Chapter 5: P1

Ang batang ito ay tapat ngunit medyo tanga. Isip ni Nardo.

"Kung ayaw mong sabihin kung sino ang mga kasama mo, sabihin mo na lang kung sino ang Mommy mo." 

"Hindi ko sasabihin sa'yo." buong tapang na wika ni Sally.

"Kung ganoon, kailangan na kitang hulihin." mariing wika ni Nardo.

Nang marinig ni Sally na huhulihin siya, lumaki ang kanyang mga mata at parang anumang oras ay iiyak na siya.

Ibinaba siya ni Nardo sa lupa.

Pinigilan ni Sally ang kanyang luha. Ayaw niyang magpahuli sa kanyang masamang Daddy. Hindi na siya nag-atubili, agad na tumalikod, sinubukang bilisan ang kanyang maliliit na paa, at winawagayway ang kanyang maliliit na kamay.

May sinasabi pa siya habang tumatakbo, "Takbo nang mabilis, takbo, takbo nang mabilis..." Kailangan niyang makatakas para makabalik kay Mommy!

Tinaasan ni Nardo ang kanyang kilay, tiningnan ang maliit na dumpling, at hindi siya agad hinuli.

Hinayaan muna niyang makalayo ang bata. Nang akala nito na nakatakas na siya, humakbang si Nardo ng tatlong malalaking hakbang at binuhat niya ito ulit.

"Tumakbo ka pa." May halong panunukso sa boses ni Nardo.

Hinawakan ni Sally ang kanyang maliit na kamay at nagalit na ibinaba ang kanyang ulo, parang isang galit na maliit na pufferfish.

Ngumisi si Nardo, at naramdaman na medyo cute ang batang ito. Binuhat niya siya papunta sa gilid ng kotse, at nakita ulit ang mga pangit na salita.

"Sabihin mo sa akin, bakit mo isinulat ang mga salitang ito?" mahinahong tanong muli ni Nardo.

Parang hindi niya pa naiintindihan ang mga bagay-bagay sa edad niya. Isip ni Nardo. Sino kaya ang nagturo sa batang ito ng mga salitang ito?

Isinara ni Sally ang kanyang bibig at ayaw magsalita. Ayaw niyang makipag-usap sa masamang tao.

"Nardo, ano'ng nangyayari sa batang ito?" Nakakunot ang noo ni Mistica. Hindi niya gusto ang bata.

"Inamin niyang siya ang gumawa, at ayaw nang magsalita pa. Anton, tawagan mo ang pulis." mariing utos ni Nardo.

"Yes, sir. Itong bata ba?" sagot ng secretarya.

Tiningnan ni Nardo ang kanyang paligid at walang nakita. Nasaan kaya ang mga magulang ng batang ito? Mukhang apat o limang taong gulang ang batang ito, at hindi niya maaaring iwanan siya dito nang mag-isa.

Binuksan ni Nardo ang pinto ng kotse at ipinasok ang maliit na batang babae sa loob. 

"Hintayin natin ang pulis na kontakin ang mga magulang mo para sunduin ka." marahan niyang sabi.

Pakiramdam ni Sally, gumuho ang kanyang mundo.

Tama si Mommy, kukunin siya ni Daddy.

Hindi na makikita ni Sally si Mommy.

Bumagsak ang kanyang mga luha habang nag-iisip. Ayaw niyang lumayo sa kanyang ina.

Umupo si Nardo sa kotse at napansin na ang batang matapang kanina na inako ang lahat ay umiiyak na sa mga sandaling iyon.

Hindi siya marunong makitungo sa mga bata, at kinamumuhian niyang may batang umiiyak sa harap niya, pero sa sandaling ito, sa pagtingin sa kawawang maliit na itsura sa harap niya, lumambot ang kanyang matigas na puso. Hindi niya alam kung ano ang gagawin.

"Bakit ka umiiyak? Hindi naman kita sinaktan." Hindi alam ni Nardo kung paano patahanin ang bata.

Tinaas ni Sally ang kanyang maliit na kamay at pinahid ang kanyang luha.

"Nahuli na ako ng masasamang tao. Hindi na makikita ni Sally si Mommy ulit, huhuhu..." Humahahulgol ang maliit na batang babae at hindi na makapagsalita.

Tiningnan ni Nardo muli ang bata nang ilang sandali bago sabihin, "Kapag kinontak ako ng Mommy mo, papayagan kitang bumalik sa kanya."

"Talaga?" Tumigil sa pag-iyak si Sally, at ang kanyang mga mata ay tumingin sa kanya nang maliwanag. May pag-asa pa pala siya!

Napaisip si Nardo kung nagpapanggap lang ba ang batang ito. Ang bilis naman niyang tumigil sa pag-iyak.

"Oo, pero kailangan mong sabihin sa akin kung bakit mo ginuhitan ang kotse ko." mariing wika ni Nardo.

Isinara muli ni Sally ang kanyang bibig at tiningnan si Nardo nang malalaking mata, na may ekspresyong wala kang makukuha sa akin.

Kahit na si Nardo ay karaniwang nasusunod ang lahat ng gusto sa negosyo, sa sandaling ito ay hindi niya kayang pigilan ang isang umiiyak na maliit na batang babae. Ramdam niyang mahirap pala ito.

Habang nakikita si Sally na nabihag, ang dalawang maliliit na batang lalaki na unang tumakbo kanina ay nagpanik. Nag-iisip kung paano nila ililigtas si Sally.

Gustong tumakbo ni Miko para iligtas si Sally, pero pinigilan siya ni Mike.  

"Medyo kamukha natin ang masamang Daddy. Hindi tayo pwedeng lumabas para iligtas si Sally, Baka lalo lang tayong maging problema ni Mommy."

"Paano na si Sally?" tarantang tanong ni Miko.

"Hanapin muna natin si Mommy." Si Mommy lang ang makakatulong kay Sally mahinahong tugon ni Mike.

Kinakabahan si Miko. Kailangan nilang iligtas si Sally, pero tama ang kanyang kuya. Kailangan muna nilang hanapin si Mommy. 

Sinikipan niya ang kanyang maliliit na puwitan, at tinakpan ang kanyang maliliit na puwitan gamit ang dalawang kamay. Parang sasabog ang kanyang puwitan sa kaba at excitement.

Ilang sandali, tumunog ang telepono, isang tawag mula sa kanilang ina.

Hindi mahanap ni Amara ang tatlo at halos mabaliw na siya. Nasaan kaya ang mga batang ito? Pag-iisip niya, puno ng pag-aalala.

"Lagot, lagot, si Mommy tumatawag!" Kinamot ni Miko ang kanyang tenga at pisngi. Ano kaya ang sasabihin nila sa kanilang ina.

"Sagutin mo na." Kinonekta na ni Mike ang tawag.

Sa kabilang linya, rinig na rinig nila ang boses ng kanilang ina na puno ng pag-aalala, "Mike, Miko, saan kayo nagpunta? Nasaan si Sally? Kasama niyo ba siya?" Halos maluha na si Amara.

"S-si, si Sally..." Hindi makapagsalita si Miko sa sobrang pagmamadali. Paano niya sasabihin kay Mommy na nahuli si Sally?

Agad na sumulpot si Mike at siya na ang nagsabi, "Mommy, kinuha po si Sally ni Nardo..."

Kailangan nilang magsumbong para mailigtas ang kapatid nila, Ipinaliwanag nila ito sa kanilang ina sa tono na parang nasa panganib sila.

Pagkarinig nito, napaisip si Amara kung may problema ba ang kanyang pandinig. Nardo? Kinuha si Sally?

Pagkatapos ng sampung segundo ng katahimikan, nag-react si Amara.

Gumuho ang kanyang mundo. Paano nangyari ito?

"Kayo... Tssk!" Dahil sa sobrang pag-alala ni Amara, hindi niya mahanap ang tamang salita. Sa huli, tinanong niya na lang, "Nakilala ba kayo?"

"Hindi po." marahang sagot ni Mike.

Halos bumagsak ang mundo ni Amara, pero nang marinig niyang hindi pa alam ni Nardo ang lahat, nakaramdam siya ng kaunting kaginhawaan.

Huminga nang malalim si Amars at sinubukan na magpakalma. 

"Bumalik muna kayo dito, Mommy na ang bahala." Kailangan niyang mag-isip ng paraan para iligtas si Sally.

"Okay po." agad na sagot nang dalawa.

Pagkababa ng telepono, nakatanggap si Amara ng kakaibang tawag. Sino kaya ito? 

May masamang kutob si Amara, Ito na kaya? Nanginginig ang kanyang mga kamay nang sagutin ang telepono.

Ang lalaki sa kabilang linya ay nagsalita sa malamig na boses, "Ikaw ba ang ina ng bata?" anito.

"Ako nga." deristyong sagot ni Amara.

"Nasa akin ang anak mo." mahina ngunit may diin ang boses nito.

Agad na nakilala ni Amara na boses nga iyon ni Nardo, at nanlamig ang kanyang puso. 

"Anong gusto mo? Huwag lang saktan ang anak ko." ani Amara.

"Diamond Hotel, puntahan mo ako dito." sagot ng lalaki.