LOGINDANTE POVNanatili akong nakatitig sa puting card na hawak ko. The Accountant. Simple ang pagkakasulat, halos elegante, pero ramdam ko ang bigat nito. Sa mundo ng business, ang accountant ang nakakaalam ng bawat sentimo, bawat utang, at bawat butas. Pero sa mundong kinalalagyan namin ngayon, ang pangalang ito ay may ibang kahulugan."Dante? Sino 'yan?" ulit ni Elena. Nararamdaman ko ang higpit ng hawak niya sa braso ko.Lumingon ako sa kanya at pilit na ngumiti para pakalmahin siya, kahit ang totoo ay kumukulo na ang dugo ko. "Wala 'to, Elena. Baka pakitang-tao lang ng isa sa mga board members na gusto akong takutin dahil sa pagkaka-detain kay Mr. Sy.""Boss, I checked the plates," singit ni Sofia habang nakatingin sa kanyang tablet. "Fake plates. Registered sa isang sasakyang na-scrap na three years ago. Very professional.""Ipasok niyo na muna si Hope," utos ko kay Nanay Belen. "Maya, sumama ka na rin sa loob. Ngayon na.""Kuya, ano ba talaga 'yan? Aka
DANTE POV Alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi dahil sa kaba o dahil may kailangan kaming takasan, kundi dahil nakasanayan ko na ang ganitong oras. Dahan-dahan kong inalis ang braso ni Elena na nakapulupot sa akin at bumangon ako nang hindi gumagawa ng ingay. Tiningnan ko muna si Hope sa crib niya bago ako lumabas para magtimpla ng kape. Habang naghihintay na uminit ang tubig, tumayo ako sa harap ng glass wall ng kusina. Kita rito ang garden na kasalukuyang ginagawa. Marami pang tambak na lupa at mga batong hindi pa naayos, pero unti-unti nang nabubuo ang vision ko. "Boss, aga natin ah." Lumingon ako at nakita ko si Sofia na naglalakad papasok mula sa backdoor. Naka-jogging pants siya at hoodie, halatang galing sa morning run sa paligid ng property. "Hindi na rin ako makatulog, Sofia," sagot ko habang isinasalin ang kape sa tasa. "Gusto mo? Mainit pa 'to." "Sige po, salamat." Naupo si Sofia sa bar stool. "Ti
ELENA POV Maliwanag na ang sikat ng araw nang magising ako. Wala na ang mabigat na pakiramdam na dala ng mga nakaraang gabi. Pagbangon ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang tawanan mula sa baba. Mabilis akong naghilamos at nagpalit ng damit bago bumaba sa dining area. Naabutan ko sina Dante at Maya na nasa hapag-kainan. Si Dante ay naka-plain white shirt lang at pajama pants, malayo sa karaniwang itsura niya na laging naka-suit o plantsadong polo. Kandong niya si Hope habang sinusubuan ito ng kaunting mashed fruits. Si Maya naman, abala sa pagpapakita ng kung ano sa tablet niya. "Ate! Gising ka na pala. Look, pinipili ko na 'yung mga possible units for my condo. Sabi ni Kuya Dante, okay lang daw kahit saan basta malapit sa school," excited na sabi ni Maya. Naupo ako sa tabi ni Dante at kinuha ang tasa ng kape na nakahanda na para sa akin. "Talaga? Kagabi lang natin pinag-usapan 'yan, ah. Ang bilis niyo namang mag-decide." "Well, better early than late, Elena. At leas
ELENA POV Tahimik ang buong mansyon pagbagsak ng gabi. Iba ang katahimikan ngayon kumpara noong mga nakaraang linggo na tila bawat kaluskos ay kailangang bantayan. Ngayon, ang naririnig ko lang ay ang mahinang huni ng aircon at ang mahimbing na paghinga ni Hope sa loob ng kanyang crib. Maingat kong isinara ang pinto ng nursery at bumaba sa garden. Pagdating ko sa labas, sinalubong ako ng amoy ng bagong tabas na damo at ang malamig na simoy ng hangin. Nakita ko si Dante na nakatayo malapit sa koi pond, nakasiksik ang mga kamay sa bulsa ng kanyang suot na dark grey na slacks. Tinanggal na niya ang kanyang tie at nakatupi na ang manggas ng kanyang puting polo hanggang siko. "Ang lalim yata ng iniisip mo," bati ko sa kanya habang papalapit ako. Lumingon siya at agad na lumambot ang kanyang mukha. "Iniisip ko lang kung gaano kalaki ang ipinagbago ng garden na 'to mula nung dumating ka. Dati, para lang itong display. Ngayon, parang buhay na." Lumapit ako sa kanya at sumandal sa pasaman
ELENA POV Maaga kaming ginising ng ugong ng propeller ng private plane ni Dante. Habang naglalakad kami sa tarmac ng Basco Airport, hila-hila ni Maya ang kanyang maleta na punung-puno ng mga pasalubong, samantalang si Sofia naman ay alertong nagmamasid sa paligid, kahit pa sinabi na ni General Borja na malinis na ang area. Bitbit ko si Hope na mahimbing pang natutulog, nakabalot sa makapal na swaddle dahil medyo mahangin. Huminto si Dante sa tapat ng hagdan ng eroplano at lumingon sa mga burol ng Batanes. Hinawakan niya ang balikat ko at dahan-dahang hinila ako palapit sa kanya. "Ready?" tanong ni Dante. Ang boses niya ay kalmado, malayo sa tensyon na naramdaman ko noong huling beses kaming umalis ng Maynila. "Ready. Pero aminado ako, nakakapanibago na babalik tayo na walang kailangang takasan," sagot ko. "Iyon ang plano, Elena. No more running," sabi niya bago kami tuluyang pumasok sa loob ng cabin. Pag-upo namin, agad na lumapit ang flight attendant para kuhanin ang mga
ELENA POV Nagising ako sa huni ng mga ibon sa labas ng bintana. Hindi ito ang tunog ng alarm clock sa mansyon o ang ugong ng sasakyan sa EDSA. Ito ang pamilyar na tunog ng Batanes. Bumangon ako nang dahan-dahan, tinitignan si Hope na mahimbing pang natutulog sa tabi ko. Ang liwanag ng araw ay tumatagos sa manipis na kurtina ng rest house, nagbibigay ng init sa malamig na sahig na kahoy. Paglabas ko ng kwarto, naamoy ko agad ang sinangag at tuyo. Nakita ko si Dante sa kusina, nakasuot lang ng simpleng puting t-shirt at shorts. Hawak niya ang sandok habang seryosong nakatingin sa kawali. Mukhang mas mahirap pa para sa kanya ang magluto kaysa sa mag-negotiate ng multi-million contract. "Good morning, Chef," bati ko sa kanya habang papalapit ako. Lumingon siya at ngumiti, yung ngiting abot hanggang mata na bihira kong makita nung nasa Maynila kami. "Good morning. Sakto ang gising mo, malapit na 'tong masunog." "Tulungan na kita rito, bak
ELENA POV Ang ugong ng mga makina ay naging isang monotonous na humming, isang pampatulog na tunog na pilit naming nilalabanan. Sa labas, ang kadiliman ng gabi ay nagsisimulang mabahiran ng manipis na asul na guhit sa abot-tanaw—ang papalapit na madaling-araw sa Europa. Ngunit para sa amin ni Dant
ELENA POV Ang loob ng boardroom ay biglang naging parang sementeryo sa katahimikan. Walang gumagalaw. Ang tanging maririnig mo lang ay ang mahinang pag-ikot ng aircon at ang mabilis na paghinga ni Victoria. Ang mga investors—mga taong sanay sa bilyun-bilyong dolyar na usapan—ay hindi makatingin na
ELENA POV Ang headquarters ng Valderama Global sa Geneva ay hindi lang basta building; para itong dambuhalang tore ng salamin at bakal na nakatayo sa gitna ng siyudad. Pagbaba namin sa limousine ni Baron Volkov, sinalubong kami ng sobrang lamig na hangin ng Switzerland. Pero mas malamig ang pakir
ELENA POV Ang boardroom ay parang isang pressure cooker na malapit nang sumabog. Pagkatapos ng speech ni Victoria, ramdam ko ang mapanghusgang tingin ng mga investors. Para sa kanila, si Dante ay isang "broken man"—isang lider na nasira ang bait dahil sa takot. Pero habang nakaupo ako sa tabi niya,







