LOGINELENA POV Nagising ako sa mahinang yanig ng gulong ng eroplano nang lumapag ito sa runway ng NAIA. Ang kaninang malamig na hangin ng Italya ay napalitan ng pamilyar na halumigmig na nanunuot sa loob ng cabin kahit naka-aircon pa kami. Tumingin ako sa labas ng bintana; kulay abo ang langit ng Maynila, pero sa gitna ng polusyon at ingay, naramdaman ko ang kakaibang init sa dibdib ko. Sa wakas, nasa bahay na kami. "Elena, gising na. We’re here," mahinang bulong ni Dante habang dahan-dahang inaayos ang pagkaka-karga kay Hope na himbing pa rin ang tulog. "In fairness, kahit nakakapagod ang flight, masarap pa rin 'yung feeling na malapit na tayo sa sariling kama," sabi ko habang nag-uunat at kinukuha ang handcarry bag namin. Sa kabilang row, mabilis na nag-ayos si Maya. Medyo gulo-gulo ang buhok niya at halatang puyat, pero ang sigla ng mata niya ay nandoon pa rin. "Ate, amoy Pinas na! Ramdam ko na 'yung humidity kahit nasa loob pa tayo." "I-ready mo na 'yung sarili mo, Maya. Siguradon
ELENA POV Huling araw na namin dito sa farmhouse bago kami bumalik sa Rome para sa aming flight pauwi ng Pilipinas. Imbes na magmadali sa pagliligpit ng gamit, nag-decide kami na gawing sobrang chill lang ang umaga. Nakaupo ako sa damuhan, pinapanood si Hope na sinusubukang gumapang palapit kay Whitey na abala naman sa paghabol sa isang tutubi. "Ate, tingnan mo si Whitey, feeling niya talaga local dog na siya rito," tawa ni Maya habang lumalabas ng pinto, bitbit ang dalawang baso ng freshly squeezed orange juice. Inabutan niya ako ng isa bago siya sumalampak sa tabi ko. "Sana ganyan din tayo kabilis mag-adjust, 'no? Parang kailan lang, takot na takot tayong lumabas ng bahay sa Manila," sabi ko habang humihigop ng juice. Ang asim-tamis ng lasa, sobrang presko. "True. Pero alam mo, Ate, parang ayaw ko pang umuwi. Pwede bang mag-extend kahit one month lang? I promise mag-aaral ako ng Italian nang seryoso," biro ni Maya. "Naku, si Kuya mo ang tanungin mo niyan. Siguradong tambak na a
ELENA POV Hindi ko na kailangan ng alarm clock dito sa Tuscany. Ang huni ng mga ibon sa labas at ang mahinang katok ng mga sanga ng puno sa bintana ang naggising sa akin. Paglingon ko, gising na rin si Dante, nakadapa habang pinapanood si Hope na naglalaro ng kanyang mga daliri sa paa sa gitna ng kama. "Good morning," bulong ni Dante nang mapansing dilat na ako. "Sabi ko sa'yo, masarap matulog dito eh. Walang pressure bumangon." "Morning," sagot ko habang nag-uunat. "Anong oras na? Feeling ko ang haba ng tulog ko pero parang maaga pa." "Alas-otso pa lang. Nakapag-kape na ako sa baba kanina habang tulog pa kayo. Kausap ko si Maria, excited na siyang turuan tayo mag-pasta mamaya," sabi ni Dante habang kinikiliti ang tiyan ni Hope, na nagresulta sa malakas na halakhak ng bata. "Ready na ba ang patience mo? Alam mo namang hindi ako kasing galing mo sa kusina," biro ko habang bumabangon para kuhanin si Hope. "Don't worry, teamwork tayo. Ako sa dough, ikaw sa sauce," ngiti niya. Pagb
ELENA POV Nagising ako na medyo masakit ang balikat. Siguro dahil sa haba ng nilakad namin kahapon sa Rome. Pagtingin ko sa bintana, hindi na 'yung mga lumang gusali ang nakikita ko kundi ang malawak na rolling hills ng Tuscany. Lumipat na kami kagabi sa isang farmhouse villa sa probinsya, at kahit madilim nung dumating kami, alam ko na agad na dito ko mahahanap 'yung totoong katahimikan. "Gising na pala ang mommy," bungad ni Dante. Pumasok siya sa kwarto bitbit si Hope na naka-pajama pa. "Look, Hope, si Mommy gising na. Say 'Good morning, Mommy!'" "Morning," paos kong sabi habang iniuunat ang mga braso ko. "What time is it? Parang sobrang tahimik, akala ko madaling araw pa." "Almost nine na. Sobrang tahimik lang talaga dito sa countryside. Naninibago ka, 'no? Walang busina ng sasakyan, walang ingay ng mga turista sa labas ng bintana," sabi ni Dante sabay upo sa tabi ko sa kama. Ibinaba niya si Hope sa gitna namin. "Oo nga. Parang nakakabingi 'yung quietness," tawa ko. "Nasaan si
ELENA POV Paggising ko, masakit pa nang konti ang mga binti ko mula sa paglalakad namin kahapon sa Colosseum, pero nawala agad iyon nang makita ko ang view mula sa bintana. Ang sikat ng araw sa Rome ay parang may filter—masyadong maaliwalas. "Dante, gising na. Sabi ni Maya aalis tayo ng maaga para iwas sa crowd sa Trevi Fountain," bulong ko habang tinatapik ang balikat niya. "Five more minutes, Elena... Ang sarap ng unan dito," sagot niya na boses-lasing pa sa antok. Pero nang marinig niya ang pag-iyak ni Hope sa kabilang kwarto, agad siyang napabalikwas. "Okay, gising na. Daddy's coming, Hope!" Nagmamadali kaming nag-ayos. Si Maya, gaya ng inaasahan, ay nakasuot na ng bago niyang summer hat at floral dress. Si Nanay Belen naman ay tila mas sanay na sa paligid, abala na sa pag-aayos ng diaper bag ni Hope habang nakikipag-ngitian kay Maria. "Luca is waiting outside," bungad ni Dante pagbaba namin. Nakasuot siya ng white linen shirt at shades. "Maya, sigurado ka bang gusto mo doon?
ELENA POV Nagising ako sa amoy ng bagong lutong tinapay na nagmumula sa baba. Pagdilat ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang mahina niyang pagtawa mula sa terrace. Nag-unat muna ako bago tumayo at sumunod sa labas. Naabutan ko siyang karga si Hope habang nakatanaw sa malawak na garden ng villa. "Ang aga niyo namang mag-bonding na mag-ama," bati ko sabay sandal sa hamba ng pinto. Lumingon si Dante at ngumiti. "Hindi rin kasi makatulog 'tong prinsesa mo. Mukhang nag-adjust na agad ang body clock niya sa Rome time. Tignan mo, Elena, ang ganda ng sikat ng araw sa mga cypress trees." Lumapit ako at hinaplos ang pisngi ni Hope. "Good morning, baby. Ready ka na ba mamasyal?" "Speaking of pamamasyal, gising na rin si Maya. Kanina pa nag-aayos ng outfit, parang may photoshoot na pupuntahan," tawa ni Dante. "Sabi ko sa kanya, marami tayong lalakarin sa Colosseum kaya dapat kumportable ang sapatos niya." "Alam mo naman 'yun, priority ang aesthetic bago ang comfort," sagot ko h
ELENA POV Nayanig ang buong yate. Muntik na akong matumba kung hindi lang ako mabilis na nasalo ni Dante. Yung amoy ng sunog na goma at usok, humahalo na sa alat ng dagat. Tumingin ako sa direksyon ng mga speedboat at hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Si Victoria. Akala namin biktima rin siy
ELENA POV Yung lamig ng dagat, parang libu-libong karayom na tumutusok sa balat ko. Sa ilalim ng madilim na kailaliman, muffled na tunog lang ng lumulubog na kotse at yung sobrang bilis na kabog ng puso ko ang naririnig ko. Sa gitna ng gulo, may humawak sa kamay ko. Mahigpit, mainit, at pamilyar.
ELENA POV Sa loob ng yate, parang panaginip ang lahat. Yung malalakas na alon kanina, napalitan ng kalmadong ugoy habang bumibilis ang takbo namin palayo sa pampang na muntik na naming maging libingan. Sa loob ng marangyang cabin, malayo sa gulo at putukan, nakahanap din kami ng sandaling peace of
ELENA POV Nanigas ako sa sinabi ni Maria. Parang binuhusan ako ng yelo habang nakatingin sa pwesto ni Dante kanina. Yung usok ng kape niya ay andun pa rin, proof na may tao dun kanina lang. "Anong... anong kalokohan 'to?" tanong ko. "Kasama ko siya sa sasakyan. Nag-usap kami. Hinawakan niya ako."







