CHAPTER 2

MARICAR POV

Matapos ang nangyari sa labas ng building, kung saan halos durugin ako ni Lance sa mga sinabi niya, pinilit ko pa ring tumayo at tapusin ang trabaho ko. Hindi ko puwedeng hayaang masira ang buong araw ko dahil lang sa kanila. Kailangan kong kumita ng pera. Kaya ngayong gabi, tinanggap ko ang raket bilang private caterer at cook para sa isang VIP tenant na nakatira sa penthouse ng mismong building na ito.

Malaki ang bayad sa pagluluto ko rito, kaya kahit puyat ako, basa pa ang laylayan ng damit ko, at namumugto ang mga mata ko dahil sa pag-iyak kanina, nag-apply pa rin ako sa agency ng building para maging temporary private chef.

Pagpasok ko pa lang sa malawak at tahimik na penthouse, ramdam ko na agad ang lamig ng aircon. Malayo ang modernong kusina nito sa maliit naming lutuan sa apartment. Puro stainless steel ang mga gamit, at makintab na itim na marmol naman ang mga countertop. Huminga ako nang malalim, inayos ang pagkakatali ng buhok ko, at sinimulang ihanda ang mga sangkap na dala ko.

Ayon sa property manager, sikat na executive raw ang tenant na nakatira rito. Kakabalik lang daw nito mula sa abroad para pamunuan ang isa sa mga pangunahing sangay ng kumpanya nila. Seryoso raw ito sa trabaho at madaling mainis kapag hindi nasusunod ang gusto niya.

Ayos lang, Mara. Magluto ka lang, kunin ang bayad, tapos umuwi ka na kay Liam, paalala ko sa sarili ko habang hinihiwa ang mga gulay.

Abala ako sa paggisa ng karne nang biglang bumukas ang glass door ng opisina sa loob ng penthouse. Lumabas ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng itim na long-sleeve shirt na nakatiklop ang manggas hanggang siko. Seryoso ang mukha niya habang may kausap sa telepono.

Si Dante Elizalde.

Natigil ako sandali habang hawak ang sandok. Matangos ang ilong niya, matalim ang panga, at ang mga mata niya ay parang kayang magpatahimik ng kahit sino sa isang tingin lang. Halata ang pagod sa mukha niya, pero may dating siyang hindi basta-basta puwedeng kontrahin. Para bang kaya niyang paalisin ang kahit sino sa lugar niya nang hindi man lang nagdadalawang-isip.

Ibinaba niya ang telepono at diretso siyang tumingin sa akin.

Dahil sa kaba at sa sunod-sunod na problemang nangyari sa akin ngayong araw, hindi ko namalayang medyo nasusunog na pala ang ilalim ng sarsa na niluluto ko. May manipis na usok nang nanggagaling sa kawali.

"Damn it," bulong ko bago agad inalis ang kawali sa apoy.

Pero huli na ang lahat. Kumalat na sa kusina ang bahagyang amoy ng sunog na pagkain.

Mabilis na naglakad si Dante papunta sa kusina. Una niyang tiningnan ang kawali bago ibinaling ang tingin sa akin. Sobrang lamig ng mga mata niya, para akong binuhusan ng isang timba ng yelo.

"What is that smell?" tanong niya. Malalim ang boses niya, pero mas nakakakaba ang diin sa bawat salita.

"Pasensya na po, Sir," mabilis kong sagot habang pilit na ngumingiti. "May naisip lang po ako sandali kaya hindi ko namalayang sumobra na pala sa init. Pero papalitan ko agad. May dala pa naman akong ekstrang—"

"Hindi ako nagbabayad para sa mga taong hindi alam ang ginagawa nila," putol niya sa sasabihin ko.

Huminto siya ilang pulgada lang ang layo sa akin. Matalim ang tingin niya, para bang bawat galaw ko ay may mali siyang nakikita.

"Kung hindi mo kayang gawin nang maayos ang trabaho mo at panatilihin ang kalidad ng pagkain sa sarili kong bahay, umalis ka na lang. Wala akong oras sa mga taong nagkakamali dahil hindi kayang magpokus sa ginagawa nila."

Nanginig ang mga kamay ko. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa sobrang pagod na nararamdaman ko matapos ang buong araw na puro problema ang inabot ko.

Kanina lang, nilait ako ni Lance at tinakot na kukunin niya si Liam sa akin. Ngayon naman, heto ang isang lalaking ipinaparamdam sa akin na wala akong kwenta dahil lang sa isang pagkakamali sa pagluluto.

Pero imbes na matakot, unti-unting napalitan ng galit ang kaba ko. Pagod na akong magpaapi. Pagod na akong lunukin na lang ang lahat ng masasakit na salitang ibinabato sa akin.

Kaya humarap ako nang maayos kay Dante at diretso siyang tiningnan sa mga mata.

"Alam ko pong nagkamali ako sa pagluluto, Sir, at handa akong bayaran ang mga sangkap na nasunog," matatag kong sagot. Sinikap kong huwag manginig ang boses ko. "Pero hindi mo kailangang pagsalitaan ako nang ganyan na parang wala akong kwenta. Hindi mo naman alam kung ano ang pinagdaanan ko bago ako makarating dito."

Natigilan si Dante. Halatang hindi niya inaasahang sasagot ako sa kaniya, lalo na't isa lang akong cook na kinuha para magtrabaho sa bahay niya.

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya habang lalo pang sumeryoso ang mukha.

"You're just a hired hand in my kitchen," malamig niyang sabi, idiniin ang bawat salita. "Sino ka para sagutin ako nang ganyan?"

Napailing ako nang bahagya. Hindi ko na kayang palampasin ang pangmamaliit niya sa akin.

"Hindi ko kailangang magpakumbaba sa'yo dahil lang masungit ka, Mr. Elizalde," diretso kong sagot habang tinatanggal ang apron na suot ko at inilalapag iyon sa countertop. "Ang kailangan ko lang dito ay ang bayad para sa oras at trabahong ibinigay ko. Hindi ang sermon mo."

Kinuha ko ang bag ko at mabilis na lumabas ng kusina papunta sa p***o ng penthouse. Hindi na ako lumingon pa, kahit alam kong nakatayo pa rin si Dante sa likod ko.

Pero ramdam ko ang tingin niya habang papalayo ako. At sa unang pagkakataon mula nang magkita kami, mukhang hindi lang galit ang nasa mga mata niya.

May gulat at pagtataka rin.