เข้าสู่ระบบELISSE’S POV Of all people sa akin pa talaga humingi ng tulong itong si Elara. Kung pwede daw na tulungan ko siya sa preparations ng wedding. Gusto kong tumanggi. Gusto kong sabihin na iba na lang kasi hindi ko kaya na makita ko ang lahat-lahat ng paghahanda ng kanilang kasal kasi baka ikamatay ko pa yon kaya lang mapilit siya at wala na akong nagawa. Nandito ako sa gilid, inaayos ang mga papel na kailangan para sa kasal—mga listahan ng bisita, venue options, kulay ng mga bulaklak. Lahat ng ito, hawak ko sa kamay ko. Lahat ng ito… para sa kasal ng taong mahal ko at ng babaeng itinuturing akong kaibigan. Bawat salitang naririnig ko mula sa kanila—mga usapan tungkol sa kung anong kulay ang gagamitin, kung saan ang reception, kung anong suit ang isusuot ni Kelly—parang patalim na tumutusok sa dibdib ko. Nakatingin ako sa kanila habang nag-uusap nang masaya, habang hinahawakan ni Elara ang kamay ni Kelly, habang nakangiti siya nang ganoon katamis. At ako… nandito lang, nakatayo, nag-
ELARA’S POV Parang panaginip lang ang lahat. Akala ko matatagalan pa. akala ko mga isang taon pa ang magiging preparasyon pero eto na. Kelly wants to rushour wedding. Kasi kailangan niya ng tulong ng family ko. pero alam ko naman na mahal niya ako its just kailangan lang namin madaliin ang kasal. Ilang araw na ang nakalipas mula noong pumayag na si Kelly na paagahin ang kasal, at ngayon… tuloy-tuloy na ang lahat. Rush wedding nga, sabi nila, intimate lang daw para mas mabilis at mas simple. Pero para sa akin, hindi mahalaga kung simple lang o maraming bisita. Ang mahalaga… sa wakas, magiging akin na siya nang tuluyan. Wala nang pag-aalinlangan, wala nang ibang makapaghiwalay sa amin. Soon, magiging asawa ko na siya. Sobrang saya ko. Parang laging nakangiti ang labi ko, parang laging umaangat ang pakiramdam ko tuwing naaalala kong mag-asawa na kami sa lalong madaling panahon. Kahit minsan ay tahimik pa rin si Kelly, kahit minsan ay parang malayo ang tingin niya, pinipili kong h
KELLY’S POV Ilang gabi na akong halos walang tulog, pilit na hinahanap ang kahit anong paraan para mailigtas ang kumpanya. Pumunta ako sa bawat posibleng investor, nagpresenta ng mga plano, nag-alok ng kahit anong kondisyon—pero paulit-ulit akong nabibigo. Walang handang tumaya nang ganun kabilis. Walang gustong magbigay ng halagang kailangan namin para maiwasan ang tuluyang pagkawala ng negosyong pinaghirapan ng Daddy ko habang buhay. Ang kumpanyang itinayo niya mula sa wala, ang pundasyon ng pangalan ng pamilya namin—parang unti-unti ko nang nakikitang naglalaho sa harap ng mga mata ko, at wala akong magawa para pigilan ito. Habang papalapit ang deadline na ibinigay ng bangko, lalong bumibigat ang bawat sandali. Alam kong sa bawat oras na lumilipas, palapit na rin ang araw na mawawala na ang lahat. Paulit-ulit kong inaalala ang pangako ko kay Elisse—na hindi ko siya ipagpapalit, na hahanap ako ng ibang daan, na hindi ko kailangang ibenta ang sarili ko para lang makaligtas kami. Pe
Nandoon ako sa labas ng pinto, akmang papasok na sana. Akala ko nakaalis na si Elara —pero natigilan ako nang marinig ang lahat. Nandoon din sa loob ng office ang legal council ng company at may dala itong masamang balita. Bawat salita, bawat paghinto ng paghinga nila… narinig ko ang lahat. Ang foreclosure. Ang kumpanya ng Daddy niya. Ang tanging paraan—ang kasal nila ni Elara.Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko. Parang nabagsakan ako ng langit at lupa. Kaya pala… kaya pala hindi niya pwedeng bitawan ang lahat nang basta-basta. Hindi lang ito tungkol sa pamilya o sa negosyo—ito ay tungkol sa pinaghirapan ng tatay niya, sa pangalan na dapat niyang panindigan. At ako… ako lang ang taong biglang pumasok sa buhay niya at humihingi ng oras at pagmamahal na hindi pa niya lubos na maibigay nang malaya.Hindi ako nagalit. Hindi ako nagalit sa kanya. Galit ako sa sitwasyon—sa tadhana na parang laging may ibang nakalaan para sa kanya. Pero mas naintindihan ko siya nang higit pa. Ang bigat n
KELLY’S POV Nang humiwalay na kami sa halik, kitang-kita ko pa rin ang bakas ng luha sa mga mata niya—at alam kong ako ang dahilan niyan. Hinawakan ko nang mahigpit ang magkabila niyang pisngi, pinunasan ko ang mga luhang tumulo sa mukha niya gamit ang hinlalaki ko. Gusto kong sabihin na I’ll never let you cry again, pero alam kong hindi ko pa maipapangako 'yon nang buong-buo. "Sorry…" bulong ko, halos hindi ko alam kung kanino ba talaga ako humihingi ng tawad—sa kanya, sa sarili ko, o kay Elara. "Sorry kung kailangan mong dumaan sa ganito. If I could change everything right now, I would. In a heartbeat. But please believe me, Elisse… ginagawa ko ang lahat para maging tayo rin, maging malaya rin balang araw. You have no idea how much I want that—more than anything." Tumango siya nang mahina, pero ramdam ko pa rin ang bigat sa kanyang mga mata. "Alam ko, Kelly. Kaya ko naman… basta alam kong ikaw ang kasama ko sa dulo." Niyakap ko siya nang mahigpit, parang ayaw ko na siyang pakawa
ELISSE’S POV Ang pinakamasakit sa lahat… ay hindi ang pag-upo niya sa kandungan ni Kelly. Hindi ang yakap, hindi ang halik. Kundi ‘yung katotohanang hindi man lang siya nag-abala na tumayo kahit may pumasok na empleyado. iyon ay dahil sa mata ng lahat ng makakakita, walang mali. May kumatok at pumasok na isa sa mga staff para magpasa ng dokumento. Nandoon kaming 3—si Elara nakaupo pa rin sa hita ni Kelly, magkadikit ang katawan nila, ang braso ni Kelly nakapulupot sa bewang niya. At ni hindi man lang gumalaw si Elara. Ni hindi man lang siya nahiya o natakot na may makakita sa kanila nang ganoon. Nanatili siyang nakasandal sa dibdib ni Kelly, nakangiti nang matamis, parang sinasabing akin siya. Wala namang dapat ikahiya. At si Kelly… hindi rin siya tumanggi. Nanatili siyang nakahawak sa bewang ni Elara, kahit na alam kong nandoon ako, nakatingin, nakikita ang lahat. Parang normal lang sa kanya ‘yon. Parang wala akong halaga sa kanya sa sandaling iyon. Napatungo ako nang lubusan, h
Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa







