LOGINกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
“ยากันยุงเอามาแล้ว ยาสามัญประจำบ้านเอามาแล้ว อันนี้เอามาแล้ว…” ปากสวยพึมพำกับตัวเองพลางใช้นิ้วเรียวจิ้มเครื่องหมายถูกลงบนหน้าจอมือถือ สลับกับมองของที่อยู่บนรถว่าขาดเหลืออะไรอีกบ้าง“พอแล้วๆ นี่เราจะย้ายบ้านกันหรือไง” คนตัวสูงหอบหายใจออกมาหลังจากยกกระเป๋าใบสุดท้ายขึ้นเก็บบนรถเรียบร้อย“ก็ใครใช้ให้พี่
07:40 น.สองหนุ่มสาวเพิ่งเดินเข้าลิฟต์มาเพื่อจะขึ้นไปยังที่ทำงานของตนเองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่สลับกับหัวเราะคิกคักด้วยความอารมณ์ดีเพราะเมื่อคืนพอคนทั้งคู่ถึงคอนโดชายหนุ่มอ้อนขอกินเมจิซึ่งคนตัวเล็กที่ทำทีปฏิเสธในตอนแรกแต่ท้ายที่สุดกลับเป็นคนจัดให้เขาเองชุดใหญ่พร้อมกับใช้ชุดนอนไม่ได้นอนที่เพิ่งซื้อมาไปอีกสา
ฟึ่บ แป๊ก! เมจิเหวี่ยงไม้แล้วตีลูกกอล์ฟออกไปก่อนที่ใบหน้าสวยจะหันมองตามลูกสีขาวที่ลอยละลิ่วไปประมาณ 150 หลา“สวย” วินที่ยืนมองอยู่ด้านหลังชมออกมา“เมหรอ แหะๆ” เมจิรีบดึงเข้าตัวเองทันที“ท่าตีเมื่อกี้น่ะ” แหม่…ฟึ่บ วืดดดด ~ร่างบางหันกลับมายิ้มแห้งให้ชายหนุ่มเพราะเธออุตส่าห์ตั้งท่าอย่างดีกะจะโชว์เขา
“อ้าว…เมจิ” เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นข้างตัวเธอทำให้ใบหน้าสวยหันไปมองตามคำเรียก“พี่โคบี้…สวัสดีค่ะ” เมจิส่งยิ้มให้ทันทีหลังจากเห็นว่าเป็นใคร“มาว่ายน้ำหรอ”“มากับกู!!!!” ไม่ทันที่เมจิจะได้ตอบก็มีเสียงผู้ชายอีกคนที่กำลังว่ายน้ำอยู่ตะโกนแทรกมาทำให้ชายหนุ่มข้างกายเธอต้องหันไปมองตามเสียง“ไม่ได้ถามมึง”







