MasukALEXANDRA’S POVMinsan kahit gaano mo pa ingatan o alagaan ang anak mo, talaga pa lang darating yung mga ganitong pagkakataon sa buhay ng isang ina. Habang busy ako kung paano kumita, kung paano makakaipon para mabigyan siya ng magandang kinabukasan, umuwi ako ng bahay na nadatnan ko na lang na namimilipit sa sakit ng tiyan ang anak ko. Iyak siya nang iyak at hindi ko malaman ang gagawin maliban sa dalhin ko siya sa ospital. Ang hirap ng ganito. sinisisi ko agad yung sarili ko kung bakit ganito. Feeling ko pabaya akong ina. "Anak, pray ka lang, ha? malapit na tayo sa ospital. bibigyan ka nila ng gamot para mawala na yung sakit, okay? matapang yan, di ba?""Mommy, ang sakit po talaga.... ang sakit po mommy," patuloy pa rin siya sa pagdaing niya. "Tiis lang, anak... malapit na tayo... gagaling na yan... Pangako,"Bilang ina, parang ramdam ko na rin yung sakit na nararamdaman niya. Halos doble pa nga yung nararamdaman kong sakit ngayong nakikita ko siyang nahihirapan. Naiiyak na rin
ALEXANDRA’S POV Ang mga sumunod na buwan ay hindi madali—pero hindi rin naman sila naging imposible. Tinanggap ko agad na mag-isa lang ako. No one is coming to save me. No knight in shining armor. No husband waiting at the hospital door. Dalawang lalaking mahal ko na parehong lumayo—at ngayon, ako at ang batang nasa sinapupunan ko lang ang magsasama sa lahat ng ito. And that’s okay. Because I don’t need them anymore. I just need us. Nagsimula ako sa maliit na paraan. Nagbenta ako ng ilang gamit na natitira—mga alahas na ibinigay ni Xian na hindi ko na kayang suotin, mga damit na hindi na tugma sa kung sino ako ngayon. Bumili ako ng lumang makina at nagsimulang magtahi ng damit. Simple lang. Tahimik. Wala ng tanong na “Sino ang ama?” walang bulong sa likuran ko. Ang bawat pisong kinikita ko ay inilalagay ko sa isang maliit na alkansya—para sa kanya. Para sa aking anak. Tuwing umaga, gumigising ako nang maaga. Hindi dahil may nag-aasam sa akin, kundi dahil may umaasa sa akin.
ALEXANDRA’S POV Dalawang linggo na ang lumipas mula nang makalabas ako ng ospital. Physically, my wounds are healing. But inside? I’m still picking up the pieces of myself that shattered on that hospital bed. Bumalik ako sa bahay namin—walang mamahaling alahas, walang designer na damit, walang pangalan ng sinumang lalaking nakakabit sa akin. Just me. hindi ko na ginamit ang mga binigay sa akin ni Xian kasi habang nakikita ko ang mga yun, lalo lang akong nasasaktan. Naaalala ko lang yung katangahan ko. Yung pag-ibig na sinayang ko. Naaalala ko kung paano ko binalewala si Xian. And the deafening silence that follows me everywhere I go. Sinubukan kong magsimula ulit. Pinipilit kong kumain nang tama. Pinipilit kong bumangon sa umaga kahit na ang bawat hakbang ay parang may nakasabit na bigat sa dibdib ko. I’m trying. God knows I’m trying. Pero may isang bagay na hindi ko maikaila. The exhaustion that won’t go away. The nausea that hits me every single morning. The way my body is cha
ALEXANDRA’S POVAng unang naramdaman ko ay hindi sakit—kundi ang kawalan. Cold. Sterile. Empty. bakit buhay pa ako? Bakit hindi na lang ako namatay? Deserve kong mabura na lang sa mundo. Sinaktan ko yung taong mahal ako para mahalin ang taong hindi naman ako pinaglaban. Wala akong kwenta. Wala ng saysay na mabuhay pa ako. Ang amoy ng gamot at puting pader ang sumalubong sa akin, hindi na ang pamilyar na amoy ng pabango niya. Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Puting kisame. Puting kurtina. Mga tubong nakakabit sa braso ko. Isang makinang tumutunog nang mabagal, tila sumasabay sa tibok ng puso ko na halos tumigil na rin.Sinubukan kong gumalaw nang dahan-dahan, parang gawa na lang sa babasagin ang buong katawan ko. Every breath felt like inhaling shattered glass. Ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo, parang sunog. At ang pinakamasakit sa lahat… hindi ko na maramdaman ang bigat ng mga kamay niya sa akin."Anak…" Ang boses ni Nanay. Nakatayo siya sa gilid ng kama, namumugto ang mga m
XIAN’S POVI looked at her—nakatayo roon, napakaganda niya, sobrang tahimik, lahat perpekto… pero parang bangkay na nakabihis lang. I gave her everything. Gold, diamonds, mansions, protection, my entire heart—every single piece of me. And for what? She stood there, wearing my name, my all I gave.... and her eyes were hollow. Completely empty. Like I was nothing more than a shadow she couldn't see past.It pains me deep. Sobrang sakit ng ginawa niya sa akin pero eto pa rin ako, hindi siya kayang pakawalan.Isang gabi, habang nakatingin ako sa kanya na natutulog nang mahinahon, pero milyun-milyong milya ang layo—ang katotohanan ay tumama sa akin nang mas masakit kaysa sa anumang saksak. She will never be mine. Not really. Not in the way that matters. I could keep her locked here forever, dress her in every luxury money could buy, but her heart? It flew away with him the day he boarded that plane. And nothing I do will ever bring it back. Nothing will ever fill the space he left behind.
EDWARD’S POV Tumayo ako sa harap ng altar, nakatitig sa babaeng nasa harap ko—si Cheska. Ang babaeng nanatili. Ang babaeng hindi ako iniwan noong panahong wala akong dala kundi utang at pangarap. This is the right thing to do. This is what a good man does. I told myself that a thousand times while standing there. I choose the life I built. I choose the woman who chose me when I had nothing. I choose to forget her. Nang tinanong ako ng pari kung kukunin ko siyang maging asawa ko, walang pag-aalinlangan ang sagot ko. "Opo." Malakas, malinaw, sigurado. Pero sa loob-loob ko… parang may pumutok sa dibdib ko. Parang may isang bahagi ng pagkatao ko na namatay sa sandaling iyon. I said the right words. I made the right choice. But my heart… my heart was thousands of miles away, locked in a mansion I would never be able to enter again. Nang isinuot ko ang singsing sa daliri ni Cheska, ramdam ko ang bigat nito. A promise. A chain. A way to bind myself to her so tightly that nothing could eve
Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag
Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala







