EP.6 บริการหลังการขาย

-6-

วันต่อมา..

“อื้อ” ทำไมปวดแบบนี้นะ

ฉันลืมตาตื่นแล้วก็เห็นว่าตังเมยืนทำข้าวเช้าอยู่ในครัว เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับบ้านหรอกแต่มานอนที่ห้องตังเมมันแทน จำได้ว่ากลับมาถึงที่นี่ก็กินโจ๊ก กินยาก็แล้ว ทำไมยังปวดแบบนี้นะ

น้ำอุ่นดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง กดท้องตัวเองจนตัวงอ

“อ้าวตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะสลบไสลนานกว่านี้นะเนี่ย”

“..ปวดท้องอะ”

“ยังไม่หายเหรอ ทำไมปวดข้ามวันแบบนี้ล่ะ? จะเป็นเมนส์หรือเปล่า?”

“..ไม่” ตังเมดับแก๊ส ก่อนจะเดินเข้ามาหาเพื่อน น้ำอุ่นหน้าซีดเซียวตั้งแต่เมื่อคืนที่โรงพยาบาลแล้ว

“ฉันไม่น่าเชื่อแกแล้วยอมให้แกกลับมานอนเลย แบบนี้ต้องไปหาหมอแล้วนะ”

“..อืม แล้วงานที่THE COVEล่ะ”

“โอ๊ย เดี๋ยวลาให้THE COVEเชียร์เบียร์เยอะแยะอะ คุณคูมินไม่เจ๊งหรอกถ้าแกไม่ไปทำงานสักคน ทุกวันนี้เจ้านายฉันก็แทบจะโปรยเงินเล่นอยู่แล้ว เอาตัวเองก่อนเถอะ”

สรุปคือวันนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจให้แน่ใจว่าฉันปวดท้องเพราะอะไรกันแน่ เกิดมาก็เพิ่งเคยปวดหนักขนาดนี้ ตังเมรีบหยิบเสื้อผ้าให้ฉัน คอยประคองพาฉันเข้าห้องน้ำและยืนรอฉันล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะโทรเรียกรถ แล้วตอนนี้รถก็มารอที่ตึกแล้วด้วย เป็นจังหวะที่เราลงมาจากตึกพอดี

“ไม่ต้องห่วง มีฉันคนนี้ไปด้วย ฉันจะเป็นโล่กำบังพยันอันตรายให้แกแบบรอบด้าน ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว ปิ้วววววว” ฉันขำเพราะตังเมทำท่ายิงปืนประสานกับเสียง ก่อนจะหยุดเพราะมีคนโทรหาตังเม

“ฮัลโหลค่ะ”

“…” ฉันเขยิบเข้ามาในรถ เหลืออีกที่ให้ตังเม

“ถามจริง! แกโตมายังไงวะเนี่ยฮะ!” ตังเมหงุดหงิดหนักเลย แถมยังมีท่าที่พยายามจะกักเก็บอารมณ์ให้เบาที่สุด

“เออ เดี๋ยวฉันไป แต่ถ้าแกเป็นอะไรไม่มากแล้วเสือกสำออยให้ฉันไปหาเพื่อไถ่ตังค์ละก็ ฉันจะตัดไอ้จ้อนของแกให้เป็ดมันกิน!!” ทรงนี้นะ น่าจะเป็นน้องชายของมันนั่นแหละนะ

“อุ่น”

“ไม่เป็นไร แกไปจัดการน้องรักแกเถอะ”

“..แต่ว่านะ แกก็”

“ไม่เป็นไร ถึงโรงพยาบาลก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ”

“..โทษทีนะ” ฉันกับตังเมก็เลยแยกกันตรงนี้

#CRAVILL PART

“กาแฟค่ะหมอ”

“ขอบใจ” เครวิลรับแก้วกาแฟร้อนจากผู้ช่วยพยาบาลของเขา เครวิลเป็นหมอที่ควบสองตำแหน่งแบบคอนทรานซ์และตรงข้ามกันแบบสุดๆ แต่ด้วยเพราะครอบครัวเป็นตระกูลดังมีชื่อเสียง ต่อให้เขานอนกินอยู่บ้านเงินที่มีก็ใช้ทั้งชาติไม่หมด

แต่เพราะว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น เครวิลเป็นคนหัวดีมากๆ เขาเรียนแพทย์อารุยกรรม ใช้สมองจำการรักษาหลากหลายรูปแบบ ก่อนจะเรียนจนจบและได้รับประกาศนียบัตรตามขั้นตอน ก่อนจะปลีกตัวใช้เวลาที่เหลือ มุ่งมั่นและหันหน้าเข้านิติเวช ทำงานอยู่กับคนที่ไม่วุ่นวาย.. แค่หาคำตอบจากสิ่งที่อยากรู้จากศพเท่านั้น

ทุกๆวันงานของหมอวิลที่มีเยอะกว่าแพทย์คนอื่นๆ อาจเพราะชื่อเสียง ฝีมือ และสมองที่ฉลาดเป็นกรด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดไปถึงขั้นที่ต้องเรียนวิจัยและเป็นศาตราจารย์อะไรให้มันมากความ เขาโอเคกับชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่ไม่หวือหวา มีแค่การตายและสภาพของศพเท่านั้นที่พอจะทำให้เขา ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง การชันสูตรศพสำหรับเขาก็เหมือนกับการอ่านหนังสือเล่มใหม่ไปเรื่อยๆ

“วันนี้คุณหมอไม่ต้องเข้านิตินะคะ ตรวจทั่วไปพอค่ะ”

“ก็ดี อยู่แต่กับศพมาเกือบเดือน แทบจะลืมวิธีเข้าสังคม”

“คุณหมอก็น่าจะลาพักร้อนบ้างนะคะ ไม่เห็นต้องควบสองตำแหน่งเลยค่ะ ทำอย่างกับว่าไม่อยากจะกลับไปที่บ้านหรือไม่ก็.. ไม่อยากมีเวลาว่างให้ไปคิดเรื่องอื่นยังไงยังงั้นเลย”

“ครั้งนี้คุณเดาถูกนะ”

“อ๊ะ! จริงเหรอคะเนี่ย! เดาถูกในรอบ.. อืมมม หนึ่งร้อยสามสิบสามครั้ง^^” มุมปากกระตุกเพียงนิด หมอวิลถือแก้วออกไปจากตรงนี้ แต่ผู้ช่วยของเขาก็ยังวิ่งตาม

“เดี๋ยวฉันไปเก็บให้ค่ะ”

“ไม่เป็นไร”

รู้ตัวอีกทีก็แค่นนึกกับคำที่ แนน ผู้ช่วยของเขา พูดออกมา เธอเดาผมถูกในรอบกี่ร้อยครั้งไม่รู้ที่เธอทายผิด ผมคง.. หมกหมุ่นอยู่กับหน้าที่ของตัวเองมากไปจริงๆ แต่ก็อย่างที่แนนพูด..

‘ทำอย่างกับว่าไม่อยากจะกลับไปที่บ้านหรือไม่ก็.. ไม่อยากมีเวลาว่างให้ไปคิดเรื่องอื่นยังไงยังงั้นเลย’

เครวิลตรงเข้าห้องตรวจ ก่อนจะเลื่อนมือถือเช็คนั่นนี่ในกรุ๊ปโรงพยาบาลไปเรื่อย เลื่อนลบภาพในมือถือที่ไม่จำเป็นทิ้งไป ก่อนจะไปสะดุดกับสลิปโอนเงินจำนวนหนึ่งแสนบาท

เครวิลนิ่งไป ก่อนจะเข้าไลน์ของคูมิน เขาได้เบอร์ของผู้หญิงที่เขาต้องการ.. แต่ยังไม่เคยลองโทรกลับไป ตอนนั้นเขาคง.. กำลังพอใจกับเธอจนทำอะไรแปลกๆให้คูมินสงสัย เขาวางมือถือหลังจากที่ได้ยินเสียงเปิดประตู หันกดเปิดหน้าจอของMac Bookก่อนจะเงยหน้า และค้างสตั้นไป

หมอวิลแค่นหัวเอียง หรี่ตากับคนไข้รายแรกในวันนี้ ก่อนจะปฎิบัติตามหน้าที่ เขาไม่ได้สนใจเธอต่อ เเต่หันมาจัดการกรอกข้อมูลใส่ทะเบียนการรักษาผู้ป่วย ชื่อของเธอ..

เขาจำได้ ผู้หญิงที่เขาโอนเงินให้ไปหนึ่งแสนบาท

“เจ็บตรงไหนมาครับ”

โลกกลมไปหรือเปล่าเนี่ย.. ไม่รู้เลยว่าคุณหมอเขาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ คนไข้คุณหมอยืนค้าง

“..เจ็บท้องค่ะ” น้ำอุ่นเดินไปนั่งที่เก้าอี้ เธอสงบเสงี่ยมและมือก็ยังกดที่หน้าท้องของตัวเองพลางๆ

“เจ็บแบบไหน”

“..เจ็บหน่วงๆ ยืนก็เจ็บ นั่งก็เจ็บ นอนก็เจ็บ” เรียวนิ้วสวยนั่นชะงักนิดหน่อย เขาไม่ได้ให้กลับมามองเธอ ราวกับสมองของเขาวินิจฉัยได้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไร

คุณหมอกรอกรายละเอียดที่สอบถามฉันอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปสวมถุงมือยาง น้ำอุ่นนั่งมองหน้าเครวิลอยู่อย่างนั้น จนอีกฝ่ายหันกลับมา เธอก็หันหน้าหนี

“ปลดกระดุม แล้วไปขึ้นเตียง”

“ค๊ะ?”

“ตรวจร่างกายปกติ”

“..ค่ะ” น้ำอุ่นค่อยๆลุก เธอเดินตัวงอๆประคองท้องของเธอไปที่เตียง ค่อยๆปีนขึ้นอย่างอ่อนแรง แต่มันคงดูชักช้าจนคนเป็นหมออยากจะทำเวลา

เครวิลอุ้มน้ำอุ่นแบบช้อนมือใต้รักแร้ของเธอเหมือนท่าอุ้มเด็กน้อย เขายกและวางเธอบนเตียงด้วยความเบามือ ทำทุกอย่างถนอมเธอไปซะหมด

ฉันแก้มเเดงมากไหมเนี่ย ไอร้อนขึ้นตาเลยแฮะ..

“นอน”

“…ค่ะ” ฉันนอนราบลงกับเตียง กระดุมที่ถูกปลดเหมือนจะน้อยจนเกินไป เครวิลเลยปลดเพิ่มให้อีกสองเม็ด แล้ววางมือราบทาบกับท้อง ออกแรงกดแบบไต่ระดับ

“เจ็บตรงนี้?”

“..ไม่ค่ะ ต่ำกว่านี้” คุณหมอเลื่อนมือต่ำตามก่อนจะออกแรงกดเบาๆ และความเจ็บก็ทำให้ฉันต้องคว้าข้อมือของคุณหมอเขาเพื่อหยุดแรงกดที่ว่า

“อ๊ะ!” คุณหมอเงียบไป ชักมือออกแล้วถอดถุงมือ แต่ ..อะไรคือการที่ยังยืนมองหน้ากันล่ะ

เครวิลในชุดกาวน์สีขาวหันกลับไปที่หน้าจอMac Bookกดนั่นนี่นิดหน่อย

“เธอควรไปแผนกสูติ”

“ค๊ะ?”

“ที่เธอปวด มดลูกอาจจะมีปัญหา” น้ำอุ่นอึ้งไป ก่อนจะถอนหายใจ หลับตาด้วยความเขินอาย

“แต่จะจ่ายยาให้ แล้วก็ช่วงนี้” เสียงเคาะEnterดังหนึ่งที เขาก็หันมาหาฉัน

“งดมีเพศสัมพันธ์”

“….”

“แต่ถ้ายังไม่หาย ก็กลับมาใหม่ บอกว่าฉันเป็นหมอเจ้าของไข้เธอ”

“..ค่ะ” น้ำอุ่นรีบดันตัวเองลงจากเตียงก่อนจะก้มหัวให้เครวิลแล้วก้มหน้าก้มตาเดินไปที่ประตู

เธอจะเขินอะไรนักหนา คืนนั้นมากกว่าจับท้องไม่เห็นจะหลบหน้าหลบตาขนาดนี้ คอหนาแห้งเผือดจนต้องกลืนน้ำลาย แค่คิดเปรียบเทียบเธอในตอนนั้นกับตอนนี้ ก็รู้สึกฝืดเคืองที่คอจนต้องคลายเนคไทจนได้สิ

ก่อนที่เสียงประตูห้องตรวจจะเปิด พร้อมกับคนไข้รายต่อไป แต่บอกตามตรง..

เครวิลยังคงมีภาพติดตา ที่น้ำอุ่นมองเขาด้วยสายตาที่สั่นไหว เล็บยาวจิกเกร็งที่กล้ามไหล่ของเขา

‘คะ คุณหมอคะ~ จะ เจ็บ~’ สันจมูกที่เลื่อนขยับเสียดสีกัน ใบหน้าและแววตาที่มองจ้องกันในระยะประชิด ภาพที่เห็นว่าเธอโลมเลียแก่นกาย กลืนน้ำของเขาจนไม่เหลือสักหยด..

“..ฟู่ว์~” พ่นลมหายใจออกจากปากเล็กน้อย แค่คิดร่างกายเขาก็ร้อนรุ่มไปทั้งตัว ระบบเลือดที่เหมือนจะลำเลียงโดยเชื่องช้ามาตลอดมันดันสูบฉีด… เกินไปมากเลยนะ บริการหลังการขายของเธอ

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲