababayaran ang lahat.”

Tinitigan ni Seraphina ang papel. Hindi niya mabasa ang mga salita dahil sa luha sa mata niya.

“Ano… ang gagawin niya sa’kin…?” bulong niya.

Nagkatinginan ang mga lalaki. May ngiting hindi niya maintindihan.

“Titira ka lang sa kanya,” sabi ng ina niya. “Tiyuhin mo naman.”

“Tiyuhin?” napatingin siya.

“Oo,” sagot ng ama. “Bilyonaryo. Matanda. Pangit. At may… kakaibang hilig.”

Parang nanlamig ang dugo niya.

“Pero mayaman,” dagdag ng ina. “Maswerte ka pa.”

Napatakip siya sa bibig. Hindi na niya mapigilan ang luha.

“Please… huwag niyo po akong ibenta…”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay malamig na tumawa ang ama niya.

“Akala mo may choice ka?”

Tahimik siyang umiyak.

Walang lumapit. Walang umalo. Walang nagbago.

Sa wakas, dahan-dahan niyang kinuha ang pen.

Nanginginig ang kamay niya.

Sa bawat galaw ng tinta sa papel, pakiramdam niya ay pinuputol niya ang natitirang pag-asa.

Nang matapos siya, agad kinuha ng lalaki ang kontrata.

“Good,” sabi nito. “Flight niya sa isang linggo.”

Tumayo ang mga lalaki at umalis. Naiwan siyang nakaupo, parang walang kaluluwa.

Tahimik ang bahay matapos magsara ang pinto.

Hindi siya tiningnan ng mga magulang niya.

Hindi siya kinausap.

Para bang isa na lamang siyang bagay na naipadala na.

Sa gabing iyon, sa maliit na kwarto, tahimik siyang umupo sa gilid ng banig. Nakatingin sa pader.

Walang luha.

Wala nang mailuha.

Isang tanong lamang ang paulit-ulit sa isip niya.

Ano ang naghihintay sa akin sa America?

Hindi niya alam na ang lalaking inaakala niyang halimaw…

ang magiging pinakamapanganib na tao sa buhay niya.

Hindi dahil sasaktan siya nito.

Kundi dahil babaguhin nito ang kapalaran niya nang tuluyan.