MasukLumipas ang tatlong araw matapos ang mainit na komprontasyon sa loob ng opisina ng Alkalde. Sa mga araw na iyon, tila naglalaro ng patintero sina Olga at Chozen. Sinadya ni Olga na magsuot ng mga damit na pasok sa dress code ng munisipyo—mga midi dresses o pencil skirts—ngunit laging hapit na hapit sa kanyang katawan upang patuloy na tuksuhin ang malamig na pinuno ng San Isidro. Sa kabilang banda, ginawa ni Chozen ang lahat ng kanyang makakaya upang iwasan ang aktres, nagdadahilan ng mga sunod-sunod na meeting at site inspections sa malalayong barangay.Ngunit ang tadhana, tila nakikipagsabwatan sa nag-aapoy nilang tensyon, ay may ibang plano.Alas-singko y media ng hapon. Halos uwian na ang lahat ng empleyado sa munisipyo. Nasa ikatlong palapag si Olga, kakatapos lamang makipag-usap sa Tourism Officer para sa ilang eksenang kukunin nila sa susunod na linggo. Suot niya ngayon ay isang itim na bodycon dress na umaabot hanggang tuhod, may turtle neck, ngunit walang manggas at lantarang
Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga, isang kakaibang tensyon ang bumalot sa buong unang palapag ng Munisipyo ng San Isidro. Ang mga empleyadong dati ay tahimik na nagta-type sa kanilang mga computer at ang mga mamamayang naghihintay ng kanilang mga papeles ay sabay-sabay na napatigil. Ang lahat ng mata ay napako sa babaeng naglalakad papasok sa main lobby.Si Olga Manahan.Kung kahapon ay nagmukha siyang isang eleganteng diyosa sa kanyang pulang sundress, ngayon ay tila isa siyang naglalakad na kasalanan na handang manunog ng buong bayan. Suot niya ang isang hapit na hapit na puting crop top na lantarang nagpapakita ng kanyang makinis at patag na tiyan, at isang napakaikling denim cut-off shorts na nagbibigay-diin sa kanyang mahahaba, mapuputi, at perpektong mga binti. Nakasabit sa kanyang balikat ang isang mamahaling designer bag, at ang kanyang mahabang buhok ay nakatali sa isang magulong ponytail na lalong nagpalitaw sa kanyang mahabang leeg.Wala siyang pakialam sa mga nagl
Ang malamig na simoy ng hangin sa San Isidro ay hindi sapat upang palamigin ang nag-iinit na tensyon sa set ng pelikulang Huling Silakbo. Alas-nuwebe y media na ng gabi, at ang buong produksyon ay abala sa pagkuha ng isa sa pinakamahalaga at pinakamahirap na eksena ng pelikula. Nakatayo si Olga Manahan sa gitna ng sadyang binasang kalsada malapit sa plaza, suot ang isang manipis na silk nightgown na idinisenyo upang magmukha siyang kaawa-awa ngunit kapana-panabik sa lente ng camera.Kaharap niya ang kanyang sikat na leading man na si Troy Alcantara. Sa eksena, kailangang yakapin ni Troy si Olga mula sa likuran, idikit ang mukha nito sa leeg ng aktres, at magbitiw ng mga madamdaming linya ng pagmamakaawa sa ilalim ng pekeng ulan na nagmumula sa malalaking water hoses ng produksyon."Action!" sigaw ni Direk Rico mula sa likod ng monitor.Agad na pumasok sa karakter si Olga. Pumatak ang perpektong luha mula sa kanyang mga mata. Naramdaman niya ang pagpulupot ng mga matitipunong braso ni
Ang katahimikan sa loob ng Mayor’s Office ay mabigat, tila isang kumot na bumabalot sa lahat ng taong naroroon. Ang tanging naririnig lamang ay ang malakas at ritmikong tunog ng wall clock at ang paminsan-minsang paggalaw ng mga papeles sa mesa ni Mayor Chozen Cordovez.Si Chozen ay nakaupo nang tuwid, ang kanyang likod ay hindi sumasayad sa sandalan ng kanyang high-end ergonomic chair. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa mga papeles, ngunit ang totoo, wala siyang binabasa. Ang bawat hibla ng kanyang pagkatao ay nakapokus sa babaeng nakatayo sa harap ng kanyang mesa.Si Olga Manahan.Sa personal, mas nakakasilaw ang ganda nito kaysa sa anumang billboard o magazine cover na nakita na niya. Ang kanyang presensya ay tila isang magnetic field na humihila sa buong atensyon ng Alkalde."Mayor Cordovez," basag ni Atty. Mendoza, ang Chief of Staff ni Chozen, na nakatayo sa tabi. "Ipinapakilala ko po sa inyo ang management team ng production ng pelikulang 'Huling Silakbo'. Kasama r
Alas-siyete y media pa lamang ng umaga, ngunit pakiramdam ni Mayor Chozen Cordovez ay naubos na ang lahat ng hangin sa loob ng kanyang malawak at naka-aircon na opisina.Sa loob ng kanyang private restroom na nakakonekta sa Mayor's Office, nakatayo ang Alkalde sa harap ng malaking salamin. Ang tunog ng umaagos na malamig na tubig mula sa gripo ang tanging bumabasag sa nakapangingilabot na katahimikan ng silid. Nakasandal ang kanyang dalawang kamay sa gilid ng sink, ang kanyang matipunong dibdib ay mabilis na umaangat-baba sa ilalim ng kanyang malinis at puting dress shirt.Huminga siya nang malalim, pilit na kinakalma ang nagwawalang sistema. Itinaas niya ang kanyang kanang kamay upang ayusin ang kanyang buhok, ngunit agad siyang napatigil nang makita ang sariling repleksyon sa salamin.Nanginginig ang kanyang mga daliri."Putangina," mahina at garalgal na mura ni Chozen. Ikinuyom niya ang kanyang mga kamao nang mariin hanggang sa pumuti ang kanyang mga buko, pilit na pinapatigil ang
Ang bayan ng San Isidro ay kilala sa buong rehiyon bilang isang huwaran ng kapayapaan, kalinisan, at perpektong disiplina. Sa bayang ito, walang nagkakalat ng basura sa kalsada, walang mga maiingay na tambay sa dis-oras ng gabi, at ang bawat mamamayan ay sumusunod sa batas nang walang anumang pagtutol. Ang nakapangingilabot at perpektong kaayusang ito ay may iisang dahilan: ang kanilang pinuno na si Mayor Chozen Cordovez.Si Chozen ay hindi isang tipikal na pulitiko na mahilig ngumiti, kumaway, o makipagkamay sa bawat kanto. Siya ay isang lalaking may matatalim at mapanuring mga mata, matipunong pangangatawan, at isang seryosong mukha na nagtataglay ng mga mature at matitikas na katangian—isang mukhang tila inukit mula sa malamig na yelo at bato, nagpapaalala sa mga sikat at tinitingalang aktor sa bansa ngunit may awtoridad na hindi mapapantayan. Dahil sa kanyang walang-awang pagpapatupad ng mga ordinansa at sa kanyang malamig na pakikitungo kahit sa mga pinakamataas na opisyal, binan
Ilang araw ang lumipas matapos ang matinding pagtataboy ni Aria. Sa isip ng dalaga, tuluyan na niyang napagod ang Alkalde. Wala siyang narinig na boses nito simula noong gabi ng kanilang pag-aaway. Ang tanging nag-aasikaso sa kanya ay ang mga nars na tahimik na nagpapalit ng kanyang swero at nagbib
Tatlong araw na ang lumipas mula nang kainin ng kadiliman ang buong mundo ni Aria, ngunit pakiramdam niya ay isang buong dekada na siyang nakakulong sa loob ng isang kabaong. Ang tanging naririnig niya sa loob ng mamahaling kwarto ng ospital ay ang mahina at paulit-ulit na tunog ng heart monitor, a
Malayo sa mga mapanuring mata ng matataas na opisyal at mga bodyguards ng lalawigan ng El Monte, ang bayan ng San Martin ay nag-uumapaw sa ingay, makukulay na ilaw, at masayang musika.Nakatayo si Aria sa harap ng isang malaking carousel, nakangiti habang pinagmamasdan ang mga batang nagtatakbuhan.
Ang buong bayan ng San Martin ay naniniwalang perpekto ang buhay ni Aria.Bilang kaisa-isang anak at tagapagmana ng isa sa pinakamayaman at pinaka-impluwensyal na angkan sa probinsya, nasa kanya na ang lahat. Nakatira siya sa isang napakalaking mansyon, nakasuot ng mga mamahaling dyamante, at kaila







