LOGINกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
17:05 น.“กลับก่อนนะครับทุกคน” เสียงของตะวันพูดขึ้นหลังจากที่เคลียร์งานของตัวเองเสร็จเป็นคนแรก“มีอะไรให้เมช่วยไหมคะ” เมจิหันไปถามพี่พายพี่ภูมิและปังปิ้งที่ยังคงนั่งทำงานกันอยู่“ไม่มีหรอกจ้ะ…เมกลับไปอ่านรายละเอียดกับผังคอมมูนิตี้มอลล์เถอะพี่ว่าน่าจะเยอะอยู่” พี่พายเป็นคนตอบเธอก่อนจะมองกระดาษปึกใหญ่
ติ๊ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้นก่อนประตูจะค่อยๆ เลื่อนออกเป็นคนตัวเล็กที่ก้าวขาเดินออกมาก่อนและแน่นอนว่าตามมาด้วยผู้ชายตัวสูงที่ยังไง๊ยังไงก็บอกว่าจะมาส่งให้ได้…เห็นฉันเป็นเด็กหรือคนแก่ที่ขี้หลงขี้ลืมขนาดจะจำห้องตัวเองไม่ได้หรือยังไงนะ“ถึงแล้วค่ะ พี่กลับห้องไปได้แล้ว” เมจิพูดขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่เดินมาถึงห
“ไม่ต้องไปสนใจหรอก…ไปดูห้องกันดีกว่า” เสียงทุ้มเอ่ยตัดบทเมจิก็เลยไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อติ๊ง! ชั้น 24คนตัวสูงเดินนำเธอไปยังห้องห้องหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากลิฟต์มากก่อนจะใช้คีการ์ดแตะแล้วเปิดประตูเข้าไป…ตาเรียวสวยมองรอบๆ ห้องที่ถูกตกแต่งไว้แล้วพร้อมเข้าอยู่ มีการแบ่งโซนไว้อย่างชัดเจนไม่ว่าจะเป็นห้องนอน
ช่วงบ่ายของวัน“เมจิไม่เอานี่ไปด้วยหรอลูก” แม่ถามขึ้นก่อนจะเดินตรงมาหาเธอพร้อมกับชูเสื้อสูทตัวเล็กที่อยู่บนไม้แขวนให้ดู“เอาค่า เมลืม แหะๆ” เธอเป็นคนแขวนไว้เองแท้ๆ ว่าจะหยิบไปด้วยกลับลืมซะงั้น…คนตัวเล็กที่วันนี้นั่งเคลียร์งานของที่บ้านตั้งแต่เช้ากว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปช่วงบ่ายแล้วถึงเพิ่งได้กลับเข้าห







