บทที่ 2

1

BAD BROTHER กรงรัก(พี่ชาย)

รอพี่นะ

สายในวันต่อมาฟางข้าวรู้สึกตัวตื่น เธอเหลือบมองยูนิฟอร์มโรงเรียนมัธยมปลายของตนเองที่พับอยู่ปลายเตียง เป็นเสื้อแขนยาว โบว์สีแดง กระโปรงลายสก็อตสีเทาเข้มตัดเทาอ่อน ร่างเล็กก้าวขาลงจากเตียง เธอพับที่นอนทำอะไรให้เรียบร้อยก่อนจะจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้พร้อมสำหรับการไปเรียนวันแรก

ร่างบางลงมาชั้นล่างที่ห้องอาหาร ฟารันและฟ้าใสกำลังทานมื้อเช้ากันอยู่ ทั้งสองอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนไม่ต่างกัน

“มื้อเช้าพร้อมแล้วนะคะคุณหนูข้าว” เกดเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ” ใบหน้าเรียวใสพยักตอบแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะ

“เงินถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ”

“ลุงบาสโอนให้แล้วค่ะ” ริมฝีปากบางเอ่ยตอบ เธอหยิบช้อนและมีดขึ้นมาเพื่อทานมื้อเช้าแบบอเมริกัน ถึงจะไม่เคยกินมาก่อนแต่ก็ต้องปรับตัวให้ชิน

“อีกสามสิบนาทีรถตู้ของโรงเรียนจะมารับนะคะ”

“ป้าเกดคะ” หลังเคี้ยวมื้อเช้าลงท้องฟางข้าวจึงเอ่ยออกมา

“ว่าไงจ้ะ”

“บ้านหลังนี้เจ้าของคนเก่าเป็นใครเหรอคะ”

“ป้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันค่ะ คุณบาสเตียนจ้างป้ามาแล้วป้าก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบ้านหลังนี้เลย ทำไมจ้ะ ?”

“เปล่าค่ะ ข้าวแค่สงสัย” เธอยิ้มบางตอบแล้วทานต่อ

ต่อมาไม่กี่นาทีรถโรงเรียนของฟารันและฟ้าใสก็มาถึงเพราะสองคนนี้เรียนโรงเรียนเดียวกัน

“พี่ข้าวครับ ผมไปเรียนก่อนนะครับ” ฟารันบอกกับพี่สาวแล้วคว้ากระเป๋าเป้ของตนเองมา ส่วนน้ำฟ้าป้าเกดกำลังพาลงมาจากเก้าอี้

“ตั้งใจเรียนนะ น้ำฟ้าด้วยนะจ้ะ”

“ค่ะ” น้ำฟ้าพยักหน้าตอบอย่างไร้เดียงสาแล้วเกดก็พาทั้งสองคนไปขึ้นรถโรงเรียนที่จอดอยู่หน้ารั้วบ้าน

ด้านฟางข้าวก็จัดการทำอะไรให้เสร็จก่อนจะออกเดินทางมาที่โรงเรียนมัธยมปลาย โรงเรียนที่มีแต่ลูกคนรวยมาเรียนที่นี่

ขาเรียวบนรองเท้าคัทชูก้าวลงมา เธอกวาดสายตามองอาคารเรียนหลายชั้นตรงหน้าเรียงทับซ้อนกันสี่ถึงห้าอาคาร มุมด้านซ้ายเป็นสนามฟุตบอลกว้าง สนามบาส ถัดไปเป็นโรงอาหาร มุมด้านขวาเป็นโดมขนาดใหญ่ ตรงกลางระหว่างสองทางเป็นถนนคอนกรีตในโรงเรียน ด้านบนมีสะพานเชื่อมระหว่างอาคารเรียนทอดไปโดมขนาดใหญ่

มือเล็กบีบกระเป๋านักเรียนแน่น เธอเดินไปเข้าแถว หลังเข้าแถวเสร็จก็ขึ้นมาบนห้องเรียน ซึ่งห้องเรียนของฟางข้าวเป็นห้องสุดท้ายเด็กที่หัวอ่อนที่สุดของสายชั้น เนื่องจากห้องนี้เป็นห้องเดียวที่สมาชิกในห้องน้อยที่สุด

“สวัสดีจ้ะนักเรียนทุกคนวันนี้ครูมีนักเรียนใหม่มาแนะนำ ทุกคนต้อนรับเพื่อนใหม่ของเราให้ดีด้วยนะ เชิญจ้ะ” อารยาครูที่ปรีกษาของห้องเรียน 4/11 เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ไม่นานมากฟางข้าวก็เดินมาแนะนำตัวกับเพื่อน ๆ

“สวัสดีค่ะ ณิชารินทร์นะคะ หรือเรียกฟางข้าวก็ได้ค่ะ” ปากเล็กเอ่ยแนะนำตัวเองด้วยท่าทีเคอะเขิน

“เอาล่ะ ณิชารินทร์ เธอไปนั่งที่ว่างได้เลยนะ อีกหน่อยจะถึงเวลาเรียนชั่วโมงแรกแล้ว” อารยาพูดกับนักเรียนใหม่อย่างฟางข้าว

“ค่ะ” ใบหน้าเรียวใสเจ้าของผมถักเปียสองข้างพยักตอบก่อนจะเดินไปเลือกที่เก้าอี้ตัวว่าง

ฟางข้าววางกระเป๋าลงข้างกาย เธอนั่งตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูกจนเพื่อนที่นั่งข้างกันชวนคุยด้วย

“นี่เธอ เราไข่มุกนะ เธอเป็นเด็กใหม่ไปกับเราได้นะ แก๊งเรามีสามคนขาดหนึ่งคนพอดี” ไข่มุกชวนคุยด้วยสีหน้าเป็นมิตร

“ยินดีที่ได้รู้จักนะไข่มุก”

“ส่วนนี่บัวตองกับเจสซี่สองสาวแก๊งเดียวกัน” ไข่มุกแนะนำเพื่อนอีกสองคนให้รู้จัก ซึ่งบัวตองเป็นคนไทยส่วนเจสซี่เป็นลูกครึ่งไทยรัสเซีย

“หวัดดีบัวตอง เจสซี่” ฟางข้าวทักด้วยรอยยิ้ม

“เรียกเราบัวเฉย ๆ ก็ได้ ส่วนอีเจสก็เรียกมันเจสง่ายดี” บัวตองบอก

“อื้อ” ฟางข้าวพยักหน้าตอบหลังจากนั้นสี่สาวก็ชวนกันคุยกระทั่งคุณครูที่สอนวิชาคณิตศาสตร์เดินเข้ามา ทุกคนในห้องจึงเงียบ

เวลาเรียนล่วงเลยไปนานจนถึงเวลาพักเที่ยง สี่สาวมาทานข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร จากนั้นก็มานั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนข้างสนามบาสพร้อมขนมจุบจิบที่วางอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนตรงหน้า

“พวกรุ่นพี่ผู้ชายชอบพากันมาเล่นบาสตรงนี้ ถ้าแกอยากส่องอาหารตาก่อนเจอศึกหนักช่วงบ่ายมุมนี้คือเริ่ด” ไข่มุกพูดกับกลุ่มเพื่อนทำให้สายตาฟางข้าวมองตามไปยังสนามบาส ตอนนี้พวกรุ่นพี่มอห้ามอหกกำลังเล่นบาสกันอย่างสนุกสนาน

“เป็นไงข้าว หล่อ ๆ ทั้งนั้นเลยมั้ย” เจสซี่สาวลูกครี่งที่นั่งข้างกายเธอถาม พวกเธอพึ่งรู้จักกันครึ่งวันแต่ก็ดูเหมือนว่าจะสนิทกันเป็นพิเศษ

“ก็…” ฟางข้าวเอ่ยขึ้นแล้วเงียบ เธอมองไปที่รุ่นพี่แต่ละคน ไล่มองเรื่อย ๆ กระทั่งหยุดที่รุ่นพี่คนหนึ่ง ดวงตากลมโตหยุดมองไม่ได้ เธอตกอยู่ในภวังค์กระทั่งนิ้วเจสซี่สะกิดที่บ่า “หล่อดีนะ”

“ชอบเหรอ คนนั้นหน่ะหนุ่มฮอตของโรงเรียนเราเลยนะ พี่กวินอ่ะ สาวครึ่งโรงเรียนชอบพี่เขาหนักมาก เรียนก็เก่ง ร้องเพลงก็เพราะ รูปหล่อ กีฬาก็ดี” ไข่มุกอธิบาย

“ขนาดนั้นเลยเหรอ” ฟางข้าวถามกลับแล้วมองไปที่กวินอีกครั้ง ตามกรอบหน้าหล่อมีเหงื่อผุดขึ้น มือหนาปาดเหงื่อพร้อมกับรอยยิ้มสนุกสนานกับเพื่อน รอยยิ้มที่ทำให้ฟางข้าวเผลอใจเต้นแรง

ท่ามกลางกลุ่มคนบนสนามเกือบยี่สิบคน กวินเป็นคนที่โดดเด่นออกมาจากทุกคนมากที่สุด ไม่ใช่แค่ฟางข้าวที่มองแม้แต่คนอื่นก็มองไปที่กวินจุดเดียวเช่นกัน

17.30 น.

เสียงเพลงเปิดคลอในหูฟังสองข้าง มือบางล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมของตนเอง เท้าเล็กบนคัทชูเดินตามแนวทางเดินของตึกเรียนเพื่อจะกลับ วันนี้เธอนั่งรถเมล์กลับเองเพราะไม่ทันรถโรงเรียนเนื่องจากไข่มุกชวนนั่งทำรายงานต่อ

ในขณะที่สองเท้าก้าวเดินคนก็เริ่มเงียบ มีบ้างประปรายแต่ส่วนน้อย ฟางข้าวรู้สึกถึงเงาของใครบางคนที่เดินตามหลังมา เธอกดลดเสียงเพลงให้เบาลงแทบไม่ได้ยิน ในตอนนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินตามมาจริง ๆ

มือเล็กจิกเข้าหากันแน่นพยายามทำใจดีสู้เสือแล้วหันมองกลับไป ไม่มีใครเลยสักคน

ฟึบ!

แต่กลับมีก้อนกระดาษที่พับเป็นทรงกลมโยนมาจากทิศทางไหนสักทิศทาง เธอก้มหยิบขึ้นมาก่อนจะเปิดอ่าน

‘ พี่ไม่อยากให้เธอสนใจคนอื่นนอกจากพี่ รอพี่นะ ’

กรี๊ด! เปิดฉากมาก็…..🥹

ยัยน้องข้าวมีหลอน

พี่ไม่อันตรายนะคะแค่ชวนหลอน อันตรายเวลาเดียวคือตอนอยู่บนเตียงจ้า

เพิ่มลงคลัง ✅ กดถูกใจ✅ คอมเมนท์ ✅