LOGINบ้านหลังกลางเก่ากลางใหม่หลังหนึ่ง
“เพลง! มากินข้าวได้แล้วลูก”
“แปปนึงค่ะแม่เพลงทำบัญชีให้พี่นิดายังไม่เสร็จ”
ฉันตอบแม่ออกไปตอนที่ท่านเดินมาเรียกฉันที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน ฉันกำลังทำบัญชีรายรับรายจ่ายให้พี่นิดาพี่สาวข้างบ้านของฉันที่ตอนนี้ได้ดิบได้ดีมีธุรกิจใหญ่โตไปแล้ว
ส่วนฉัน ๆ ชื่อเพลงขวัญค่ะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เหมือนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวฉันอยู่บ้านหลังนี้กับแม่แค่สองคนค่ะหลังจากที่ผู้ชายใจร้ายคนนั้นทิ้งแม่กับฉันไปตั้งแต่ฉันยังเล็กๆ
ตอนนี้แม่ฉันป่วยค่ะเป็นโรคไตต้องฟอกไตทุกเดือนแล้วก็อย่างที่รู้กันว่าค่าฟอกไตแพงมากฉันก็เลยทำงานพิเศษตัวเป็นเกรียวแบบนี้
“นิดานี่ก็ดีกับเรามากเลยนะขนาดย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วเขายังไม่ลืมที่จะช่วยเหลือเพลงกับแม่”
“ใช่ค่ะ ถ้าไม่มีพี่นิดาคอยจ้างให้ทำงานเพลงคงเรียนไม่จบแล้วก็คงไม่มีเงินมารักษาแม่อ่ะ”
พี่นิดาเป็นเจ้าของโมเดลลิ่งค่ะมีสาวๆ พริตตี้ในสังกัดเยอะแต่ภายใต้โมของพี่นิดาก็จะคอยหาสาวๆ ให้กับพวกเสี่ยอะไรทำนองนี้ด้วยรายได้พี่นดาหลักล้านเลยแหละค่ะเท่าที่ฉันรู้มา
พี่เขามักจะจ้างฉันทำงานให้ช่วยจัดคิวงานให้สาวๆบ้าง แล้วหลายเดือนมานี่พี่เขาก็จ้างฉันทำบัญชีให้เพราะพนักงานบัญชีของพี่นิดาประสบอุบัติเหตุลาไปรักษาตัวอยู่ แต่แกห้ามฉันเด็ดขาดเลยค่ะว่าไม่ให้ฉันทำงานแบบที่สาวๆในสังกัดแกทำถึงแม้ว่าเงินจะดีแค่ไหนพี่นิดาก็ไม่ให้ฉันเข้าสู่วังวนนี้เลยฉันเองก็ไม่เคยคิดที่จะทำด้วย
“แม่ขอโทษนะเพลงที่ทำให้ลูกต้องมาลำบากแบบนี้จะส่งลูกให้เรียนสูงๆ แม่ก็ยังไม่มีปัญญาแถมยังมาเป็นพาระให้เพลงอีก”
อีกแล้วค่ะพอพูดเรื่องนี้ทีไรแม่ฉันท่านก็เป็นแบบนี้ทุกทีชอบตัดพ้อน้อยใจที่ทำให้ฉันต้องมาลำบาก
“ไม่เอาน่าแม่...อย่าพูดแบบนี้เพลงไม่ได้ลำบากอะไรเลยแค่แม่รักษาตัวให้แข็งแรงอยู่กับเพลงไปนานๆ เพลงก็พอใจแล้ว ตอนนี้เพลงก็เรียนจบแล้วถ้าเพลงมีงานประจำทำเราก็จะสบายกว่านี้แม่เป็นกำลังใจให้เพลงนะ”
“แล้วที่ไปสมัครงานไว้เป็นไงบ้างมีที่ไหนตอบรับรึยัง”
“ยังเลย..ช่วงนี้เพลงก็รับจ๊อบงานที่พี่นิดาจ้างไปก่อน..อ่อ!!แล้วเย็นนี้เพลงจะออกไปทำงานพิเศษนะแม่ไปทำแทนเพื่อนอ่ะมันรับงานไว้แต่มันดันป่วยเลยหาคนไปแทน”
ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละค่ะฉันพึ่งจะเรียนจบมาเมื่อไม่นานมานี้เองช่วงนี้ก็ตระเวนสมัครงานอยู่แล้วก็รับจ๊อบทำงานพิเศษกับพี่นิดาแล้วก็ทำงานพิเศษทุกอย่างที่ฉันสามารถทำได้ใครจ้างทำอะไรฉันทำหมด
“งานอะไรเพลงทำไมออกไปทำค่ำๆ มืดๆ”
“งานเสิร์ฟอาหารเหมือนทุกทีอะแม่ไม่มีอะไรหรอกแม่ไม่ต้องห่วงเสร็จงานแล้วเพลงจะรีบกลับ”
“งั้นก็รีบทำงานพี่นิดาให้เสร็จจะได้มากินข้าวนะลูก”
“ค่ะ..เดี๋ยวเพลงตามไปถ้าหิวแม่ก็กินก่อนเลยนะ”
//หลายชั่วโมงผ่านไป//
สนามแข่งฟาร์โรห์
“ค่อยยังชั่วหน่อยที่ชุดวันนี้เรียบร้อยมิดชิดไม่โป๊”
ฉันหยิบชุดที่จะใส่ทำงานวันนี้ขึ้นมาแล้วพูดกับน้ำหวานเพื่อนอีกคนที่มาทำงานด้วยกันวันนี้
“นี่แหละคือเหตุผลที่ฝ้ายมันให้แกมาแทนอ่ะเพลงเพราะมันรู้ว่าคนหวงตัวอย่างแกคงไม่ยอมใส่อะไรโป้ๆ”
“ปกติที่นี่เขาให้พนักงานเสิร์ฟใส่ชุดเรียบร้อยแบบนี้เหรอ”
“ไม่หรอกแต่วันนี้แกกับฉันต้องดูแลห้องหุ้นส่วนของคุณฟาโรห์ซึ่งพวกเขาพาเมียมาด้วยเราก็เลยต้องแต่งตัวมิดชิดหน่อยถ้าปกติอ่ะนะฉันกับฝ้ายแทบจะแก้ผ้าเดินแล้ว”
“ขนาดนั้นเลยเหรอวะแก”
ฉันถามน้ำหวานออกไปทันทีถึงกับจะแก้ผ้าเดินเลยเหรอ
“ใช่น่ะสิ!! เจ้าของที่นี่ชอบอะไรแบบนี้เดี๋ยวแกก็ดูเอาเถอะคุณฟาโรห์จะมีผู้หญิงมานั่งคลอเคลียร์ตลอดเวลา”
ฉันก็ได้แต่ฟังน้ำหวานมันพูดถึงเจ้านายมันให้ฟังค่ะแค่ได้ฟ้งน้ำหวานพูดแค่นี้ฉันก็รู้สึกกลัวเจ้านายมันคนนี้ซะละคนอะไรจะหมกมุ้นตลอดเวลาแบบนี้
“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะน้ำหวาน”
“เสร็จแล้วตามไปที่ห้องวีไอพีเลยนะ”
หลังจากที่แต่งตัวในห้องแต่งตัวเสร็จฉันก็แยกกับน้ำหวานฉันปวดฉี่น่ะค่ะก็เลยจะไปห้องน้ำก่อน
ให้ตายเถอะแล้วห้องน้ำไปทางไหนเมื่อกี้ก็ลืมถามน้ำหวานมันฉันเดินสุ่มมาตามทางเรื่อยๆค่ะบาร์ก็ออกจะใหญ่ทำไมไม่ทำป้ายบอกทางไปห้องน้ำแต่โชคก็เข้าข้างฉันค่ะที่เดินออกจากห้องแต่งตัวมามีคนเดินผ่านมาพอดี
“คุณคะ”
อะไรของเขาหันมามองแล้วเดินต่อหน้าตาเฉย
“คุณ..ฉันเรียกไม่ได้ยินเหรอ”
“เรียกฉัน”
ถามได้ก็ตรงนี้มีฉันกับเขาแค่สองคน
“ค่ะ...เห็นมีคนอื่นอยู่ด้วยรึเปล่าละ”
“มีอะไร”
“ฉันจะถามคุณว่าห้องน้ำไปทางไหน”
พอฉันถามออกไปเขาก็ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหรี่ตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็แสยะยิ้มออกมา
“เด็กใหม่เหรอ”
“ค่ะ!!”
ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าเขาเป็นใครแต่ถ้ามาเดินแถวๆนี้ คงไม่ใช่ลูกค้าเพราะโซนนี้เป็นของพนักงานกับคนภาย ในดูจากการแต่งตัวแล้วกางเกงยีนต์สีดำขาดๆ เสื้อเซิ้ตสีดำปลดกระดุมสามเม็ดบนโชว์อกขนาดนี้คงเป็นลูกน้องของเจ้าของที่นี่ละมั้ง
หมับ!!
เพี้ยะ!!
“นี่!!ทำอะไร”
คนบ้าอยู่ดีๆ เดินเข้ามาแล้วยื่นมือมาเชยคางฉันให้เงยขึ้นฉันก็ปัดมือออกสิคะ
“หวงตัวซะด้วย”
“อย่ามาทำรุ่มล่ามกับฉันนะถึงฉันจะเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟคุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”
“สิทธิ์เหรอ!! หึ...ฟังไว้นะหนูน้อยว่าฉันมีสิทธิ์ทำทุกอย่างในที่แห่งนี้”
เราคงได้เจอกันอีก!! เหอะ...เจอส้นตีนกูก่อนเถอะมึงแล้วยัยเด็กนี่เป็นอะไรครับมองตามหลังไอ้พายุมันอยู่ได้หมับ!!“โอ้ย...!!”สำออยชิบหายแค่คว้ามือมาจับทำเป็นร้องเดี๋ยวเจอผมจัดหนักคืนนี้ไม่ร้องตายห่าเหรอวะ“กฎของการเป็นคนของฉัน...คืออย่ามองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน!! จำเอาไว้”ผมบีบข้อมือของเพลงขวัญไว้แล้วพูดประโยคนี้ออกไปเธอจะได้จำว่าอะไรไม่ควรทำเวลาอยู่กับผมยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องเรียนรู้ครับ“กลับมาไม่บอกกูวะ”แล้วผมก็หันไปคุยกับไอ้ลีที่ยืนมองผมกับเพลงขวัญอยู่ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันจะกลับมาวันนี้“ว่าจะมาเซอร์ไพรส์แต่ดันเซอร์ไพรส์ซะเอง”มันตอบผมแล้วมองไปที่เพลงขวัญบางทีผมก็คิดนะว่าไอ้ลีมันต้องโกหกผมที่บอกว่ามันไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญก็มันทั้งขอทั้งห้ามไม่ให้ผมยุ่งกับเด็กคนนี้แต่ตอนนี้ต่อให้มันจะคิดหรือไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญมันก็ไม่ทันแล้วละครับเพราะตอนนี้เด็กนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของผมแล้ว“ผมบอกเด็กไปจัดการที่คอนโดเรียบร้อยถุงยงถุงยางครบไปถึงพุ่งลงเตียงได้เลย”พอไอ้พีทแม่งพูดแบบนี้ออกมาเด็กนี้ก็ก้มหน้าลงเลยครับสงสัยแม่งจะอาย“คืนนี้กูจะนอนคอนโดก่อนมึงสองคนเอาเงินไปเก็บแล้วคืนนี้ก็แยกย้าย..ส่ว
ผ่านไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะที่ฉันนั่งดูการแข่งรถของคุณฟาโรห์กับคุณพายุในห้องนี้ที่ฉายภาพจากกล้องที่ตั้งไว้ตรงจุดสำคัญของเส้นทางที่ใช้ในการแข่งขันในภาพคุณฟาโรห์กับคุณพายุไม่มีใครยอมใครเลยค่ะผลัดกันแซงอยู่อย่างนั้นยิ่งใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสองคนจะเข้าเส้นชัยใจฉันยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อออกเต็มไม้เต็มมือหมดแล้ว“มือเย็นจังเลยเพลงตื่นเต้นเหรอ”“เพลง...เพลงกลัว”“โธ่!!เพลง”พอฉันตอบพี่นิดาออกไปด้วยเสียงสั่นๆ พร้อมกับน้ำตาเริ่มจะคลอๆ พี่นิดาก็ขยับมากอดและลูบหัวฉันเบาๆ ท่ามกลางสายตาของคุณลีกับคุณพีทที่มองมาที่ฉันฉันจะร้องไห้จริงๆนะคะ ฉันกลัว ยิ่งใกล้ถึงเวลาฉันยิ่งกลัว“พี่นิดาเคยรู้จักคุณพายุไหม เขาเป็นคนยังไง”“ก็พอรู้มาบ้างคุณพายุกับคุณฟาโรห์ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่คือไม่ว่าคืนนี้ใครคือผู้ชนะแล้วได้เพลงไปถ้าเพลงทำตัวดีเขาสองคนดูแลเพลงได้เป็นอย่างดีแน่นอน ส่วนเรื่องอื่นเพลงต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองโดยเฉพาะคุณฟาร์เพราะเขามีผู้หญิงที่ดูแลอยู่อีกหลายคนเพลงอาจจะต้องได้เจอกับพวกนั้นแล้วพี่ก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะต้อนรับเพลงยังไง"ถ้าถามใจฉันตอนนี้ฉันก็ไม่อยากไปกับใครทั้งนั้นแต่ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ที่
วี้ดวิ้ววว...วี้ดดดดด...ฮิ้วววฮู้วววว!!!แล้วไม่นานเสียโห่ร้องในสนามก็ดังขึ้นจนผมกับไอ้พายุหันไปมองตรงข้างสนามที่ตอนนี้มีบิ๊กไบค์ของไอ้พีทขับมา แล้วมีเพลงขวัญถือกระเป๋าใส่เงินยี่สิบล้านของไอ้พายุกับของผมมาที่แห่งนี้ไม่มีเช็คครับเงินเดิมพันต้องเงินสดเท่านั้นแล้ววันนี้เพลงขวัญก็ทำให้ผมแทบละสายตาไม่ได้เลย ผมอยากจะถอนคำพูดที่เคยว่าน้องมันจอแบนไปเลยครับเพลงขวัญแม่งซ่อนรูปชิบหายคืนนี้ผมคงต้องเสียน้ำเพราะน้องมันกี่ยกวะแล้วตอนนี้ไอ้พีทก็ขับบิ๊กไบค์มันมาจอดขวางหน้ารถผมกับไอ้พายุ“ขออนุญาตนะเฮีย”ฮึบ!!ไอ้เวร!!รู้ไหมครับว่ามันขออนุญาตอะไรมันพูดจบมันก็อุ้มเพลงขวัญลงจากรถมันน่ะสิครับ“รถมันสูงน้องเขาลงไม่ได้..ไม่ซีเรียสกันเนอะ”ครั้งนี้ครั้งแรกแล้วก็จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้แตะตัวเพลงขวัญครับเพราะหลังจากนี้ผู้หญิงคนนี้คือของผม“น้องเพลงขวัญมายืนตรงกลางเลยครับแล้วก็ดูหน้าผู้ชายสองคนนี้ชัดๆ เพราะคืนนี้น้องต้องไปกับคนใดคนหนึ่งอยากไปกับใครก็เชียร์ให้คนนั้นชนะนะ”เพลงขวัญมองหน้าผมอย่างแปลกใจพอผมแสยะยิ้มให้น้องมันก็หลบสายตาก่อนที่จะมองไอ้พายุมองไปเถอะมองให้ตายสุดท้ายคนที่จะพาเธอไปก็ไม่ใช่มัน“นัด
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปสนามแข่งฟาโรห์“พร้อมไหมเพลง”“มาถึงขนาดนี้แล้วต้องพร้อมแล้วละค่ะพี่นิดา”ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องๆหนึ่งที่สนามของคุณฟาโรห์กับพี่นิดาแล้วก็พี่ๆช่างแต่งหน้าอีกสองคนแล้วชุดที่ฉันต้องใส่วันนี้ไม่รู้ว่าเรียกชุดได้รึเปล่ามันเหมือนใส่แค่ชุดชั้นในอ่ะมีแค่นี้จริงๆ ฉันมองไปที่ชุดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจก๊อกๆ“นิดา..เข้าไปได้ไหม”“ได้ค่ะคุณพีท”แล้วในตอนที่ฉันกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ก็มีคนเคาะประตูห้องถามพี่นิดาแล้วเขาก็เดินเข้ามาคนนี้เองเหรอคุณพีท ผู้ชายที่นี่หน้าตาดีมากเลยนะคะน่าตาดีตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้องแต่เรื่องนิสัยคงต่างกันอยู่ดูจากคุณลีนิสัยต่างกับเจ้านายราวฟ้ากับเหวคงไม่ต้องบอกนะคะว่าใครฟ้าใครเหว“นี่เหรอ น้องเพลงขวัญ”พอเข้ามาแล้วคุณพีทก็เดินมาแล้วก้มหน้ามามองฉันใกล้ๆ จนฉันต้องขยับออกก็เขาเล่นยื่นหน้ามาประชิดแบบนี้ฉันก็ตกใจสิคะ“ใช่ค่ะ..คนนี้แหละน้องเพลงขวัญ เพลงนี่คุณพีทคนที่ดิวงานกับพี่แทนคุณลี”“สวัสดีค่ะคุณพีท”พอพี่นิดาแนะนำฉันก็ยกมือไหว้เขา“คุณพงคุณพีทอะไรเรียกแบบนี้ดูห่างเหินเรียกพี่พีทดีกว่าครับ น้องเพลงขวัญ”ฉันก็ได้แต่ยิ้มตอบเขาอ่ะค่ะไม่รู้จะพูดอะไรแต่เห็นแค่นี้ฉั
ตอนนี้ผมเดินจูงมือยัยเด็กเพลงขวัญมาถึงที่รถผมแล้วครับระหว่างทางที่เดินมาก็พยามบิดแขนออกจากมือผมรู้ทั้งรู้ว่าทำไปยังไงก็ไม่หลุดก็ยังจะทำ“ฉันจะเปลี่ยนเสื้อ อย่าคิดหนี”ผมพูดแล้วชี้ไปที่หน้าเพลงขวัญเป็นการขู่ก่อนเพราะถ้าผมปล่อยมือยัยเด็กนี้อาจจะวิ่งหนีก็ได้ใครจะไปรู้พรึบ!!“เป็นไร ปิดตาทำไม”พอผมปลดกระดุมออกทุกเม็ดจนเสร็จแล้วกำลังจะถอดเพลงขวัญก็ยกมือขึ้นมาปิดตาแล้วยืนหันหลังให้ผมกล้ามาก!! ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีผู้หญิงคนไหนหันหลังให้ผมขนาดนี้เลยยัยนี่คนแรก“ก็คุณจะถอดเสื้อ”“หันมา”“ไม่ค่ะ”ดื้อซะด้วยแบบนี้ต้องกำราบหมับ!!“ว้าย!! คุณมากอดฉันทำไมปล่อยนะ”สะดุ้งเลยดิทีนี้ไม่หันมาดีนักผมก็กอดซ้อนหลังแม่ง“ถ้าไม่หันหน้ามาฉันจะไม่ทำแค่กอด จะจูบต้นคอแม่ง”“ยะ...อย่านะฉันหันแล้ว”ก็แค่นี้ชอบทำตัวมีปัญหา“เปิดตาด้วย”ผมบอกให้เปิดตาก็เปิดครับแต่ยังก้มหน้าอยู่เห็นแล้วหงุดหงิด รู้ไหมครับไม่เคยมีใครเมินซิกแพ็คผมเหมือนยัยเด็กนี่เลยไม่มองดีนักใช่ไหม...หมับ!!ไม่มองก็ดึงมือมาจับแม่ง“นี่!! คุณทำอะไร”“จำไว้ว่าไม่เคยมีใครเมินร่างกายที่แสนเฟอร์เฟคของฉันถ้าเธอไม่มองฉันก็จับมือเธอมาลูบกล้ามท้องฉันแบบนี้
บ้านฟาร์โรห์“เรื่องคาสิโนที่ฮ่องกงให้ผมไปจัดการเลยไหมเฮีย”ไอ้ลีพูดกับผมออกมา ตอนนี้ผมกับมันแล้วก็ไอ้พีทลูกน้องอีกคนของผมนั่งประชุมกันอยู่ที่ห้องทำงานผมที่บ้านผมลืมบอกไปครับว่านอกจากสนามแข่ง บ่อน คาสิโน ผับบาร์ที่ไทย ผมยังมีธุรกิจพวกนี้อยู่ที่ฮ่องกงอีก ที่นั่นมีไอ้ฟีนิกส์ลูกพี่ลูกน้องผมดูแลอยู่แต่ตอนนี้ที่นั้นเกิดปัญหาครับไอ้ฟีนิกส์แม่งถูกลอบยิงเมื่อคืนดีที่ไม่ตายแต่ก็เจ็บหนัก“กูจะไปเอง”“ถ้าเฮียไปแม่งก็เข้าทางพวกมันดิวะที่มันลอบยิงฟีนิกส์ก็เพราะมันจะล่อบอสอย่างเฮียออกไป ให้ผมไปดีกว่า”ไอ้พีทที่นั่งหมุนรูบิคอยู่ก็พูดออกมาไอ้พีทมันต่างจากไอ้ลีครับไอ้ลีสายนิ่งสายเนียบ แต่ไอ้พีทมันเป็นสายกวนตีน สายบ้า สายบวก เรื่องใจร้อนต้องยกให้มันส่วนไอ้ลีแม่งเย็นเป็นน้ำแข็งแต่ถ้าได้ฆ่าใครไอ้ลีมันก็เลือดเย็นตามสไตล์มัน“มึงไปเดี๋ยวได้เหลือแต่ชื่อกลับมาไอ้พีทคนวู่วามอย่างมึงขืนกูปล่อยไปมีหวังได้ตายห่า”“ผมไปเอง”งานนี้แม่งมีแต่คนเสนอตัวไปครับไอ้ลีอีกคนละ“งานเลี้ยงลูกค้าที่สนามจะมีขึ้นอีกไม่กี่วันแล้วมึงก็เป็นพ่องานมึงจะไปได้ไงไอ้ลี”“ไอ้พีทมันจัดการต่อผมได้..ใช่ไหมวะ”“ทางกูเลยครับ งานที่มีสาวๆ นุ่







