Wrong

Matteo

I didn't know that a woman could be this troublesome.

Una, pumasok siya sa kumpanya ko na basa ang buong damit at kita na ang lingerie niya, kaya ako nagalit.

Hindi ko maintindihan dahil may epekto siya sa akin.

Pangalawa, binato niya ako ng kumpol na papel at hindi man lang siya humingi ng tawad. At may gana pa siyang hamunin ako sa sarili kong kumpanya.

The nerve, right!

And now, she had nearly poisoned me with her sauce.

Napailing ako.

Hindi ako makapaniwala na hindi ko pa siya sinesante.

Dapat ay pinaalis ko na siya. But somehow... I couldn't.

Parang may bumubulong sa akin na huwag ko siyang paalisin sa hindi ko malamang dahilan.

So, I didn't.

But of course, I'll make her suffer in every single way.

Sa paraan na alam kong pagsisisihan niya na binagga niya ako.

Pero somehow, she's getting on my nerves talaga.

"Cold coffee for rain? Talaga ba?" sarkastiko kong tanong sa kanya.

I saw her lips twist; she was trying to hold back the irritation she felt.

Tingnan natin kung hanggang saan mo kakayanin iyan, Kakai.

Pagbalik niya ay may dala na siyang kape na nasa tasa.

Dahan-dahan lang ang kilos niya, natatakot na baka may matapon.

She knew me for perfection, so she was doing her best to be perfect.

Ang babaeng halos lahat ng utos ko ay nagrereklamo, ngayon ay ginagawa na iyon nang nakangiti.

I tilted my head and smirked.

I didn't drink the coffee. Hinayaan ko iyong manlamig sa tabi ko habang pinapaayos ko sa kanya ang mga papeles isa-isa.

Hindi siya nagreklamo.

Pinagmasdan ko lang ang kanyang kilos, pilit na binabasa ang bawat hakbang na kanyang ginagawa.

Alam ko, pinipigilan niya lang ang kanyang sarili na magsalita at magreklamo.

And I don't know, but I am enjoying what I see.

Mas interesante pa kaysa sa business deal na inaasikaso ko.

Kakai's Point of View

-BIYERNES-

Pinatawag niya ako sa penthouse niya. Akala ko naman ay dahil gusto niyang maging cool kaming dalawa. Iyon pala ay dahil kailangan kong asikasuhin lahat ng papel at mga gamit na kakailanganin niya para sa business trip niya.

Hanggang Monday kami doon, at dahil sanay siya na presentable tingnan. Kailangan kong mamili ng mga magagandang suit para sa araw-araw niya doon.

Nakabantay lang siya sa akin pero nasa Macbook niya ang tingin.

Nakaupo siya sa may sofa, habang naka-spread ang mga hita at nakapatong doon ang Macbook niya, tapos nakakunot ang noo.

"Did you prepare my golf outfit? I need it because the governor there loves to play golf and I'm going to impress him with my skill."

"Yes sir," magalang kong sagot dahil madali lang naman iyong mga pinapagawa niya.

Pero hindi ko akalain na marami siyang ipapakuha sa akin na kung anu-ano, tapos ay ipapasauli niya rin at kailangan pa naka-align kung saan ko iyon kinuha.

Umuusok na ang ilong ko sa inis kaya halos magdabog na ako sa inis pero pinilit kong kalmahan ang sarili ko dahil kailangan kong taasan ang pasensya ko at ilang buwan o taon pa kaming magsasama.

Nang matapos, nangangalay na ang mga binti ko sa kakalakad pero hindi niya pa rin ako pinaupo. Nakatingin lang ako sa kanya habang kumakain siya ng dinner.

Puwede kayang kumain ng tira-tira niya mamaya? Utusan ko nga iyong katulong niya dito na ipagbalot ako para naman hindi ako mainis sa lalaking nasa harap ko.

"You'll be sleeping here so we fly tomorrow at 4:30 am."

Tumango ako dahil kailangan ko na namang magsunod-sunuran sa demonyo at dragon kong amo.

-SA AIRPORT-

"My God, Kakai!" napahilamos siya sa frustration nang makita niyang mali pala ang na-book ko kong flight.

Imbes na 5 am ay naging 5 pm.

"S-sorry, sir," kinagat ko ang aking ibabang labi at yumuko.

This is a disaster.

Pinalandas niya ang kanyang kamay sa kanyang buhok. Muli na namang nag-iwas ako ng tingin dahil matalim siyang nakatingin sa akin.

Alam ko naman na mali ko 'yon, pero hindi naman niya kailangang ipaalala sa akin iyon.

Madiin kong kinagat ang aking ibabang labi, halos malasahan ko na ang aking sariling dugo.

Bakit ba lagi akong palpak pagdating sa boss kong 'to?

Ginagawa ko naman ang lahat para sa kanya, sinusunod ko ang lahat ng iniutos niya sa akin. Pero bakit? Bakit hindi pa rin iyon sapat?

Dapat nga ay nasa boarding house lang ako ngayon. Masarap ang tulog habang katabi ang mga alagang daga ni Manang Rosa, ang landlady ko. Tapos gigising ng tanghali para manood ng K-drama.

Ganoon!

Pero dahil sa kanya ay naudlot ang rest day ko, tapos papagalitan pa niya ako!

Mali ko naman 'yon, kaya nga ako nagsorry. Marunong naman akong tumanggap ng kamalian, pero sana lang ay matuto rin siyang lumugar.

Nag-book siya ng umagang flight. Siya na ang gumawa.

"Hindi kasi maaasahan," narinig kong sinabi niya at naunang maglakad.

Mahigpit kong hinawakan ang lagayan ng luggage niya, at mabigat ang paghinga. Sumunod sa kanya.

Buong biyahe, walang nagsalita sa aming dalawa. Pero ramdam ko sa aking peripheral vision na may gusto siyang sabihin, pero itinikom niya lang ang kanyang bibig.

Kaya pinili ko na lamang na matulog.

Nang makarating kami sa may probinsiya, dumiretso na kami sa hotel para doon mag-stay dahil maarte siya at ayaw niyang matulog sa bahay ng gobernor.

"What? Isa lang?" napakamot siya ng ulo tapos ay masamang tumingin sa akin.

Bakit? Ako ba ang may-ari ng hotel para sa akin siya magalit?

I held back the urge to roll my eyes at him.

"Is there no other hotel here?" tanong niya sa receptionist.

Umiling ito habang kinikilig sa lalaking iritado na. "Pasensya na po, sir, ito na lang po ang available na hotel."

Pinatunog niya ang kanyang dila sa loob ng kanyang pisngi habang nakatiim ang bagang na tumingin sa akin. Saka bumuntong-hininga.

"Fine," he whispered.

Diyos ko, tulungan niyo po ako, baka kasi mapatay ko ang lalaking ito ngayong nasa iisang kuwarto lang kami.

Pero hindi ko akalaing... dahil sa pangyayaring ito ay may unti-unting magbabago sa pagitan naming dalawa.