Chapter III

Cielo Arcega POV

Ang tunog ng nabasag na kristal ay umalingawngaw sa buong dining room, ngunit tila mas malakas pa rin ang tibok ng puso ko na parang gustong kumawala sa aking dibdib. Nakatitig lang ako sa mga bubog sa sahig, basang-basa ang mamahaling carpet, bago ko dahan-dahang inangat ang aking tingin kay Dad.

"You can't be serious," pabulong kong sabi, ramdam ko ang panginginig sa sarili kong boses. "Dad, tell me you're joking. Kasal? In this day and age, magpapakasal ako sa taong hindi ko man lang kilala para lang sa isang port project?"

"I am never serious when it comes to business, Cielo," walang kagat-gatol na sagot ni Dad habang pinupunasan ang kaniyang bibig gamit ang table napkin. "Aelion Voss is the most eligible bachelor in the country. His family runs the largest shipping line. This marriage is the perfect synergy for our raw land assets and their logistics empire."

"Synergy? God, Dad! Ikakasal ako, hindi magmemerge ng dalawang department!" tuluyan nang tumaas ang boses ko. Napatayo ako mula sa aking upuan, hindi ko na kayang manatiling nakaupo habang ipinapamigay ang buhay ko na parang isang piraso ng lupa sa Cavite. "I am a human being! I am your daughter!"

"Exactly. You are my daughter, the sole heir of the Arcega Group," mariing sagot ni Dad, tumayo na rin siya at ipinatong ang dalawang kamay sa lamesa, sinalubong ang galit sa mga mata ko. "And as an Arcega, you have duties. Hindi ka pinalaki, pinag-aral sa pinakamagandang school sa abroad, at binigyan ng marangyang buhay para lang unahin ang sarili mong arte kapag kailangan ka na ng pamilyang ito."

Natawa ako nang mapait, ramdam ko ang init ng luhang nagbabadyang pumatak sa mga mata ko pero pinigilan ko. Ayokong makita niyang umiiyak ako. Ayokong isipin niya na mahina ako.

"Arte? Is wanting to have control over my own life considered arte now?" tanong ko, dahan-dahang lumalapit sa kaniya. "Buong buhay ko, Dad, ginawa ko lahat para maging perpekto para sa inyo. I graduated with honors, I worked my ass off at our construction sites, and I proved to everyone that I can build a name for myself without just leaning on our family's wealth. Pero ano pala ang silbi ng lahat ng iyon? In the end, gagamitin niyo lang din pala akong bargaining chip!"

"That is how the world works, Cielo!" sigaw ni Dad, nawawala na rin ang kaniyang pasensya. "Do you think I built this empire by doing whatever I wanted? No! I made sacrifices. Your mother made sacrifices. We married to secure the foundation of what you are enjoying right now!"

Tumingin ako kay Mom na hanggang ngayon ay nananatiling tahimik, nakayuko pa rin habang hawak ang kaniyang sumasakit na ulo. Bigla akong nakaramdam ng matinding awa sa kaniya, ngunit kasabay niyon ay ang matinding takot na baka matulad ako sa kaniya—isang magandang palamuti sa isang malaking bahay, walang boses, at unti-unting namamatay sa lungkot habang kasama ang lalaking hindi niya kailanman minahal.

"Look at Mom!" turo ko kay Mom, hindi ko na napigilan ang aking sarili. "Look at how cold this house is! Gusto niyo bang maging katulad niyo ako? To live in a loveless marriage where you can't even stand to look at each other across the dining table? I refuse to live my life like that, Dad!"

"Cielo, please, stop it," mahinang pakiusap ni Mom, sa wakas ay nagsalita na rin siya pero hindi pa rin niya ako kayang tignan nang diretso. Ang kaniyang boses ay puno ng pagod at takot.

"No, Mom! I won't stop!" hinarap ko muli si Dad. "You don't see me as your daughter, Dad. You see me as a business asset. Isang commodity na pwede mong i-trade kapag kailangan mo ng dagdag na kapital o koneksyon. Well, news flash: I am not for sale. I will not marry Aelion Voss."

"You don't have a choice," malamig na banta ni Dad. Ang kaniyang boses ay bumalik sa pagiging kalmado ngunit may kasamang matinding awtoridad na tila ba tapos na ang usapan. "The papers are being drafted. The public announcement will be made soon. You will play your part, Cielo, or I will strip you of everything. Your projects, your position in the company, your license—I can make it all disappear with one phone call."

Nanlaki ang mga mata ko sa kaniyang narinig. Ang sarili kong ama, pinagbabantaan ako gamit ang mga bagay na pinaghirapan ko nang ilang taon. Ang aking mga proyekto, ang aking pangarap na maging isang tanyag na arkitekto, lahat ng iyon ay gagamitin niyang panakot para lang sumunod ako sa kaniyang luho.

"Ganyan ba kayo kawalang-puso?" bulong ko, tuluyan nang pumatak ang isang butil ng luha sa aking pisngi, mabilis ko itong pinunasan. "You would really ruin my career? Ang career na pinatunayan ko sa inyo na kaya kong itaguyod nang mag-isa? Just for a mega-port project?"

"It is not just a project, Cielo. It is our legacy," simpleng sagot ni Dad, bago muling umupo sa kaniyang pwesto at kinuha ang tablet niya na tila ba tapos na kaming mag-usap. "You will meet Aelion this weekend. My assistant will send you the details. Wear something elegant."

Nanginginig ang buong katawan ko sa galit at labis na pagkadismaya. Tumingin ako sa kanila pareho—sa aking amang walang pakialam sa nararamdaman ko, at sa aking inang masyadong takot para ipagtanggol ako. Ito pala ang kabayaran ng pagiging isang Arcega. Isang gintong hawla na walang pintuan palabas.

Ngunit hindi ako susuko nang ganoon kadali. Hindi ako papayag na maging sunod-sunuran na lang habambuhay.

"No," matigas kong sabi, sapat na para marinig niya kahit hindi ako sumisigaw.

Inangat ni Dad ang kaniyang tingin, medyo nagulat sa kaniyang narinig. "What did you say?"

"I said, no. I will not go to that meeting. And I will never marry him," sabi ko habang dahan-dahang umaatras palayo sa lamesa. "Gawin niyo na ang gusto niyong gawin, Dad. Tanggalin niyo na ako sa kumpanya. I don't care anymore. Mas gusto ko pang magsimula muli sa pinaka-ibaba kaysa ibenta ang sarili kong kaluluwa sa inyo."

"Cielo! Bumalik ka rito!" sigaw ni Dad nang mapansin niyang tumalikod na ako at nagsimulang maglakad palayo.

Hindi ko siya nilingon. Patakbo akong umakyat sa aking kwarto, mabilis na kinuha ang aking shoulder bag, ang aking laptop, at ang susi ng kotse ko. Wala akong dinalang kahit anong damit. Ang tanging gusto ko lang ay makaalis sa lugar na ito na matagal nang sumasakal sa akin.

Habang bumababa ako sa hagdan, naririnig ko pa rin ang galit na sigaw ni Dad mula sa dining room, habang si Mom naman ay umiiyak na. Hindi ko sila pinansin. Dire-diretso akong lumabas ng p***o ng mansyon, sinalubong ang malamig na hangin ng gabi.

Sumakay ako sa aking kotse, mabilis na pinaandar ang makina, at pinaharurot ito palabas ng gate ng Forbes Park nang hindi man lang lumingon sa likod.