EP.7 เขาชอบ..

-7-

โลกกลมเกินไป..

ฉันนั่งมองใบจ่ายยาในมือ มันไม่ได้อยู่ในหัวสักนิด เรื่องการพบเจอหมอวิลข้างนอกแบบนี้ แม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลก็เถอะ

“คุณณรินทร์ธรา สันติวราธร เชิญรับยาห้องสองค่ะ”

ฉันรับยาก่อนจะตั้งใจว่า จะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดแต่สุดท้ายก็ต้องชะงัก

เขาใจบุญให้เงินแกตั้งหนึ่งแสน จะเอาแต่หลบหน้าแบบนี้มันดูแย่ไปหรือเปล่า น้ำอุ่นหยุดเดินแล้วหันไปหาห้องตรวจที่หมอเครวิลประจำอยู่ห้องนั้น ริมฝีปากเม้มขนัด การผ่าตัดของพ่อฉันจะรู้ผลก็วันนี้.. เป็นการผ่าตัดที่ยาวนานมาก ซึ่งถ้าพ่อฉันปลอดภัยเท่ากับว่า.. เขาเองก็เป็นผู้มีพระคุณของฉัน

“น้ำอุ่น?”

“คะ คุณคูมิน สวัสดีค่ะ”

“หวัดดีอะไรกัน คนกันเอง” ร่างสูงที่เพิ่งมาถึงยกมือบอกปัด เขาตรงเข้ามาจับไหล่ ปัดเผ้าผัดผมให้อย่างไม่ลังเล แล้วเอี้ยวหัวมองตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างว่าเขาคงดูแลผู้หญิงมามากจริงๆแหละนะ

“ตังเมบอกว่าเธอลางานเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย เป็นอะไรไป?”

“..ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ”

“หอบตัวเองมาโรงพยาบาลแบบนี้ไม่นิดหน่อยหรอกมั้ง นี่ฉันจะมาหาไอ้วิลมันพอดี อยู่ด้วยกันก่อนสิ หรือจะให้มันตรวจให้ก็ได้นะ”

“..เอ่อ คือได้รับยาแล้วค่ะ แล้วก็กำลังจะกลับไปพักผ่อน”

“อ้าวเหรอ” ฉันขอบคุณที่คุณคูมินเขาไม่ถามเรื่องฉันกับหมอวิล แสดงว่า.. เขายังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นใช่ไหมนะ เพราะว่าคุณคูมินส่งฉันให้กับคุณหมอ แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าฉันเอาแต่หลบหน้าแล้วทำตัวแปลกๆทุกคนจะสงสัยกันหมด

ฉัน.. ไม่อยากให้ใครรู้นี่นา

“แต่ว่าจะลองอยู่ด้วยก็ได้ค่ะ อุ่นเป็นคนไข้ของหมอวิลพอดี”

“อ้อ เหรออ” แอบรู้สึกว่าเสียงนี่มัน ดูเสแสร้งยังไงชอบกล แบบว่าแอบยียวนละนะ

“มันออกมาละ ที่วันนี้มาแผนกนี้ได้ แสดงว่าวันนี้ไม่มีใครตาย”

“หมอวิลเขาจะออกมาตรวจทั่วไปตอนที่ไม่มีศพให้ชันสูตรเหรอคะ?”

“ประมาณนั้น ไอ้นี่มันเก่ง มันเพรียบพร้อม บ้านก็ตระกูลดังมีกินมีใช้นอนตายบนกองเงินกองทองได้อีกเป็นสิบชาติ ก็เลยใช้ชีวิตวัยรุ่นทั้งหมดของตัวเองหมกอยู่กับศพแล้วก็เรียนหมอนี่แหละ วันว่างๆก็ไปที่THE COVE”

“..ชีวิตของเขาดูเพรียบพร้อมจังค่ะ”

“ไม่ทุกเรื่อง”

“..อย่างคุณหมอเนี่ยนะคะ?” คนที่โอนเงินแสนให้กับผู้หญิงที่เพิ่งเคยเจอเคยนอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวแบบนั้น ชีวิตเขาก็ไม่น่าจะเดือดร้อนจนขาดอะไรนี่นา

“มันไม่ค่อยสนใจผู้หญิงเท่าไหร่ ทั้งผู้หญิงที่หาได้ง่ายตามท้องถนน หรือแม้แต่ลักซูรี่แบบคุณหนูติดแกรมใส่เดรสหางปลาหางยาวไปยังชาติหน้า มันก็ยังไม่แล ตอนนี้มันก็เลยไม่มีใคร แต่เหมือนว่าแม่มันจะหาคนที่เหมาะสมกับมันทั้งฐานะรูปร่างหน้าตา เฮอะ! พนันได้เลยว่ามันไม่เอา”

“..เหรอคะ” ทั้งที่ ทำเก่งขนาดนั้นแท้ๆ ไม่คิดว่าจะไม่สนผู้หญิงที่ไหนได้ง่ายๆ

คูมินและน้ำอุ่นเดินตรงเข้าไปหาเครวิลที่กำลังแจงอะไรสักอย่างกับพยาบาล ก่อนจะเห็นเพื่อนตัวเองและชะงักไปเมื่อเห็นว่าน้ำอุ่นยังอยู่แต่สีหน้าเครวิลก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมากนัก

“มึงมาทำอะไร เจ็บไข่?”

“สัส กูเพิ่งทำความดีมา เจอยายแก่ๆเดินอยู่ข้างทางเหมือนหาที่ไปไม่ถูก กูก็เลยลงรถไปถามแก แล้วก็พาแกมาที่นี่ มาหาลูกสาว”

“บุญของยายที่ได้นั่งรถมึง ปกติเห็นมึงลงให้สาวๆขึ้นตลอด” เครวิลพูดพร้อมๆกับเปิดกระดาษอ่านเช็คนั่นนี่ก่อนจะยื่นให้กับพยาบาลอีกครั้ง แล้วก็ล้วงมือใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์

“ทำไมยังไม่กลับ?”

“อ๋อ เอ่อ คือ”

“กูชวนอยู่ต่อเอง เห็นยืนมองห้องที่มึงตรวจอยู่ ก็คิดว่ายังไม่ได้คิว ที่ไหนได้.. ตรวจกันไปก่อนแล้ว”

“มีอะไร?”

“อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะ” ใครจะคิดว่าคุณคูมินจะพร่ำพูดออกไปทั้งที่หน้าตายแบบนั้น

“คุณหมอขาาา~”

“เสียงสยองมาแล้วครับ” น้ำอุ่นยืนตาปริบๆก่อนจะหันกลับไปตามเสียง ก็พบว่าเจ้าของเสียงคือผู้หญิงผมทองหิ้วกระเช้าลากรถเข็นกระเตงๆเข้ามาหาพวกเรา

“คุยธุระกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย”

“ครับ” หมอวิลตอบกลับเสียงดังฟังชัด “คุยธุระกันอยู่”

“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะ คือวันนี้แด๊ดดี้ของซูซี่เพิ่งกลับมาจากอัลเม๊ริก้าค่ะ ก็เลยได้ของฝากตามที่สัญญากับคุณหมอเอาไว้ ครบทุกอย่างที่ซู่ซี่เสนอไป ถือว่าแทนคำขอบคุณที่ช่วยรักษาซู่ซี่ให้หายดีเป็นปลิดทิ้ง รักษาหายโดยที่ไม่ต้องรอชันสูตรนะคะ~”

ฉันแอบเห็นคุณคูมินยืนกอดอกยกมือบังปากพลางกลั้นขำ และพอเห็นแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันอมยิ้มจะขำตาม แต่คุณหมอเขาจ้องหน้าฉันเขม็ง และเพราะตกใจปากฉันมันก็เลยไว

“เอ่อ งั้นอุ่นจะ”

“ไปกันเลยไหม จะได้เริ่มรักษาสักที” เครวิลพูดขัดและไม่รอให้น้ำอุ่นปล่อยเสียงแค่นครางสงสัย เขาก็เอื้อมมาจับแขนเธอดึงร่างเล็กๆของน้ำอุ่นไปยืนข้างกาย ความสูงเกือบร้อยเก้้าสิบเซนต์ทำให้น้ำอุ่นเงยหน้ามอง

“ขอบคุณสำหรับของครับ ทีหลังไม่ต้องเอามาให้ขนาดนี่ก็ได้ครับ มันสิ้นเปลือง”

“โอ้ว ด้อนวอรี่คะดอกเตอร์ ซูซี่รวยมากค่ะ ชีวิตติดแกรมที่ทุกคนเข้าใจ มันเป็นชีวิตธรรมดาธรรมดาของซูซี่มากๆค่ะ ซื้อโรงพยาบาลให้คุณหมอก็ยังไหว~”

ฉันจะขำก็เพราะคุณคูมินนี่แหละ กลั้นขำจนฉันจะขำตาม

“คุณคูมินคะ อย่าแกล้งกันสิ”

“เธอกลั้นขำคนแบบนี้ได้เหรอ?” คูมินก้มลงกระซิบที่ข้างหูของน้ำอุ่นแล้วรอคำตอบ ซึ่งเธอก็ส่ายหน้าพลันก้มหน้าหนีองศาของเครวิลที่จะเห็นว่าเธอกำลังขำกับสิ่งที่เขาเจอ ก่อนจะสะดุ้ง เพราะถูกมือใหญ่สัมผัสแตะที่แผ่นหลัง

“อึ่ก”

“ขอตัวนะครับ” แต่ก็นะ เขายังสุภาพกับเธอแม้กระทั้งเราเดินออกมาจากตรงนั้น แต่เพราะฝ่ามือที่เขาสัมผัสแผ่นหลังฉันในตอนนั้นมันทำให้ฉันไม่กล้าจะหัวเราะอะไรอีก

ฉัน คุณคูมิน หมอวิลเดินมาที่โรงอาหารของโรงพยาบาล ระหว่างทางก็พอจะทำให้ฉันได้คำตอบว่า หมอวิลเป็นคนที่ทุกคนชื่นชอบจริงๆ ทั้งหมอ พยาบาล คนไข้และญาติคนไข้ ต่างพากันทักทายและยกมือสวัสดีคุณหมอกันทั้งนั้น

“กินอะไรรองท้องก่อนก็แล้วกัน”

“ก็ดี อาหารที่นี่อร่อยกว่าออกไปซื้อข้างนอก” คูมินตอบรับ ก่อนจะถามว่าพวกเราต้องการน้ำอะไรไหม และจัดการออกไปซื้อให้ที่ร้านขายน้ำที่อยู่ไม่ไกล ตอนนี้ก็เหลือแต่ฉันและคุณหมอ

“..อย่าลืมกินยาก่อนอาหาร”

“..ค่ะ” ฉันกำลังจะแยกตัวออกไป แต่ก็ยังถูกคุณหมอเขารั้งแขนเอาไว้ ก่อนจะหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าชุดกาวน์ที่สวม มันเป็นหลอดยา..

“ถ้าเจ็บก็ทา” น้ำอุ่นรับหลอดยามาพลันกลืนน้ำลาย เธอไม่ชินกับคุณหมอคนหล่อที่เพิ่งมีวันไนท์และได้เงินหนึ่งแสนบาทกลับมาเป็นค่าตัว

“หรือจะให้ฉันทา ก็ไปหาฉัน”

“อึ่ก” เผลอกลืนน้ำลายเพราะยังตกใจและหวั่นเกรงเขาอยู่นิดหน่อย

“ที่ห้อง”

“หมอคะ”

“ไม่ต้องห่วง เธอต้องการให้มันเป็นความลับฉันก็จะทำให้ ยังไม่มีใครรู้ว่าเรานอนด้วยกัน นอกจากไอ้เวรนั้น” เขาพยักหน้าไปทางคูมิน

“มันเป็นพวกที่ มองปราดเดียวก็รู้ อยู่ที่ว่ามันจะพูดหรือไม่พูด” หัวใจเต้นระส่ำจนเผลอยกมือทาบอก สายตาของหมอวิลมันต่างไปจากตอนนั้นราวฟ้ากับเหว ตอนนี้มันนิ่งเฉย ราบเรียบ แต่ตอนนั้นมันเป็นประกาย มันสั่นไหว มันแฝงไปด้วยความเร่าร้อน ฉันจำความรู้สึกตอนนั้นได้ ความรู้สึกที่เหมือนกับ.. จะถูกแผดเผาในเตาจนแทบหลอมละลาย

“..อะ แค่ก แค่ก แค่ก” น้ำอุ่นจ้องดวงตาที่ว่าจนเผลอสำลักน้ำลาย คุณหมอยื่นแก้วน้ำเปล่าที่อยู่ไม่ไกลให้เธอ แต่เส้นเลือดที่ข้อมือ และเรียวนิ้วที่สะอาดสะอ้านก็ทำให้น้ำอุ่นชะงักอีกครั้ง เธอไม่จับแก้วน้ำที่เขายื่นให้จนเครวิลต้องคว้ามือเธอบังคับให้เธอจับแก้วที่เขาส่งให้เธอ

“….” แก้มยวงแดงฉ่ำไปเป็นปื้น คุณหมอปล่อยมือแล้ว แต่กลับหยิบมือถือขึ้นมา เลื่อนๆที่หน้าจอแล้วก็เงยหน้ามองฉัน

เสียงเรียกเข้าดังขึ้น ฉันหยิบมือถือขึ้นมา เบอร์แปลกตรงหน้าทำให้ฉันชะงักและเสยหน้ามองอีกฝ่าย

“เบอร์ฉัน”

“….”

“ห้ามลบ ห้ามบล็อก ถ้ายังอยากเห็นฉันในโหมดที่น่ารัก”

“..ไม่เห็นจะ น่ารักเลย”

“เหรอ”

“….”

“ฉันน่ารักกับเธออยู่นะคืนนั้น เธอก็ดูพอใจ นึกว่าเธอชอบฉันซะอีก”

“..เปล่า ซะ หน่อย”

“เหรอ?” ร่างสูงเดินประชิดร่างน้อย น้ำอุ่นเดินถอยหลังจนหลังแทบติดกับกำแพง เครวิลมองเธอไม่ละสายตาจริงๆ เขาก้มหน้านิดหน่อย และพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับกระซิบกระซาบ

“เธอยังไม่ได้ขายให้ใครนอกจากฉันใช่ไหม?”

“..ค่ะ”

“ดี”

“….” น้ำอุ่นเหลือบตามองคนที่สูงกว่า ถ้ามองลงต่ำจากความสูงของเครวิลแล้ว.. หน้าตาบ้องแบ๊ว น่ารัก น่าเอ็นดู เครวิลเสหน้าออกด้านข้างก่อนจะถอยหลังสองก้าว

“มาตามที่หมอนัด”

“….”

“รู้ไหม?” ประโยคนี้ทำให้ใจสั่น ให้ตายเถอะฉันใจสั่นหนักขนาดนี้ ทำไมคืนนั้นฉันยังมีชีวิตรอดมาได้นะ

น้ำอุ่นพยักหน้าหงึกงัก ก่อนจะตอบรับด้วยประโยคที่แสนจะธรรมดา

“..ค่ะ คุณหมอ” แต่เพียงเท่านั้น กลับทำให้คนเป็นหมออย่างเครวิลพอใจจนต้องหยักยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่ายแบบนี้ก็ดี

..เขาชอบ

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲

↱ คุณหมอหลงแล้วละมั้งแบบนี้~ 😳 ↲