LOGIN“สิทธิ์เหรอ!! หึ...ฟังไว้นะหนูน้อยว่าฉันมีสิทธิ์ทำทุกอย่างในที่แห่งนี้”
“แต่ไม่ใช่กับฉัน..”
หมับ!!
“นี่!! ปล่อยฉันนะ”
เขาจับแขนฉันแล้วดึงกระชากเขาหาตัวเขาจนตอนนี้หน้าฉันแนบไปกับแผงอกของเขาแล้วค่ะ แถมยังมองฉันด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะฆ่าฉันให้ตายตรงนี้
“ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครอวดดีกับฉันแบบนี้”
“ทำไม!! คุณใหญ่มาจากไหนเหรอถึงฉันจะเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟคุณก็ไม่ควรมาทำแบบนี้กับฉัน..ปล่อย!!”
ฉันพูดแล้วพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากเขาแต่แรงฉันแค่นี้จะไปสู้อะไรเขาได้คะ
“เท่าไหร่”
“อะไร!!”
อะไรของเขาอยู่ๆ มาถามเท่าไหร่
“ค่าตัวเธอน่ะเท่าไหร่ แลกกับการขึ้นเตียงกับฉัน”
“ฉันไม่ได้ขายตัว ปล่อย!!”
“หึ!! อวดดีจริงนะ...หยิ่งให้ตลอดก็แล้วกันอย่าพลาดมาขายตัวให้ฉันล่ะ”
ผลัก!!
“อ๊ะ!!”
คนบ้าผลักมาได้พูดจบก็ผลักฉันออกจากตัวแล้วก็เดินไปหน้าตาเฉยความเป็นสุภาพบุรุษของเขาอยู่ตรงไหนคะ ฉันพึ่งเข้าใจวันนี้ว่าการที่เราจะเกลียดใครคนหนึ่งได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอมันมีจริงๆ ฉันเกลียดผู้ชายคนนี้
ห้องทำงานฟาร์โรห์
แกร็ก!!
“ไปไหนมาคะลิลรอตั้งนาน”
“ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอไม่ควรถามคำถามแบบนี้กับฉัน ๆ จะไปไหนมาไหนต้องรายงานเธอด้วยงั้นเหรอ”
ผมตวัดสายตามองลลิลที่นั่งรอผมอยู่ที่ห้องทำงานหลังจากที่เธอถามคำถามที่ไม่ควรถามแบบนี้กับผม คนยิ่งหงุดหงิดอยู่แล้วหงุดหงิดเพราะยัยเด็กพนักงานเสิร์ฟหน้าหวานคนนั้นด้วย
วันนี้ผมพาลลิลมาด้วยครับปกติผู้หญิงที่ผมเลี้ยงไว้ผมก็พามาประจำผลัดเปลี่ยนกันมาดูแลผม
ก็อย่างที่บอกผมเลี้ยงผู้หญิงไว้เอา เลี้ยงไว้บำเรอ เห็นผมแบบนี้ผมไม่กินมั่วๆหรอกครับอยากได้แบบไหนก็ให้คนจัดหาให้แล้วก็เอามาอยู่ในการควบคุมดูแลอย่างสามคนที่ผมเลี้ยงไว้ตอนนี้
“ลิล...ลิลขอโทษค่ะลิลแค่เห็นว่าคุณหายไปนานลิลเป็นห่วง”
“ใครมันจะมาทำอะไรฉันในที่ของฉันก่อนจะพูดจะถามอะไรหัดคิดซะก่อน”
ฟอด!!!
“ลิลขอโทษค่ะคุณฟาร์อย่าโกรธลิลเลยนะ”
และนี่ก็คือขอดีของผู้หญิงที่ผมเลี้ยงเพราะไม่ว่าจะโดนผมด่า ผมเหวี่ยงใส่แค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้าที่จะมาตัดพ้อน้อยใจเพราะพวกเธอรู้ตัวเองดีว่าไม่ได้มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรแบบนี้กับผม รู้ว่าผมไม่พอใจก็แค่เข้ามาเอาใจแบบที่ลลิลกำลังทำก็พอ
แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีอารมณ์ครับเพราะใบหน้าหวานๆ แต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งของยัยเด็กเสิร์ฟนั่นกำลังกวนประสาทผมอยู่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอวดดีกับผมแบบนี้
หมับ!!
“ยังไม่ใช่ตอนนี้”
ผมจับมือลลิลที่กำลังเลื้อยไปลูบที่เป้ากางเกงผมอยู่แล้วพูดกับเธอออกไปก็อย่างที่บอกตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์
“ยังไม่ถึงเวลานัดเลยหนิคะ”
“ฉันบอกว่าไม่ก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อหรืออยากจะกลับบ้านเลือกเอา”
ลลิลเริ่มทำตัวในแบบที่ผมไม่ชอบแล้วครับถึงตอนนี้ลลิลจะเป็นคนโปรดแต่ถ้าทำตัวเยอะกับผมๆ ก็ไม่ชอบใจเหมือนกัน
“ไม่ก็ไม่ค่ะ..ลิลไม่อยากกลับบ้านลิลอยากอยู่ที่นี่กับคุณ”
“อย่าขัดใจฉันอีกเพราะฉันยังไม่อยากเบื่อเธอตอนนี้..”
ห้องวีไอพี
“เดี๋ยวนี้บาร์ไอ้ฟาร์ให้เด็กในร้านแต่งตัวเรียบร้อยขนาดนี้เลยเหรอวะ”
“กูบอกมันเองว่าวันนี้พวกเราจะพาเมียมาด้วยก็เลยบอกมันว่าไม่เอาสาวๆมานั่งด้วยมีแค่น้องๆ มาชงเหล้าให้ก็พอแต่ขอแบบเรียบร้อยๆ
แต่บังเอิญเมียกูเมียมึงแล้วก็เมียไอ้สองตัวนี้ดันไม่มาด้วยไง”
“เซ็งเลยกูทีนี้อุตส่าห์ได้ออกมาวิบวับทั้งทีไม่ได้เห็นอะไรวับๆ แวมๆ เลย”
“อ้าว!!น้องเจ้าขามาไงเนี้ยะ”
“ไอ้เหี้ยกันต์กูตกใจหมดไอ้ห่าอย่าเล่นของสูงของเมียกูยิ่งแรงๆอยู่”
ฉันยืนชงเหล้าฟังผู้ชายกลุ่มนี้คุยกันมาสักพักแล้วค่ะรู้มาว่าเป็นเพื่อนของเจ้าของที่นี่มากันสี่คนหน้าตาดีทั้งกลุ่มเลยค่ะ ฉันนึกว่าอยู่ท่ามกลางวงบอยแบนด์แต่เท่าที่ฟังดูเหมือนว่าพวกพี่ๆ เขาจะมีครอบครัวกันแล้ว
“ว่าแต่น้องสองคนชื่ออะไรเหรอครับพวกพี่ยังไม่รู้จักเลย”
แล้วผู้ชายหนึ่งในกลุ่มนี้ก็ถามฉันกับน้ำหวานขึ้นมาพี่เขาดูเป็นคนกวนๆนะคะหล่อแบบกวนๆ ปนกะล่อน
“หนูชื่อน้ำหวานค่ะส่วนคนนี้ชื่อเพลงขวัญ”
“น้องน้ำหวานน้องเพลงขวัญชื่อทั้งเพราะทั้งหวานเลยนะครับพี่ชื่อเวกัสนะเมียหนึ่งลูกสองเสียดายจังเราเจอกันช้าไป”
“มีลูกมีเมียแล้วยังกะล่อนเหมือนเดิมนะไอ้กัส”
แล้วในตอนที่พี่คนที่ชื่อเวกัสกำลังคุยกับพวกฉันก็มีเสียงใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องแล้วพูดขึ้นมาแต่เสียงมันเหมือนฉันเคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ
ควับ!!
ให้ตายเถอะเป็นเขาจริงๆด้วยผู้ชายคนที่กวนประสาทและดูถูกค่าความเป็นคนของฉันตรงทางไปห้องน้ำเขามองหน้าแล้วแสยะยิ้มใส่ฉันก่อนที่จะหันไปทางอื่น
อย่าบอกนะว่าเขาก็เป็นเพื่อนของคุณฟาโรห์เจ้าของที่นี่เหมือนกันตายแน่ๆฉัน ดีนะฉันแค่มาทำงานแทนยัยฝ้ายแค่วันเดียวถ้าเป็นพนักงานประจำที่นี้มีหวังโดนไล่ออกแน่ๆอ่ะที่ไปมีเรื่องกับเพื่อนเจ้าของ
แต่โชคดีหน่อยค่ะที่เขามากับผู้หญิงควงแขนกันมาแบบนี้น่าจะเป็นแฟนเขาค่ะเขาเลยไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ที่เห็นฉันอยู่ตรงนี้หวังว่าเขาคงไม่ไปฟ้องคุณฟาร์โรห์นะ
“ฝ้ายละน้ำหวาน”
พอผู้ชายคนนั้นกับแฟนเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะกับเพื่อนๆ ผู้ชายอีกคนที่เข้ามาพร้อมกับเขาก็เดินมาถามน้ำหวาน
“ฝ้ายไม่สบายค่ะคุณลีวันนี้ก็เลยให้เพลงขวัญมาทำแทน”
คุณลีงั้นเหรอยัยน้ำหวานคุยแบบนอบน้อมด้วยแบบนี้สงสัยจะเป็นเจ้านายของที่นี่อีกคน
“เพลง...นี่คุณลีผู้จัดการแล้วก็ผู้ช่วยคุณฟาโรห์”
“สวัสดีค่ะคุณลี”
“อืม!!..ชงเหล้าให้ฉันหน่อยสิส่วนเธอน้ำหวานชงไปให้คุณฟาโรห์เหมือนเดิม”
เดี๋ยวนะเขาบอกฉันชงเหล้าให้เขาฉันพอเข้าใจแต่ที่เขาบอกน้ำหวานให้ชงให้คุณฟาโรห์อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นคือคุณฟาโรห์น่ะ
“มีอะไรรึเปล่าเพลงขวัญ”
“ปะ..เปล่าค่ะ”
“ชงเสร็จเอาไปให้ฉันที่โต๊ะนะ”
“ค่ะ”
แล้วคุณลีก็เดินกลับไปที่โต๊ะแถมยังนั่งใกล้ๆ ผู้ชายคนนั้นอีก
“น้ำหวาน”
“มีไรแก”
“ผู้ชายคนที่นั่งคลอเคลียผู้หญิงอยู่น่ะ..ใครเหรอ”
“แกไม่รู้จริงๆเหรอเพลง”
“ถ้ารู้จะถามไหม”
ถึงแม้ตอนนี้ในใจฉันแปดสิบเปอร์เซ็นมันจะคิดว่าเขาเป็นใครไปแล้วแต่ฉันก็ยีงอยากจะถามเพื่อความแน่ใจอีกที
“นั่นน่ะ...คุณฟาโรห์”
“ห่ะ!!..ขะ...เขาคือคุณฟาโรห์เจ้าของที่นี้งั้นเหรอ”
“ใช่น่ะสิ..หล่อ เท่ห์ แบด ออร่าขนาดนี้แกดูไม่ออกเหรอ”
อะไรมันจะซวยขนาดนี้นะทำไมคืนนี้มันดูยาวนานจังฉันอยากกลับบ้านแล้ว
เราคงได้เจอกันอีก!! เหอะ...เจอส้นตีนกูก่อนเถอะมึงแล้วยัยเด็กนี่เป็นอะไรครับมองตามหลังไอ้พายุมันอยู่ได้หมับ!!“โอ้ย...!!”สำออยชิบหายแค่คว้ามือมาจับทำเป็นร้องเดี๋ยวเจอผมจัดหนักคืนนี้ไม่ร้องตายห่าเหรอวะ“กฎของการเป็นคนของฉัน...คืออย่ามองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน!! จำเอาไว้”ผมบีบข้อมือของเพลงขวัญไว้แล้วพูดประโยคนี้ออกไปเธอจะได้จำว่าอะไรไม่ควรทำเวลาอยู่กับผมยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องเรียนรู้ครับ“กลับมาไม่บอกกูวะ”แล้วผมก็หันไปคุยกับไอ้ลีที่ยืนมองผมกับเพลงขวัญอยู่ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันจะกลับมาวันนี้“ว่าจะมาเซอร์ไพรส์แต่ดันเซอร์ไพรส์ซะเอง”มันตอบผมแล้วมองไปที่เพลงขวัญบางทีผมก็คิดนะว่าไอ้ลีมันต้องโกหกผมที่บอกว่ามันไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญก็มันทั้งขอทั้งห้ามไม่ให้ผมยุ่งกับเด็กคนนี้แต่ตอนนี้ต่อให้มันจะคิดหรือไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญมันก็ไม่ทันแล้วละครับเพราะตอนนี้เด็กนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของผมแล้ว“ผมบอกเด็กไปจัดการที่คอนโดเรียบร้อยถุงยงถุงยางครบไปถึงพุ่งลงเตียงได้เลย”พอไอ้พีทแม่งพูดแบบนี้ออกมาเด็กนี้ก็ก้มหน้าลงเลยครับสงสัยแม่งจะอาย“คืนนี้กูจะนอนคอนโดก่อนมึงสองคนเอาเงินไปเก็บแล้วคืนนี้ก็แยกย้าย..ส่ว
ผ่านไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะที่ฉันนั่งดูการแข่งรถของคุณฟาโรห์กับคุณพายุในห้องนี้ที่ฉายภาพจากกล้องที่ตั้งไว้ตรงจุดสำคัญของเส้นทางที่ใช้ในการแข่งขันในภาพคุณฟาโรห์กับคุณพายุไม่มีใครยอมใครเลยค่ะผลัดกันแซงอยู่อย่างนั้นยิ่งใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสองคนจะเข้าเส้นชัยใจฉันยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อออกเต็มไม้เต็มมือหมดแล้ว“มือเย็นจังเลยเพลงตื่นเต้นเหรอ”“เพลง...เพลงกลัว”“โธ่!!เพลง”พอฉันตอบพี่นิดาออกไปด้วยเสียงสั่นๆ พร้อมกับน้ำตาเริ่มจะคลอๆ พี่นิดาก็ขยับมากอดและลูบหัวฉันเบาๆ ท่ามกลางสายตาของคุณลีกับคุณพีทที่มองมาที่ฉันฉันจะร้องไห้จริงๆนะคะ ฉันกลัว ยิ่งใกล้ถึงเวลาฉันยิ่งกลัว“พี่นิดาเคยรู้จักคุณพายุไหม เขาเป็นคนยังไง”“ก็พอรู้มาบ้างคุณพายุกับคุณฟาโรห์ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่คือไม่ว่าคืนนี้ใครคือผู้ชนะแล้วได้เพลงไปถ้าเพลงทำตัวดีเขาสองคนดูแลเพลงได้เป็นอย่างดีแน่นอน ส่วนเรื่องอื่นเพลงต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองโดยเฉพาะคุณฟาร์เพราะเขามีผู้หญิงที่ดูแลอยู่อีกหลายคนเพลงอาจจะต้องได้เจอกับพวกนั้นแล้วพี่ก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะต้อนรับเพลงยังไง"ถ้าถามใจฉันตอนนี้ฉันก็ไม่อยากไปกับใครทั้งนั้นแต่ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ที่
วี้ดวิ้ววว...วี้ดดดดด...ฮิ้วววฮู้วววว!!!แล้วไม่นานเสียโห่ร้องในสนามก็ดังขึ้นจนผมกับไอ้พายุหันไปมองตรงข้างสนามที่ตอนนี้มีบิ๊กไบค์ของไอ้พีทขับมา แล้วมีเพลงขวัญถือกระเป๋าใส่เงินยี่สิบล้านของไอ้พายุกับของผมมาที่แห่งนี้ไม่มีเช็คครับเงินเดิมพันต้องเงินสดเท่านั้นแล้ววันนี้เพลงขวัญก็ทำให้ผมแทบละสายตาไม่ได้เลย ผมอยากจะถอนคำพูดที่เคยว่าน้องมันจอแบนไปเลยครับเพลงขวัญแม่งซ่อนรูปชิบหายคืนนี้ผมคงต้องเสียน้ำเพราะน้องมันกี่ยกวะแล้วตอนนี้ไอ้พีทก็ขับบิ๊กไบค์มันมาจอดขวางหน้ารถผมกับไอ้พายุ“ขออนุญาตนะเฮีย”ฮึบ!!ไอ้เวร!!รู้ไหมครับว่ามันขออนุญาตอะไรมันพูดจบมันก็อุ้มเพลงขวัญลงจากรถมันน่ะสิครับ“รถมันสูงน้องเขาลงไม่ได้..ไม่ซีเรียสกันเนอะ”ครั้งนี้ครั้งแรกแล้วก็จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้แตะตัวเพลงขวัญครับเพราะหลังจากนี้ผู้หญิงคนนี้คือของผม“น้องเพลงขวัญมายืนตรงกลางเลยครับแล้วก็ดูหน้าผู้ชายสองคนนี้ชัดๆ เพราะคืนนี้น้องต้องไปกับคนใดคนหนึ่งอยากไปกับใครก็เชียร์ให้คนนั้นชนะนะ”เพลงขวัญมองหน้าผมอย่างแปลกใจพอผมแสยะยิ้มให้น้องมันก็หลบสายตาก่อนที่จะมองไอ้พายุมองไปเถอะมองให้ตายสุดท้ายคนที่จะพาเธอไปก็ไม่ใช่มัน“นัด
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปสนามแข่งฟาโรห์“พร้อมไหมเพลง”“มาถึงขนาดนี้แล้วต้องพร้อมแล้วละค่ะพี่นิดา”ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องๆหนึ่งที่สนามของคุณฟาโรห์กับพี่นิดาแล้วก็พี่ๆช่างแต่งหน้าอีกสองคนแล้วชุดที่ฉันต้องใส่วันนี้ไม่รู้ว่าเรียกชุดได้รึเปล่ามันเหมือนใส่แค่ชุดชั้นในอ่ะมีแค่นี้จริงๆ ฉันมองไปที่ชุดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจก๊อกๆ“นิดา..เข้าไปได้ไหม”“ได้ค่ะคุณพีท”แล้วในตอนที่ฉันกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ก็มีคนเคาะประตูห้องถามพี่นิดาแล้วเขาก็เดินเข้ามาคนนี้เองเหรอคุณพีท ผู้ชายที่นี่หน้าตาดีมากเลยนะคะน่าตาดีตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้องแต่เรื่องนิสัยคงต่างกันอยู่ดูจากคุณลีนิสัยต่างกับเจ้านายราวฟ้ากับเหวคงไม่ต้องบอกนะคะว่าใครฟ้าใครเหว“นี่เหรอ น้องเพลงขวัญ”พอเข้ามาแล้วคุณพีทก็เดินมาแล้วก้มหน้ามามองฉันใกล้ๆ จนฉันต้องขยับออกก็เขาเล่นยื่นหน้ามาประชิดแบบนี้ฉันก็ตกใจสิคะ“ใช่ค่ะ..คนนี้แหละน้องเพลงขวัญ เพลงนี่คุณพีทคนที่ดิวงานกับพี่แทนคุณลี”“สวัสดีค่ะคุณพีท”พอพี่นิดาแนะนำฉันก็ยกมือไหว้เขา“คุณพงคุณพีทอะไรเรียกแบบนี้ดูห่างเหินเรียกพี่พีทดีกว่าครับ น้องเพลงขวัญ”ฉันก็ได้แต่ยิ้มตอบเขาอ่ะค่ะไม่รู้จะพูดอะไรแต่เห็นแค่นี้ฉั
ตอนนี้ผมเดินจูงมือยัยเด็กเพลงขวัญมาถึงที่รถผมแล้วครับระหว่างทางที่เดินมาก็พยามบิดแขนออกจากมือผมรู้ทั้งรู้ว่าทำไปยังไงก็ไม่หลุดก็ยังจะทำ“ฉันจะเปลี่ยนเสื้อ อย่าคิดหนี”ผมพูดแล้วชี้ไปที่หน้าเพลงขวัญเป็นการขู่ก่อนเพราะถ้าผมปล่อยมือยัยเด็กนี้อาจจะวิ่งหนีก็ได้ใครจะไปรู้พรึบ!!“เป็นไร ปิดตาทำไม”พอผมปลดกระดุมออกทุกเม็ดจนเสร็จแล้วกำลังจะถอดเพลงขวัญก็ยกมือขึ้นมาปิดตาแล้วยืนหันหลังให้ผมกล้ามาก!! ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีผู้หญิงคนไหนหันหลังให้ผมขนาดนี้เลยยัยนี่คนแรก“ก็คุณจะถอดเสื้อ”“หันมา”“ไม่ค่ะ”ดื้อซะด้วยแบบนี้ต้องกำราบหมับ!!“ว้าย!! คุณมากอดฉันทำไมปล่อยนะ”สะดุ้งเลยดิทีนี้ไม่หันมาดีนักผมก็กอดซ้อนหลังแม่ง“ถ้าไม่หันหน้ามาฉันจะไม่ทำแค่กอด จะจูบต้นคอแม่ง”“ยะ...อย่านะฉันหันแล้ว”ก็แค่นี้ชอบทำตัวมีปัญหา“เปิดตาด้วย”ผมบอกให้เปิดตาก็เปิดครับแต่ยังก้มหน้าอยู่เห็นแล้วหงุดหงิด รู้ไหมครับไม่เคยมีใครเมินซิกแพ็คผมเหมือนยัยเด็กนี่เลยไม่มองดีนักใช่ไหม...หมับ!!ไม่มองก็ดึงมือมาจับแม่ง“นี่!! คุณทำอะไร”“จำไว้ว่าไม่เคยมีใครเมินร่างกายที่แสนเฟอร์เฟคของฉันถ้าเธอไม่มองฉันก็จับมือเธอมาลูบกล้ามท้องฉันแบบนี้
บ้านฟาร์โรห์“เรื่องคาสิโนที่ฮ่องกงให้ผมไปจัดการเลยไหมเฮีย”ไอ้ลีพูดกับผมออกมา ตอนนี้ผมกับมันแล้วก็ไอ้พีทลูกน้องอีกคนของผมนั่งประชุมกันอยู่ที่ห้องทำงานผมที่บ้านผมลืมบอกไปครับว่านอกจากสนามแข่ง บ่อน คาสิโน ผับบาร์ที่ไทย ผมยังมีธุรกิจพวกนี้อยู่ที่ฮ่องกงอีก ที่นั่นมีไอ้ฟีนิกส์ลูกพี่ลูกน้องผมดูแลอยู่แต่ตอนนี้ที่นั้นเกิดปัญหาครับไอ้ฟีนิกส์แม่งถูกลอบยิงเมื่อคืนดีที่ไม่ตายแต่ก็เจ็บหนัก“กูจะไปเอง”“ถ้าเฮียไปแม่งก็เข้าทางพวกมันดิวะที่มันลอบยิงฟีนิกส์ก็เพราะมันจะล่อบอสอย่างเฮียออกไป ให้ผมไปดีกว่า”ไอ้พีทที่นั่งหมุนรูบิคอยู่ก็พูดออกมาไอ้พีทมันต่างจากไอ้ลีครับไอ้ลีสายนิ่งสายเนียบ แต่ไอ้พีทมันเป็นสายกวนตีน สายบ้า สายบวก เรื่องใจร้อนต้องยกให้มันส่วนไอ้ลีแม่งเย็นเป็นน้ำแข็งแต่ถ้าได้ฆ่าใครไอ้ลีมันก็เลือดเย็นตามสไตล์มัน“มึงไปเดี๋ยวได้เหลือแต่ชื่อกลับมาไอ้พีทคนวู่วามอย่างมึงขืนกูปล่อยไปมีหวังได้ตายห่า”“ผมไปเอง”งานนี้แม่งมีแต่คนเสนอตัวไปครับไอ้ลีอีกคนละ“งานเลี้ยงลูกค้าที่สนามจะมีขึ้นอีกไม่กี่วันแล้วมึงก็เป็นพ่องานมึงจะไปได้ไงไอ้ลี”“ไอ้พีทมันจัดการต่อผมได้..ใช่ไหมวะ”“ทางกูเลยครับ งานที่มีสาวๆ นุ่







