บทที่ 3

2

BAD BROTHER กรงรัก(พี่ชาย)

แยกย้ายไปเติบโต

ฟางข้าวกลับมาถึงบ้านในช่วงเวลาเกือบหนึ่งทุ่มของวัน เธอมาถึงก็เห็นเกดกำลังเตรียมมื้อเย็น ฟารันและน้ำใสนั่งเล่นของเล่นรอที่อีกห้อง

“คุณหนูข้าวอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานมื้อเย็นนะคะ” ทันทีที่เกดเห็นร่างฟางข้าวก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ข้าวทานมาแล้วค่ะ ต้องขึ้นไปทำการบ้านต่อ ฝากป้าเกดทานเป็นเพื่อนน้อง ๆ ด้วยนะคะ”

“ค่ะ” เกดตอบ

เท้าเล็กบนรองเท้าแตะในบ้านรีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปบนห้องนอนของตนเอง

ฟางข้าวล็อกประตูเอาไว้แน่นแล้วขึ้นมาขดตัวนั่งบนที่นอน ในสมองคิดถึงแต่ข้อความนั้นที่ถูกโยนมา ไหนจะตอนที่เธอนั่งรถเมล์กลับก็เหมือนถูกมองตลอด อึดอัดแทบอยากร้องไห้ออกมา

ครืด!

แชต: ไข่มุก

ไข่มุก: พรุ่งนี้มีงานกีฬาสีเธอมาป่ะข้าว

เธอชั่งใจคิดไม่นานมากก็กดตอบออกไป

ฟางข้าว: ไปดิ

ฟางข้าว: เจอกันไหน

ไข่มุก: ฉันนัดสองคนนั้นหลังที่สแตนเชียร์ฝั่งติดโรงอาหาร แสตนกลางนะ จะรีบไปจองที่

ฟาวข้าว: โอเค เจอกันพรุ่งนี้

พิมพ์ตอบข้อความไข่มุกแล้วฟางข้าวก็โยนมือถือลงบนเตียงเช่นเดิม แต่ไม่ทันไรก็มีข้อความทักเข้ามาอีก

แชต: 👤

👤: อันเดิมบล็อกพี่ทำไมครับ ?

👤: พี่อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ

👤: พี่ไม่เคยทำร้ายข้าวเลยสักครั้ง

👤: ทำไมถึงกลัวพี่ ?

ฟางข้าว: ข้าวไม่รู้ว่าพี่เป็นใคร

ฟางข้าว: เลิกยุ่งกับข้าวสักทีเถอะค่ะ

นิ้วเรียวพิมพ์ตอบพร้อมหัวใจที่เต้นรัวก่อนจะกด ‘บล็อก’ อีกรอบ

เธอนั่งตัวสั่น กลัวเหลือเกิน กลัวผู้ชายคนนี้ที่ชอบตามเธอมาตั้งแต่มัธยมต้นปีที่ 1 เขาไม่เคยปรากฏตัว ฟางข้าวไม่เคยได้ยินเสียง มีแต่ความน่ากลัวเท่านั้นที่เธอสัมผัสได้

โรงเรียนเอกชนนานาชาติ

วันต่อมาฟางข้าวมาตามนัดกลุ่มเพื่อนตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง สี่สาวนั่งคุยกันพร้อมกับถ่ายรูปเล่น โดยกิจกรรมในวันกีฬาสีแน่นทั้งวัน จนถึงช่วงบ่ายก็เป็นการแข่งบอลของแต่ละคณะสี ซึ่งกวินก็ได้ลงแข่งเช่นกัน

เสียงกรี๊ดดังลั่นขอบสนาม เสียงพากย์ของครูก็ดังก้อง ฟางข้าวเกาะติดขอบสนามพร้อมกับร้องเชียร์กวินด้วยความชื่นชม และพี่กวินของเธอก็เตะเข้าอีกด้วย ยิ่งทำให้ฟางข้าวยิ่งชื่นชมเข้าไปใหญ่

หลังงานกีฬาสีจบลง งานล่วงเลยถึงช่วงค่ำ ฟางข้าวซื้อน้ำและขนมมาดักรอกวินที่ข้างสนามบาส เพราะเขาทิ้งข้าวของของตนเองไว้ที่แสตนตรงนี้ พอร่างกวินเดินมาเธอก็ทำใจดีสู้เสือก่อนจะก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“พี่กวินคะ” กวินหยุดแน่นิ่ง เขามองร่างเล็กตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกมา

“ครับ ?”

“หนูเอาขนมกับน้ำมาให้ค่ะ วันนี้พี่เก่งมาก ๆ เลยนะคะ หนูเชียร์พี่ติดขอบสนามทุกนาทีเลยค่ะ^^” ว่าแล้วก็ยื่นถุงขนมกับน้ำให้คนตรงหน้า กวินที่เห็นรอยยิ้มสดใสของเธอรับมา

“ขอบใจนะ ว่าแต่เราชื่ออะไร ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนักเรียนใหม่เหรอ ?”

“ค่ะ หนูพึ่งย้ายเข้ามา หนูฝากเนื้อฝากตัวเป็นแฟนคลับพี่ด้วยนะคะ” ว่าแล้วก็ค้อมหัวลงตรงหน้ากวินแบบเขินอายแต่รอยยิ้มก็ยังปรากฏบนใบหน้าเรียวใส

“เรียกซะน่ารักเชียว” กวินเอ่ยออกมาแล้วยกมือยีผมฟางข้าวจนเธอตัวแข็งทื่อ จากนั้นร่างสูงก็เดินผ่านหน้าฟางข้าวไป ทิ้งให้เธอแอบยิ้มเขินอยู่คนเดียว

หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของฟางข้าวและกวินก็พัฒนาขึ้นมากกว่ารุ่นพี่และรุ่นน้องในโรงเรียน กระทั่งแปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดี ๆ ให้กัน พัฒนามาเป็นแฟน

การคบกันระหว่างกวินและฟางข้าวไม่มีใครรู้เพราะทั้งสองต่างเก็บเป็นความลับ ฟางข้าวไม่กล้าบอกว่าตนเองเป็นแค่ลูกบุญธรรม ไม่ใช่ลูกคนรวยจริง ๆ อีกอย่างเธอกลัวว่าบาสเตียนจะรู้เรื่องนี้ด้วย

เมื่อถึงวันปัจฉิมก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะจบลง

“พี่กวินหมายความว่ายังไงคะ” บรรยากาศระหว่างคนสองคนเริ่มอึมครึม

ฟางข้าวและกวินยืนอยู่บนสะพานเชื่อมในช่วงเวลาที่ใกล้มืด มีแค่คนบางกลุ่มที่ประปรายอยู่บนสนามฟุตบอล

“พี่เรียนจบแล้ว เราต้องห่างกันแน่ ๆ พี่อยากให้เราพอกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ก่อน” กวินบอกกับคนตัวเล็กข้างกายบนเสื้อนักเรียนของเขามีสติ๊กเกอร์หัวใจติดเต็มอยู่ เพราะวันปัจฉิมมันตรงกับวันวาเลนไทน์พอดี

“เราไม่เห็นจำเป็นต้องห่างกันเลยนิคะ พี่กวินก็เรียนอยู่ไทยไม่ใช่เหรอ แค่นี้มันไม่ได้เรียกว่าห่างกันเลยสักนิด” ปากเล็กเอ่ยออกมาเสียงสั่น เธอยังรักกวินอยู่เต็มหัวใจ คงเป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ

“ข้าวก็รู้ว่าพี่ไปเรียนมหาลัยคงหนักกว่ามัธยมแน่ ครอบครัวพี่คาดหวังกับพี่เอาไว้เยอะ แล้วไหนจะกิจกรรมของมหาลัยอีก ข้าวรักพี่ไหม ?”

“ถ้าหนูไม่รักพี่ หนูคงไม่ยอมคบกับพี่แบบลับ ๆ เกือบปีขนาดนี้หรอกค่ะ”

“พี่อยากให้ข้าวเข้าใจพี่เหมือนเดิมนะ ไว้เราโตกว่านี้เราค่อยกลับมาเริ่มกันใหม่ เราแค่แยกกันไปเติบโต พี่สัญญาว่าพี่จะรอข้าว ข้าวมาเรียนที่เดียวกันกับพี่ให้ได้แล้วตอนนั้นเราจะกลับมาเริ่มกันใหม่” กวินใช้น้ำเสียงอ่อนโยนในการคุยกับฟางข้าว เขาพยายามใช้ไม้อ่อนไม่ใช้อารมณ์

“แล้วข้าวจะมั่นใจได้ยังไงว่าพี่จะรอแค่ข้าว พี่จะไม่รักคนอื่น”

“ที่พี่ทำแบบนี้เพราะพี่อยากโฟกัสกับหน้าที่ของตัวเองก่อน พี่ไม่ได้เลิกกับข้าวไปเพื่อโฟกัสคนอื่นเลย ข้าวก็รู้ว่าพี่ไม่สามารถโฟกัสเรื่องใดเรื่องหนึ่งพร้อมกันหลายเรื่องได้ ถ้าพี่ไปได้สวย อนาคตของพี่ที่มีข้าวอยู่ในนั้นยังไงก็สมบูรณ์แบบแน่นอน ตอนนั้นจะไม่มีใครมาห้ามความรักของเราได้อีก พี่สัญญาแล้วไงครับ ว่าพี่จะกลับมาคบกับข้าวแบบเปิดตัว” กวินจับมือบางของฟางข้าวขึ้นมาลูบหลังมือเนียนเบา ๆ ทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขา

คนตรงหน้าสะอื้นตัวโยน ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา เธอยกมือข้างที่ว่างอยู่ปาดหยาดน้ำสีใสออกจากพวงแก้ม หัวใจดวงน้อยแทบแตกสลายเมื่อต้องแยกกับคนที่ตนเองรักสุดหัวใจ

“หนูจะเข้ามหาลัยเดียวกันกับพี่ให้ได้ ไม่ว่าพี่จะเรียนไหนก็ตาม พี่กวินห้ามคืนคำนะ หนูจำนะคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น

“พี่สัญญาว่าจะรอ” กวินให้คำเชื่อมั่นกับเธออีกครั้งก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่น

การแยกย้ายกันครั้งนี้เพื่อเติบโตและกลับมา ‘รักกันใหม่’ อีกครั้งในวันที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้

อีกฟาก

ควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งอยู่บนตึกสูงหกชั้นที่มองเห็นภาพสะพานเชื่อมอย่างชัดเจน เขามองภาพสองคนนั้นกอดกันแน่นก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

จากนั้นก็ทิ้งมวลบุหรี่ลงบนพื้นแล้วใช้ปลายเท้าเหยียบขยี้ให้เละ วันนี้เป็นวันที่เขาเรียนจบเหมือนกัน ชายหนุ่มไม่ร่วมกิจกรรมปัจฉิม ร่างหนาสวมเป็นชุดลำลอง ด้านบนเป็นฮูดดำที่คลุมหัวตนเองมิดชิด ริมฝีปากหยักผิวปากออกมาเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

หืม ผิวปากอารมณ์ดีเชียว 🤭

อย่าลืมคอมเมนท์+กดถูกใจนะคะ ไรท์จะรีบมาต่อค่าาา💗💗💗