Kabanata 04: Kneel

DRAKE TOOK the gift box, feeling a sharp, fleeting pang in his heart. It wasn't exactly painful, just a slight difficulty breathing.

Ang pagkakatali ng laso sa kahon ay sobrang ayos, bawat tiklop ay tila maingat. Kitang-kita kung gaano niya pinag-isipan ang regalo, kung gaano niya itong pinaghandaan.

Samantalang siya… isang walang kwentang tao na may tinatagong kasuklam-suklam na motibo.

Bago pa siya makasagot, nakarating na si Celeste sa pinto, suot ang apricot-colored na wool coat at isinukbit ang scarf para natakpan ang maliit niyang na mukha. Tanging malinaw at maliwanag na mga mata nalang niya ang nakikita. 

She stepped out of the house. He was about to call Celeste when he heard Estella’s gasp and grunt. 

“Aray, ang sakit!”

Parang biglang natauhan si Drake at agad siyang inalalayan paupo. “Masakit ba talaga? Let me take you to the hospital.”

“No.” Naka-pout si Estella saka sinulyapan ang kahon sa kamay niya. “Sabi mo wala kang interes sa kanya, but you clearly treat even the things she gave you like precious treasures.”

Kumunot ang noo ng binata. “Estella, ang laki na ng utang na loob ko sa kanya.”

Her eyes widened, letting tears stream down her face. “What about me? Drake, what are you thinking? Are you just going to let her bully me and Liam?” 

“I already told you. Hindi ganoong tao si Celeste.”

“Enough, Drake! Haven't you noticed that every word you say is protecting her!” Pagkasabi noon ay tumayo ang dalaga at humagugol humahagulgol, saka hinila si Liam paakyat sa second floor. 

He was stunned for a moment, then slowly exhaled a breath of stale air. He didn't know what he was thinking either. He simply didn't want to hear a single bad word about Celeste from others…

WALANG TIGIL pa rin ang ulan sa loob ng dalawang araw.

Sa umaga ay nagtutungo si Celeste sa vet clinic niya para tignan ang kanyang mga alaga roon. She loves taking care of pets. Their cuteness makes her temporarily forget the weight on her shoulders.  

Sa hapon naman ay nagtutungo siya sa kanyang pilates exercises. Doon niya nakakasalamuha ang kanyang mga kakilala na pawang asawa rin ng mga bilyonaryo. Madalas siya rito dahil dito, malaya siyang nakakapagsalita at kwentuhan sa kanila. 

Pagpatak ng alas-singko, natapos siya at nagmadaling umuwi para magpalit ng damit at mag-ayos nang kaunti.

Maganda ang kutis ni Celeste. Matingkad ang mga hugis almond niyang mga mata, maputi at pantay ang ngipin. Konting ayos lang, kapansin-pansin na agad siya.

Pagbaba niya, napansin niyang tahimik ang buong bahay mula nang umuwi siya. The mother and son seemed to be behaving themselves today. 

“Celeste....”

Katatapos lang niya isuot ang boots nang marinig niya ang boses ni Estella sa likod niya. Her voice sounds like mocking her. O baka pandinig lang niya ‘yon. “Sige nga. Tell me, will he choose you or me?”

Napatigil si Celeste saka ngumiti. “Estella, what are you talking about? I didn't quite understand. You mean, you want to stage a good show of a widowed sister-in-law seducing her brother-in-law in the Monteverde family?

“Celeste!”

Her words were too explicit, and Estella gritted her teeth in anger.

Kalmadong sinuot niya ang cashmere cape coat at bahagyang ngumingiti. “I’ll get going. Nandiyan na si Drake naghihintay sa akin.”

Sinundan ni Estella ang tingin niya sa labas ng malalaking bintana. Naroon na ang sasakyan ng binata, nakaparada sa bakuran. 

HALOS GUSTO na niyang sumuka sa galit.

Noon, pumayag pa siyang ipa-kasal si Drake sa babaeng ito dahil akala niya masunurin at madaling paikutin. Pero ngayon, parang kunehong handang kumagat anumang oras!

SUMAKAY si Celeste sa sasakyan at tiningnan si Drake. “Hindi ka naman masyadong naghintay, ‘di ba?”

“Hindi, kararating ko lang.”

Hinawakan ng binata ang kamay niya, saka biglang tumingin pababa. Nakita niya ang makinis, mahaba, at maputing binti niya na bahagyang nakalabas sa ilalim ng palda.

He frowned. “Bakit ang ikli ng suot mo?”

Wala sa sarili siyang napatingin sa kanyang suot. “I’m not cold. And I love wearing this.”

She would often remind others to take good care of their health. Pero pagdating sa sarili niya, parang hindi niya iniintindi.

Drake was lost for words. “Paano kung magka-sipon ka at magka-lagnat?”

“E ‘di iinom ako ng gamot.”

Ang sipon ang pinakamadaling gamutin; kadalasan isang beses uminom ay gumagaan na ang pakiramdam. Sanay na siya roon. Sa nakaraang tatlong taon, ganito lagi ang nangyayari. Hindi niya maaaring asahan si Drake na alagaan siya. 

She couldn't rely on anyone.

Nang makita ng binata na ganoon siya ka-walang pakialam sa kalusugan niya, nakaramdam siya ng ‘di maipaliwanag na pagkailang. “The way you're talking makes it sound like I, your husband, don't care about you.”

Sandali siyang napatigil. “Hindi mo ba binuksan ang regalo ko kahapon?”

“Hindi pa,” kalmadong sagot ng binata. “Hindi ba iyon pang-birthday? I’ll save it for my birthday.”

There was a long silence between them.

Fine.

At least magkakaroon siya ng sapat na oras para maghanda. Hindi sila masyadong magkasundo ni Drake, kaya nanatiling tahimik ang biyahe nila.

DRAKE turned his head and saw Celeste quietly watching the traffic outside the window, lost in thought, looking completely docile.

Harmless and gentle.

He wondered why Estella disliked her so much.

Bahagyang bumuka ang manipis niyang mga labi, tila maghahanap ng paksa ng pag-uusapan, nang bigla siyang tumunog ang telepono. Umigting ang kanyang panga at hinugot ang kanyang phone para angatin ang tawag.

“Mr. Drake, Miss Estella has gone on a blind date.”

Ang boses sa kabilang linya ay hindi malakas, hindi rin mahina.

NARINIG iyon ni Celeste nang malinaw.

Biglang naging tensiyonado ang loob ng kotse. Ramdam na ramdam ng dalaga ang palangitngit ng galit ng binata habang hawak nang mahigpit ang phone nito. Gone the Drake who was always measured and rarely got angry.

“Send me the location.” Pagkababa ng tawag, tumingin siya kay Celeste. Bumalik sa pagiging kalmado ang ekspresyon nito, but his words left no room for negotiation. “Celeste, something urgent has come up, I can't accompany you to the family dinner.”

What urgent matter had happened?

Ayaw na niya itong ungkatin. Otherwise, it would only make her feel more embarrassed.

“I understand,” she replied. Bahagya niyang ibinaba ang tingin. “Manong Joe, maaari po bang huminto sa gilid?”

Dahan-dahang huminto ang kotse.

Hindi gumalaw si Drake. She looked at him in confusion. “Drake, bumaba ka na. Hindi puwedeng magtagal ang pag-park sa gilid ng daan.”

“S-Sige…”

The man was slightly taken aback. Seeing her gentle expression, he couldn’t say anything else. He had no choice but to get out of the car himself.

Iba ang buwanang salu-salo ng pamilyang Roswell kumpara sa masaya at maingay na salu-salo ng ibang prominenteng pamilya.

Limang tao lang ang naroon, kasama si Drake.

How to put it? It was very quiet. As quiet as a funeral. The atmosphere was also similar. 

Pagpasok ni Celeste sa mansion, agad siyang dinala ng butler sa dining room.

“Miss Celeste, kanina pa po kayo hinihintay nina Madam. Simula pang umaga, inaabangan niya ang pag-uwi ninyo.”

“Hmm,” she hummed. Celeste nodded with her lips pursed, but her hands tightened uncomfortably.

Inside the dining room, Madam Linda sat in the main seat, with her eldest daughter and second daughter sitting to her left.

Pumasok si Celeste at magalang na bumati, “Lola, Tita…”

Following the manner of her contemporaries in the Roswell family.

Umasta nang malamig ang dalawang tiyahin niya, pero nakatingin lang ang Senyora sa likuran niya. Nang makita nitong wala siyang kasama ay bumakas ang disappointment sa mukha nito. 

“Nasaan si Drake?”

Celeste answered truthfully, “He had an urgent matter and left.”

The next second, a sharp, harsh shout rang out, slamming down along with a teacup.

“Get out and kneel!”