Ang lalaking hindi ko dapat mahalin

Cielo Arcega POV

Maingay ang construction site, pero para sa akin, ito ang pinakamagandang symphony sa mundo. Ang tunog ng mga welding machine, ang sigaw ng mga foreman, at ang mabigat na huni ng mga dambuhalang yellow cranes sa ere at lahat ng ito ay tila isang musika sa pandinig ko.

Nakatayo ako sa gitna ng ginagawang engrandeng lobby ng Solace Residences, ang pinakabagong luxury condominium project ng Arcega Group. Hawak ko ang aking iPad na naglalaman ng 3D rendering ng structural layout, habang suot ang puting hard hat at safety vest.

"Engineer Santos, we need to adjust the concrete pouring schedule for the penthouse level," sabi ko habang tinuturo ang section ng screen. "Masyadong mabilis ang semento kung hindi natin i-adjust ang mixture para sa humidity ngayong linggo. Ayokong magkaroon ng hairline cracks sa ceiling pagkatapos ng tatlong buwan."

Tumingin si Engineer Santos sa screen, tapos sa akin. Kilala siyang veteran engineer, halos dalawang dekada na sa industriya, habang ako ay nasa mid-twenties pa lang. Pero walang bakas ng pagmamaliit sa mga mata niya. Napatango siya.

"You're right, Architect Cielo. I-adjust namin ang retarder mix para sapag-bubuhos bukas. Mabuti na-spot niyo agad."

"Thank you. Make sure the subcontractors follow the exact specifications. Ayoko ng shortcut," paalala ko na may kasamang tipid na ngiti.

Noong bago pa lang ako sa trabaho, marami ang mga hindi sang-ayon sa akin. Sinasabi nila na nakuha ko lang ang posisyon dahil ako ang nag-iisang tagapagmana ng Arcega Group. Ngunit hindi ko hinayaang maging anino lang ako ng apelyido ko. Nag-aral ako nang mabuti sa ibang bansa, kumuha ng master's degree, at dumaan sa totoong pagod sa field bago ko nakuha ang respeto ng mga contractor, engineer, at mga construction worker. Para sa akin, ang bawat disenyo ay hindi lang basta guhit sa papel; ito ay buhay na istruktura na may kaluluwa.

Naglakad pa ako papasok sa may malaking atrium. Inangat ko ang aking paningin sa mataas na ceiling kung saan sumisilip ang sikat ng araw mula sa scaffolding. Ang sarap sa pakiramdam na makita ang isang pangarap na unti-unting nagiging totoo.

"Architect, may issue raw po sa delivery ng mga imported marble tiles para sa lobby flooring," tawag sa akin ni Nikki, ang aking junior architect at asistent. Hawak niya ang kaniyang clipboard at halatang nagpapanic. "Naka-hold daw po sa port."

Napakunot ang noo ko. Lumapit ako sa kaniya at kinuha ang dokumento. "Bakit naka-hold? Complete naman ang import permits natin, right?"

"Yes, Architect. Sabi ng supplier, may delay daw sa clearing process sa port. Mukhang may bagong regulation ang port authority na hindi natin agad nalaman."

Nakahinga ako nang malalim. Ang port clearing ay laging sakit sa ulo kapag may heavy shipments. "Call the logistics head right now. Tell them to coordinate with the port officer. Kung kailangang ako mismo ang pumunta roon bukas para kausapin sila, gagawin ko. We cannot afford any delay on the lobby tiles. Ang target opening natin is next quarter."

"Sige po, Architect. Gagawin ko po agad," mabilis na sagot ni Nikki bago tumakbo pabalik sa pansamantalang site office.

Ibinaba ko muna ang aking hard hat sa gilid at pinunasan ang konting pawis sa noo ko. Kahit mainit at maalikabok dito, mas gusto ko ito kaysa maupo buong araw sa malamig na opisina sa corporate headquarters. Dito, pakiramdam ko ay hawak ko ang sarili kong kapalaran. Walang sumasakal sa akin, walang nagdidikta. Dito, ako ang nasusunod.

Naglakad ako palabas ng pansamantalang structural entrance para tignan ang pangkalahatang view ng site. Mula sa kinatatayuan ko, tanaw ko ang buong siyudad. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang skyline. Isa ito sa mga pangarap ko, ang mag-iwan ng marka sa bawat sulok ng lunsod na ito sa pamamagitan ng aking mga disenyo. I wanted to build something that would last forever.

Napatigil ako sa pag-iisip nang biglang mag-vibrate ang phone ko sa bulsa ng jeans ko. Kinuha ko ito at tinignan ang screen.

Nawala ang ngiti sa aking mga labi nang makita ko ang pangalang nakasulat sa caller ID.

Ramon Arcega.

Ang aking ama. Ang chairman at founder ng Arcega Group. Isang tao na bihirang tumawag sa akin maliban na lang kung may mahalagang business matter o kung may kailangan siyang ipagawa na pabor para sa kumpanya. At madalas, ang mga pabor na iyon ay hindi ko gusto.

Huminga muna ako ng malalim bago ko sinagot ang tawag.

"Yes, Dad?" bati ko sa pormal na tono.

"Cielo, where are you?" ang malamig at baritonong boses niya ang sumalubong sa akin. Walang hello, walang kamustahan. Diretsong tanong agad.

"I'm at the Solace Residences site, Dad. We are checking the adjustments for the penthouse concrete pouring and the shipment clearing at the port," sagot ko habang naglalakad palayo sa maingay na makinarya para mas marinig ko siya.

"Leave the site early today. Let your engineers handle the rest," utos niya na walang puwang para sa pagtanggi.

Napakunot ang noo ko sa narinig. "Dad, we have a tight schedule here. I can't just leave. Bakit, may emergency ba sa main office?"

"No. But you need to be at the house by seven tonight. We are having an important family dinner," sabi niya.

"Family dinner?" I repeated, slightly confused. Halos isang buwan na kaming hindi nag-uusap nang matagal, at bigla siyang magpapatawag ng hapunan nang walang pasabi? "Dad, can we do this some other time? Sobrang busy ko talaga ngayong linggo."

"No, Cielo. This is non-negotiable," mariing sabi niya. Ramdam ko ang awtoridad sa boses niya na nakasanayan ko na simula pagkabata. "This dinner is not just about our family. We have very important guests coming tonight."

"Guests? Sino?" tanong ko, nakaramdam ako ng konting kaba na hindi ko maipaliwanag. May kung anong kakaiba sa tono ng boses ng ama ko ngayon. Mas seryoso ito kaysa sa normal.

"You will find out tonight. Just make sure you look presentable. Wear something formal, Cielo. Wag kang pupunta rito na mukhang galing sa construction site," sabi niya.

Gusto ko sanang sumagot at sabihin na proud ako sa amoy ng semento at pawis dahil patunay ito ng pagiging hard working ko, pero alam kong wala akong mapapala kung makikipag-talo pa ako sa kaniya sa telepono. "Fine. I will be there."

"Good. Don't be late," huling bilin niya bago tuluyang pinatay ang tawag nang hindi man lang nagpaalam.

Ibinalik ko ang phone sa aking bulsa at napabuntong-hininga habang nakatitig sa kawalan. Tumingin ako sa paligid ng construction site, sa mga manggagawang masipag na nagtatrabaho, at sa matatayog na bakal na pilit naming itinataas patungo sa langit. Ang kapayapaan at kalayaan na nararamdaman ko rito tuwing umaga ay tila biglang naglaho dahil sa isang tawag na iyon.

May kung anong mabigat na pakiramdam ang lumukob sa akin. Isang pakiramdam na ang dadaluhan kong hapunan mamayang gabi ay hindi lang simpleng pagkikita ng pamilya, kundi isang bagay na magpapabago sa direksyon ng tahimik kong buhay.