LOGINElena’s Pov The whole time, neither of us spoke even a single word. Tanging ang kalansing ng kubyertos at ang lakas ng tibok ng aking puso ang naririnig ko. Iniiwasan kong tingnan ang gawi ni Enzo at nakatuon ang mga mata ko kay Liam, na nakatitig lang sa akin. “By the way, Elena,” Veronica broke the silence between us. My gaze turned to Veronica, who was sitting beside me; even the two gentlemen stared at her, waiting for something she wanted to say. “You're the former secretary of Enzo, right?” tanong niya, tumango ako. Paano niya nagawang kaswal lang kong tawagin ang pangalan ng lalaki? At ang lalaki naman ay hinahayaan lang si Veronica, tila ba…proud pa siya sa babae. At ano ba ang pakialam ko? I tried so hard to divert my attention, but his presence always gets me. Tila may magnet siyang dala kaya lagging nakatuon sa kanya ang aking atensyon kahit wala naman siyang ginagawa. Pero syempre, hindi ko pinalahalata iyon. “Yes,” tipid kong sagot sa tanong
Elena’s Pov I tried so hard to think of anything. Busied myself with my work and even tried to distract myself with other things. Pinilit kong iwasang isipin ang naging usapan namin ni Miss Asuncion, pero sadyang lalo lamang ginugulo ni Mr. Buenaventura ang lahat dahil kumatok na naman siya sa desk ko. Hindi ko na kailangang kumpirmahin kung siya ba iyon. Alam ko na kasi agad na iyon dahil sa kanyang pabango at siya lang naman ang gumagawa niyan. “What?” tanong ko, sabay angat ng tingin sa kanya. His two dimples immediately showed up na ngayon ko lang napansin sa tagal naming magkasama. Napalunok ako. Bakit bigla-bigla ko na lang naramdaman ang ganito? Bakit pakieamdam ko ay… I looked at my monitor, blinked twice, and shook my head. I know he finds me weird, but I didn't look back at him once again. Damn him! Ano ba itong nangyayari sa akin? Bakit parang lalo lamang gumugulo ang isipan ko gayong klaro na sa akin ang lahat? “Sumpa talaga ang ma
Elena’s Pov Hanggang ngayon ay gano’n pa rin ang ginagawa ni Enzo. Hindi niya ako tinigilan sa pagtawag sa kanyang opisina, kaya minsan ay nagkukusa na lamang ako dahil iba na ang pagtingin ng mga katrabaho ko. “You look so skinny and always grumpy,” he commented after we had eaten. Kinuha na iyong mga pagkain. Dapat ay umalis na ako, pero sabi niya ay may sasabihin pa siya sa akin, kaya naghintay ako sa kanyang sasabihin, pero wala naman siyang sinasabi. Ano ba talaga? “Hindi ako naghintay dito para sa mga puna mo.” Walang emosyon kong sinabi habang nakaupo sa kanyang sofa. Hindi siya nagbigay ng reaksiyon; mukhang sanay na rin sa aking ugali. I rolled my eyes at him. Pero mabuti na rin ito dahil kahit papaano ay hindi ko naiisip sina Margaux at Spencer na nandito na sa Pilipinas. “Okay,” the man sighed heavily. “Someone called me this morning and requested that you are the one they wanted to be their asset.” My brows furrowed. Me? At bakit naman kay Mr.
Elena’s Pov Hindi nga ako nagkamali dahil days after that encounter, nagpasya akong pumunta sa may malapit na mall para i-treat ang sarili ko. Naisipan ko kasing bumili ng bagong damit, pero habang namimili ako ng mga damit ay hindi ko sinasadyang makita si Margaux. My whole body froze. Like the world suddenly stopped moving. Kasama niya si Spencer. Masaya silang magkasama. Wala naman akong kahit anong nararamdaman na magkasama sila maliban sa takot. Takot ako kasi ngayong nasa taas na ako ay alam kong hihilahin nila ako pababa. Bago pa man nila ako makita ay mabilis na akong umalis doon. Mabuti na lang talaga at mukhang hindi nila ako napansin. Ang lakas ng tibok ng puso ko, parang lalabas na sa dibdib ko. Everything was out of control. Bakit nandito sila? Bakit ngayon pa sila dumating? Pumasok ako sa kotse. Mabagal ang aking paghinga—halos hindi ko maramdaman ang aking sarili. Mahigpit kong hinawakan ang manibela habang inaalala ang kanilang m
Elena's PovNakabihis na ako, pero hindi ko magawang lumabas. Kanina pa ako nakaupo sa gilid ng kama, iniisip kung dapat ba akong lumabas o magpanggap na lamang na tulog? Madiin kong kinagat ang aking pang-ibabang labi hanggang sa malasahan ko ang dugo nito, pero hindi pa rin ako tumigil. Hanggang ngayon kasi ay hindi ko pa rin alam kong ano ang dapat kong gawin. Pero sa huli ay huminga rin ako ng malalim at pinakalma ko ang aking sarili. “Just act like you didn’t remember anything,” bulong ko sa aking sarili at pagkatapos no’n ay tumayo na ako mula sa aking pagkakatayo. Pinagpagan ko ang aking sarili, inayos ang aking postura at huminga nang malalim. Naglakad ako palabas ng kwarto, sandali kong hinawakan ang doorknob, and take a deep inhale before finally opening the door. Paglabas ko ay nandoon nga si Enzo, prenteng nakaupo sa may sofa habang may binabasa na newspaper. Nakaupo siya na parang hari at naghihintay upang pagsilbihan siya ng kung sinuman dahil hindi ko naman siya
Elena's PovHindi pa man ako lasing dahil dalawang baso pa lang ang nainom ko, pero pakiramdam ko ay lasing na ako. Sana lang talaga ay hindi ako malasing nang sa ganoon ay wala akong gagawing kahihiyan sa pagkakataong ito. We were both watching the moon shine so brightly and the stars that kept on guarding the night, as it should be. Ang ganda ng kalangitan. Napakamaaliwalas tingnan habang nagniningning ang bituin."Ang ganda," bulalas ko habang nakatingin sa taas. Tila ba pinapaalala sa akin na kahit anuman ang mangyari ay may buwan pa rin na handang makinig sa akin kahit anong suliranin man ang mangyari sa buhay ko. "Yeah, it's so beautiful." He whispered, I turned to him, but I caught him staring at me. My heart was beating faster than usual. Mabilis akong nag-iwas ng tingin. Naiilang sa paraan ng kanyang pagtingin dahil tila ba… ako lang ang nakikita niya sa pagkakataong ito. Pinilit ko ang aking sarili na maging matatag, na hindi ako apektado kahit sa totoo lang ay halos







