LOGINELENA POV Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang boses na iyon—ang boses na laging nagpapatawa sa amin sa mansyon, ang boses na nagbibigay ng security updates habang kumakain kami ng almusal—ay parang isang malamig na patalim na bumaon sa pandinig ko. Si Leo. Nakatayo siya sa may pintuan ng abandonadong chapel, hawak ang isang tactical na baril, at sa likod niya ay dalawang lalaking hindi ko kilala pero halatang sanay sa ganitong trabaho. Dahan-dahang tumayo si Dante mula sa pagkakaluhod sa harap ng altar. Hindi niya binitawan ang kamay ko, pero naramdaman ko ang panginginig ng mga daliri niya—hindi dahil sa takot, kundi sa matinding galit. "Leo," mahinang sabi ni Dante. Ang boses niya ay parang galing sa ilalim ng lupa. "Bakit?" Ngumiti si Leo, pero walang bakas ng saya sa mga mata niya. "Business, Boss. Alam mo naman 'yan. Ilang taon akong naging anino mo, taga-linis ng dumi, taga-trace ng signals. Pero sa huli, employee lang din ako. Ang Keepers? Inalok nila ako ng share na hindi
ELENA POV Maalon ang dagat habang papalapit kami sa dalampasigan ng Batanes. Malayo pa lang, kitang-kita ko na ang naglalakihang bato at ang luntiang burol na tila yumayakap sa bawat sulok ng isla. Ito ang lugar na akala ko ay hinding-hindi ko na babalikan, lalo na sa ganitong paraan—sugatan, pagod, at tumatakas. Pero habang nararamdaman ko ang hampas ng hangin na may halong alat, may kung anong kumurot sa dibdib ko. Parang umuuwi ako, kahit na ang uuwian ko ay ang pinagmulan ng lahat ng takot ko. "Ate, gising na si Hope," mahinang sabi ni Maya. Inabot niya sa akin ang bata na medyo nag-uumpisa nang mag-fussy dahil sa init sa loob ng cabin. "Salamat, Maya. Lapit na tayo," sagot ko. Hinaplos ko ang pisngi ng anak ko. "Hope, look. Diyan nakatira si Mommy dati. Maganda diyan, madaming baka." Napatingin ako kay Dante na kasalukuyang kinakausap si Sofia sa dulo ng lantsa. Naka-bandage na ang braso niya, at kahit medyo maputla pa rin, nakatayo na siya nang matuwid. Mukhang seryoso ang p
ELENA POV Madilim ang kalsada patungong Batangas. Ang tanging liwanag ay ang mula sa dashboard ng sasakyan at ang paminsan-pansing ilaw ng mga poste sa gilid ng highway. Kanina pa kami tahimik sa loob ng sedan. Si Maya ay nakasandal sa bintana, pilit na pinipigilan ang antok habang mahigpit na nakahawak sa strap ng kanyang bag. Si Hope naman ay mahimbing ang tulog sa backseat, tila walang kamalay-malay sa bilis ng takbo namin. "Sofia, malayo pa ba tayo?" tanong ko. Ramdam ko ang panunuyo ng lalamunan ko. "Malapit na, Elena. Isang oras na lang, nasa port na tayo," sagot ni Sofia. Nakita ko ang pag-igting ng panga niya habang nakatingin sa rearview mirror. "Huwag kang mag-alala, walang sumusunod. Malinis na ang dinaanan natin simula nung itinapon mo 'yung sapatos." "Bakit kailangang Batanes?" bulong ko. "Akala ko ba, iniwan na natin 'yung lugar na 'yun para sa mas ligtas na buhay sa Maynila? Bakit tayo babalik sa kung saan nagsimula ang lahat ng gulo?" Huminga nang malalim si Sofia
ELENA POV Malamig ang sahig ng apartment sa Cubao, pero mas malamig ang pakiramdam ko habang nakatitig sa burner phone na hawak ko. Naputol na ang linya ni Dante. Ang huling narinig ko lang ay ang hingal niya at ang utos na pumunta kami sa Bicol. Bicol? Napakalayo niyon mula rito. "Ate, anong sabi ni Kuya Dante? Bakit kailangang lumayo na naman tayo?" tanong ni Maya habang lumalabas ng banyo, punas-punas ang mukha ng puting tuwalya. Halatang mugto pa rin ang mga mata niya. "Kailangan nating umalis dito sa loob ng dalawang oras, Maya. Mag-impake ka na ng konting gamit. 'Yung kailangan lang talaga natin," sagot ko. Iniligpit ko ang mga gamit ko sa isang backpack—mga diaper ni Hope, gatas, at ilang pirasong damit. Tumingin ako kay Sofia. Nakaupo siya sa gilid ng bintana, bahagyang nakasilip sa siwang ng blinds. Ang baril niya ay nakapatong pa rin sa mesa, katabi ng isang basong tubig na hindi pa nababawasan. "Sofia, totoo ba 'to? Bicol?" tanong ko. "Bakit doon? Wala kaming kakilala
ELENA POV Bumagsak ang balikat ko sa narinig ko. Pakiramdam ko, biglang naging doble ang bigat ng katawan ko habang umaandar ang van sa madidilim na eskinita ng San Juan. Tumingin ako sa labas ng bintana, sa mga saradong tindahan at matatandang puno na mabilis naming nadadaanan, pero wala akong makita kundi ang sarili kong repleksyon na puno ng takot. "Ako?" bulong ko, halos hindi lumabas ang boses ko. "Bakit ako, Dante? Paanong napunta sa akin ang access sa research na 'yan?" Humarap si Dante sa akin, pilit niyang hinahawakan ang kamay ko pero nananatili itong matigas. "Nung nasa Batanes pa tayo, nung kinuha ni Victoria ang samples mo... hindi lang record ang kinuha niya. She used your biometric data as the primary encryption key. Sabi niya noon, it was the ultimate fail-safe. If anything happened to the lab, only the 'source' could unlock the data." "Source. Ganoon lang ba talaga ang tingin niyo sa akin? Isang password?" tanong ko, nararamdaman ko ang pait sa bawat salita. "Ele
ELENA POV Halos tumigil ang paghinga ko nang pumasok si General Borja sa sala ng townhouse. Hindi ito ang Heneral na nakita ko sa gala na laging plantsado ang barong at matikas ang tayo. Ngayon, ang suot niyang puting polo ay may bahid ng dugo sa balikat, at medyo mabuway ang kanyang hakbang. Agad siyang inalalayan nina Dante at Sofia paupo sa sofa. "General! What happened? Bakit kayo lang ang andito? Nasaan ang backup niyo?" sunod-sunod na tanong ni Dante habang tinitignan ang sugat ng matanda. "Dante, calm down," mahinang sabi ng Heneral, humihingal pa siya. "It was an ambush. On the way back to the HQ. Hindi ko akalain na may maglalakas-loob na harangin ang sasakyan ko sa gitna ng siyudad." "Sofia, get the first aid kit! Leo, lock the perimeter again. No one goes in or out!" utos ni Dante. Mabilis na kumilos ang dalawa. Si Maya naman ay nagising sa gulo at nakatayo lang sa gilid, takot na takot. Lumapit ako at kumuha ng malinis na bimpo para idiin sa sugat ng Heneral. "Heneral
ELENA POV Ang kadiliman sa loob ng cockpit ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na tila gustong pumigtas sa aking hininga. Habang ang radar ay patuloy sa pag-alingawngaw ng babala ng papalapit na missile, ang aking malay ay dahan-dahang sumusuko sa manipis na hangin. Ngunit ang
ELENA POV Ang usok mula sa sumabog na electronics bay ay hindi itim, kundi isang maputlang abo na may kasamang amoy ng ozone at sunog na goma. Sa kabutihang palad, hindi nito tuluyang pinasabog ang fuselage, pero ramdam ko ang bawat panginginig ng sahig ng Airbus A380. Ang eroplano
ELENA POV Ang apat na anino ng mga French Rafale ay tila mga tanod ng kamatayan sa gilid ng aming bintana. Ang kanilang presensya ay nagdulot ng isang kakaibang uri ng pressure—hindi ang marahas na pag-uga ng turbulence, kundi ang malamig na katotohanan na ang aming buhay ay nakasalalay
ELENA POV Tumayo si Victoria nang dahan-dahan. Iyong tipo ng kilos na parang kalkulado ang bawat anggulo para makuha ang atensyon ng lahat. Wala siyang dalang kahit anong papel o tablet; diretso lang ang tingin niya sa mga board members at sa mga malalaking screen sa dingding na nagpapakita ng mga







