MasukELENA POV Bumibigat ang notebook sa kamay ko habang pinapanood ko ang pag-alis ng sasakyan ni Mr. Aris kasama ang mga tauhan ni General Borja. Ang sala na kanina lang ay puno ng usok at gulo, ngayon ay tahimik na—pero ang katahimikang ito ay nakakabingi. Ang huling sinabi ng matanda ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. Tungkol sa mga magulang namin. "Elena, let go of the notebook. Dahan-dahan lang," mahinang sabi ni Dante. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mga kamay ko. Napansin ko na nanginginig pala ako. "Dante, narinig mo ba 'yun? Ang sabi niya, ebidensya 'to kung sino ang pumatay sa kanila," bulong ko. Tumingin ako sa kanya, naghahanap ng sagot, pero nakita ko sa mga mata niya ang parehong takot at pagkalito na nararamdaman ko. "I heard him. Pero kailangan nating mag-focus muna sa safety niyo. Sofia, check the perimeter again. Make sure everyone is accounted for," utos ni Dante habang inaalalayan ako paupo sa sofa. Lu
ELENA POV Nanlamig ang mga kamay ko habang nakatitig kay Mr. Aris. Ang recipe book? Iyon ang lumang notebook na binigay ni Victoria sa akin noong nagsisimula pa lang akong magtrabaho sa kanya. Sabi niya, nandoon daw ang mga sikreto ng paborito niyang luto, pero sa totoo lang, hindi ko naman masyadong binubuklat dahil puro sulat-kamay na mahirap basahin. Nakatambak lang iyon sa isang shelf sa kusina, kasama ng mga baking powder at lumang garapon. "Dante, sandali lang," bulong ko. Humarap ako kay Mr. Aris. "Paano mo nalaman ang tungkol sa notebook na 'yun?" Ngumiti lang ang matanda, 'yung tipong ngiti na nakakaasar dahil parang alam niya ang lahat. "Ako ang nagturo kay Victoria kung paano magtago ng assets, Elena. Logic dictates na ang pinaka-importanteng record ay itatago mo sa pinaka-ordinaryong lugar. Sino ba naman ang mag-aakalang ang blueprint ng Valderama shadows ay nasa pagitan ng recipe ng adobo at sinigang?" "Sofia, samahan mo si Elena
DANTE POVNanatili akong nakatitig sa puting card na hawak ko. The Accountant. Simple ang pagkakasulat, halos elegante, pero ramdam ko ang bigat nito. Sa mundo ng business, ang accountant ang nakakaalam ng bawat sentimo, bawat utang, at bawat butas. Pero sa mundong kinalalagyan namin ngayon, ang pangalang ito ay may ibang kahulugan."Dante? Sino 'yan?" ulit ni Elena. Nararamdaman ko ang higpit ng hawak niya sa braso ko.Lumingon ako sa kanya at pilit na ngumiti para pakalmahin siya, kahit ang totoo ay kumukulo na ang dugo ko. "Wala 'to, Elena. Baka pakitang-tao lang ng isa sa mga board members na gusto akong takutin dahil sa pagkaka-detain kay Mr. Sy.""Boss, I checked the plates," singit ni Sofia habang nakatingin sa kanyang tablet. "Fake plates. Registered sa isang sasakyang na-scrap na three years ago. Very professional.""Ipasok niyo na muna si Hope," utos ko kay Nanay Belen. "Maya, sumama ka na rin sa loob. Ngayon na.""Kuya, ano ba talaga 'yan? Aka
DANTE POV Alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi dahil sa kaba o dahil may kailangan kaming takasan, kundi dahil nakasanayan ko na ang ganitong oras. Dahan-dahan kong inalis ang braso ni Elena na nakapulupot sa akin at bumangon ako nang hindi gumagawa ng ingay. Tiningnan ko muna si Hope sa crib niya bago ako lumabas para magtimpla ng kape. Habang naghihintay na uminit ang tubig, tumayo ako sa harap ng glass wall ng kusina. Kita rito ang garden na kasalukuyang ginagawa. Marami pang tambak na lupa at mga batong hindi pa naayos, pero unti-unti nang nabubuo ang vision ko. "Boss, aga natin ah." Lumingon ako at nakita ko si Sofia na naglalakad papasok mula sa backdoor. Naka-jogging pants siya at hoodie, halatang galing sa morning run sa paligid ng property. "Hindi na rin ako makatulog, Sofia," sagot ko habang isinasalin ang kape sa tasa. "Gusto mo? Mainit pa 'to." "Sige po, salamat." Naupo si Sofia sa bar stool. "Ti
ELENA POV Maliwanag na ang sikat ng araw nang magising ako. Wala na ang mabigat na pakiramdam na dala ng mga nakaraang gabi. Pagbangon ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang tawanan mula sa baba. Mabilis akong naghilamos at nagpalit ng damit bago bumaba sa dining area. Naabutan ko sina Dante at Maya na nasa hapag-kainan. Si Dante ay naka-plain white shirt lang at pajama pants, malayo sa karaniwang itsura niya na laging naka-suit o plantsadong polo. Kandong niya si Hope habang sinusubuan ito ng kaunting mashed fruits. Si Maya naman, abala sa pagpapakita ng kung ano sa tablet niya. "Ate! Gising ka na pala. Look, pinipili ko na 'yung mga possible units for my condo. Sabi ni Kuya Dante, okay lang daw kahit saan basta malapit sa school," excited na sabi ni Maya. Naupo ako sa tabi ni Dante at kinuha ang tasa ng kape na nakahanda na para sa akin. "Talaga? Kagabi lang natin pinag-usapan 'yan, ah. Ang bilis niyo namang mag-decide." "Well, better early than late, Elena. At leas
ELENA POV Tahimik ang buong mansyon pagbagsak ng gabi. Iba ang katahimikan ngayon kumpara noong mga nakaraang linggo na tila bawat kaluskos ay kailangang bantayan. Ngayon, ang naririnig ko lang ay ang mahinang huni ng aircon at ang mahimbing na paghinga ni Hope sa loob ng kanyang crib. Maingat kong isinara ang pinto ng nursery at bumaba sa garden. Pagdating ko sa labas, sinalubong ako ng amoy ng bagong tabas na damo at ang malamig na simoy ng hangin. Nakita ko si Dante na nakatayo malapit sa koi pond, nakasiksik ang mga kamay sa bulsa ng kanyang suot na dark grey na slacks. Tinanggal na niya ang kanyang tie at nakatupi na ang manggas ng kanyang puting polo hanggang siko. "Ang lalim yata ng iniisip mo," bati ko sa kanya habang papalapit ako. Lumingon siya at agad na lumambot ang kanyang mukha. "Iniisip ko lang kung gaano kalaki ang ipinagbago ng garden na 'to mula nung dumating ka. Dati, para lang itong display. Ngayon, parang buhay na." Lumapit ako sa kanya at sumandal sa pasaman
ELENA POV Ang kadiliman sa loob ng cockpit ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na tila gustong pumigtas sa aking hininga. Habang ang radar ay patuloy sa pag-alingawngaw ng babala ng papalapit na missile, ang aking malay ay dahan-dahang sumusuko sa manipis na hangin. Ngunit ang
ELENA POV Ang putok ng baril na umalingawngaw mula sa intercom ay tila tumagos sa aking sariling dibdib. Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa loob ng cockpit, ang mga daliri ko ay nakabaon sa gilid ng upuan ni Captain Mendoza. Ang katahimikan na sumunod ay mas masakit kaysa sa anumang pasabog. "Da
ELENA POV Ang boses ni Sofia sa radyo ay nag-iwan ng isang malapot na katahimikan sa loob ng cockpit. Sa screen ng laptop, ang imahe ni Maya na nakagapos sa kama ng isang sterile na pasilidad sa Geneva ay tila isang sumpa. Bawat pitik ng monitor, bawat kurap ng mga medikal na sensor na
ELENA POV Ang bawat pag-uga ng Airbus A380 ay tila isang babala ng kamatayan. Sa labas ng bintana, ang pakpak ng Gulfstream ni Sofia ay parang isang talim na sumasayaw sa hangin, pilit na ginugulo ang aming stabilizer. Hindi sapat ang lakas ng aming makina para takasan sila sa gani







