Chapter V

Cielo Arcega POV

Dinala ko ang aking baso ng tubig sa harap ng laptop ko na nakapatong sa dining table. Kahit gabi na at pagod na ako sa buong araw na pag-aasikaso sa construction site at sa matinding sagutan namin ni Dad, hindi ko pa rin magawang matulog. Ang isip ko ay tuluyang nilamon ng imbitasyong natanggap ko.

Voss International Annual Charity Gala. At ako ang magiging date ng tinaguriang pinakamabangis na businessman sa bansa.

Inilapag ko ang aking baso at mabilis na binuksan ang search browser ng aking laptop. I typed his name on the search bar.

Aelion Voss.

Sa isang segundo lang, bumaha ang libo-libong search results sa screen ko. Halos lahat ng nangungunang business magazines, financial news websites, at lifestyle blogs ay may artikulo o litrato niya. Mukhang tama nga si Bea tungkol sa kaniya. Hindi lang siya basta mayaman, he is practically a celebrity in the corporate world.

I clicked on one of the top results, a digital cover of a prominent business magazine. Ang headline ay nakasulat sa malalaking letra: "The Architect of Modern Shipping: How Aelion Voss Built an Untouchable Maritime Empire." Nakatayo siya sa cover habang suot ang isang charcoal gray bespoke suit, nakalagay ang isang kamay sa bulsa, at may seryosong tingin sa camera.

Napasandal ako sa aking upuan habang tinitignan ang kaniyang mukha. His appearance was undeniably intimidating. May matatalas siyang panga, matangos na ilong, at ang kaniyang mga mata ay tila kulay asul na abo na parang kayang basahin ang bawat iniisip mo sa isang tingin lang. Walang kahit anong ngiti sa kaniyang mga labi. He looked more like a cold, calculating European prince than a typical local CEO.

"Seryoso ba ito?" bulong ko sa sarili ko habang nag-i-scroll pababa para basahin ang kaniyang business achievements. "Who even looks like this while running a shipping empire?"

Binasa ko ang isang interview transcript niya mula noong nakaraang taon. Tinanong siya ng reporter tungkol sa kaniyang leadership style at kung paano niya napapanatili ang dominance ng Voss International.

"I don't believe in luck, only logistics," sagot niya sa interview. "In business, you either control the variables or you become one. I prefer to control everything."

Napataas ang kilay ko habang binabasa ang linyang iyon. "Control everything? Ang yabang naman ng isang 'to."

Kahit naiinis ako sa kaniyang kayabangan, hindi ko maitanggi na kahanga-hanga ang kaniyang track record. Sa edad na dalawampu't walo, nagawa niyang i-streamline ang buong cargo and supply chain operations ng kanilang kumpanya sa buong Southeast Asia. Winakasan niya ang mga luma at mabagal na sistema, pinalitan ang mga ito ng high-tech AI tracking, at nagawang doblehin ang net worth ng Voss International sa loob lang ng tatlong taon. He is truly a billionaire genius. Marami ring mga artikulo na pumupuri sa kaniyang philanthropic works, mga scholar na tinutulungan ng kaniyang foundation, at mga donasyon sa mga komunidad.

Parang wala siyang kahit anong dumi sa kaniyang pangalan. Perfect son. Perfect CEO. Perfect leader.

"Ugh, this is so annoying," inis kong sabi sabay tungo ng ulo ko sa lamesa.

Masyado siyang perpekto sa papel, at iyon mismo ang dahilan kung bakit mas lalo akong naiinis. Alam ko ang takbo ng utak ng mga taong katulad niya at ni Dad. Sila ang mga uri ng tao na sanay na nakukuha ang lahat ng gusto nila, at walang pakialam kung sino ang kailangang masagasaan o maging sakripisyo sa proseso. At ngayon, ako naman ang target niyang kontrolin para sa bago nilang business alliance.

"Well, hindi mo ako makokontrol, Mr. Aelion Voss," bulong ko sa aking sarili habang muling umaayos ng upo. "I am not going to be another variable in your perfect equation."

I kept scrolling through his background, searching for any flaws or weaknesses, but my laptop screen was just filled with images of him at boardrooms, signing contracts, and walking past crowds of reporters who were desperately trying to get a statement from him. Kahit sa mga candid photos niya, parang laging plantsado ang kaniyang suot at perpekto ang kaniyang tindig.

Muli kong naalala ang babala ni Bea kanina. Sinabi niya na walang emosyon ang lalaking ito. Na kaya niyang sirain ang buhay ng isang tao nang nakangiti lang. Tumingin ako sa repleksyon ko sa screen ng laptop. Tama ba talaga ang ginagawa ko? Kaya ko ba talagang banggain ang isang tulad niya at ang sarili kong ama nang mag-isa?

Kaba ang unang naramdaman ko, ngunit mabilis itong napalitan ng galit at pride. Hindi ko hahayaang matulad ang buhay ko kay Mom. Kung kailangan kong lumaban hanggang sa huli para sa kalayaan ko, gagawin ko.

Mag-co-close na sana ako ng browser para matulog nang may mapansin akong isang lumang artikulo mula sa isang international lifestyle magazine. May pamagat itong "The Man Behind the Empire: A Deeper Look at Aelion Voss." Na-curious ako kaya pinindot ko ang link.

Walang masyadong nakasulat na text sa pahinang iyon, tanging isang malaking high-resolution portrait niya na kinuha habang nasa isang pribadong gabi sa tabing-dagat. Hindi ito tulad ng ibang mga business photos niya na naka-formal suit siya at seryosong nakaharap sa mga mamamahayag.

Sa litratong ito, medyo gulo ang kaniyang buhok dahil sa hangin ng dagat. Nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang puting polo shirt, at may hawak siyang baso ng whiskey sa kaniyang kamay. Mukhang hindi niya napansin ang kumuha ng larawan noong una, ngunit sa mismong sandali na pinindot ang shutter, lumingon siya.

Ang kaniyang mga mata, ang misteryoso at malamig na kulay asul na abo na iyon, ay nakatitig nang diretso sa lens ng camera.

Tila ba hindi lang siya tumitingin sa camera, kundi direktang nakatingin sa kung sinumang titingin sa litratong iyon.

Napatigil ang aking paghinga nang ilang segundo habang nakatitig sa kaniyang mga mata sa screen. May kung anong kakaibang emosyon doon na hindi ko maipaliwanag. Hindi ito ang mukha ng isang mayabang at ruthless na businessman na nabasa ko sa mga nakaraang artikulo. May malalim na lungkot, galit, at tila ba isang madilim na sikreto ang nakatago sa likod ng kaniyang matatalas na tingin.

It was powerful. It was raw.

At sa hindi ko malamang dahilan, kahit anong pilit ko na ilipat ang aking paningin o isara ang aking laptop, hindi ko magawang alisin ang aking mga mata sa kaniyang litrato.