บทที่3

"วันนี้เบลเข้าร้านสายหน่อยนะคะพี่โซเฟีย"

"แต่เข้ามาใช่ไหม"

"เข้าค่ะ ไม่เข้าได้ยังไงวันนี้เงินเดือนออก"

"โอเค แต่อย่าสายมากนักล่ะ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ติ๊ด

ใบหน้าสวยดูซูบลงไปเล็กน้อยจากการไม่ได้พักผ่อนตลอดทั้งคืนหันไปมองร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียงจากการถูกพิษไข้เล่นงานเข้าอย่างหนัก

"เฮ้อ"เธอถอนหายใจหนัก ๆ ออกมาก่อนจะก้าวขาเข้าไปในครัวเพื่อจัดเตรียมยาและอาหารเช้าให้กับชายหนุ่มซึ่งกำลังหลับไม่ได้สติอยู่ในตอนนี้

ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหนด้วยซ้ำ แต่ทำไมเธอต้องทุ่มแรงกายช่วยเขามากมายขนาดนี้

'นี่เป็นยาแก้ปวด ลดไข้ ส่วนยาตัวนี้เป็นยาฆ่าเชื้อ ทานเช้า-เย็นหลังอาหาร ทานติดต่อกันจนกว่ายาจะหมดนะคะ'

'ค่ะ คุณหมอคะ ขออุปกรณ์ทำแผลด้วยนะคะ เอาแบบครบชุดมาเลย'

'ได้ค่ะ'

บทสนทนาระหว่างเธอกับเภสัชร้านขายยาในตลาดเมื่อเช้านั้นมันยังคงดังก้องอยู่ในหูของเมเบล

"คุณคะ คุณ"เสียงเรียกเบา ๆ พร้อมกับแรงเข้าที่เกิดขึ้นตรงบริเวณขาช่วยปลุกให้โนอาห์ลืมตาตื่นขึ้นมา อาการหน่วงที่เกิดบริเวณศีรษะทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเข้าหา

"ลุกขึ้นมาทานข้าวทานยาก่อนค่ะ"

"ฉันไม่หิว"อาการปวดศีรษะลามไปจนถึงลำตัวทั่วร่างกายทำให้เขาไม่อยากจะลุกหรือขยับตัวไปไหน แต่ดูเหมือนว่าเมเบลเองก็ไม่ยอมเช่นเดียวกัน

"ไม่ได้ค่ะ คุณเป็นไข้ ถ้าไม่กินข้าวกินยาจะหายได้ยังไง ลุกขึ้นมาค่ะ"

"นี่เธอกล้าออกคำสั่งกับฉันอย่างนั้นเหรอ"

"ค่ะ ลุกขึ้นมา ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่"

"นี่"คิ้วเข้มทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันยุ่งด้วยความขุ่นเคืองเนื่องจากหญิงสาวไม่ฟังคำสั่งของเขา

"จะลุกขึ้นมาดี ๆ หรือจะให้ฉันพาคุณไปส่งโรงพยาบาล เลือกเอาค่ะ"

"อย่าให้ฉันหายดีนะ"โนอาห์กัดฟันพูดขู่ รวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อที่จะพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ทว่า

"มาค่ะ เดี๋ยวฉันช่วย"ร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวใหญ่และไหนจะกางเกงยางยืดขายาวรีบเข้ามาช่วยพยุงร่างของเขาให้ลุกขึ้นนั่ง

ระยะห่างจากใบหน้าของทั้งสองทำให้โนอาห์เผลอจ้องมองใบหน้าสวยของหญิงสาว ขนตาที่เรียงตัวงอนเป็นแพยาว ผิวขาวแก้มอมชมพูและไหนจมูกที่ดูโด่งแบบไม่ต้องพึ่งการศัลยกรรม ริมฝีปากบางสีหวานของเธอนั้นมันกำลังทำให้เขาเกิดอาการรู้สึกใจสั่นขึ้นมา

"มาค่ะ ทานข้าวจะได้ทานยา"เมเบลตักข้าวต้มหมูให้ชายหนุ่มทาน

"แล้วเธอไม่กินเหรอ กินมื้อเช้าหรือยัง"

"ยังค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องคุณเสร็จค่อยไปทาน"หญิงสาวจัดการป้อนข้าวต้มคำต่อไปให้ชายหนุ่ม

"ชื่ออะไร"โนอาห์เอ่ยถามออกมาพลางจ้องหน้าหญิงสาวที่กำลังจะป้อนข้าวต้มคำต่อไปให้เขา

"เมเบลค่ะ"

"อายุ"

"ยี่สิบสี่ เรียนจบมาได้สองปีแล้วค่ะ แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร"

"โนอาห์ อายุยี่สิบเก้า"หญิงสาวพยักหน้า เพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะถามอะไรเขาต่อดี

"ไม่ทำงานเหรอวันนี้"

"ทำค่ะ แต่งานของฉันเข้าช่วงเย็น"

"โรงงาน"หญิงสาวส่ายหน้า

"ฉันทำงานอยู่ที่ไนต์คลับ Skyค่ะ"เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายหนุ่ม

"เป็นเด็กนั่งดริ้งค์อยู่ที่นั่น"เป็นช่วงจังหวะที่เธอป้อนข้าวต้มในถ้วยให้เขาจนหมด และไม่ลืมที่จะยื่นยาที่เตรียมมาให้ชายหนุ่มได้ทาน

"ยาแก้ปวดกับยาฆ่าเชื้อค่ะ"โนอาห์รับยาไปทานโดยที่ไม่พูดอะไร แต่ทว่าสายตาของเขานั้นราวกับว่ากำลังตกเข้าไปอยู่ในวังวนอะไรบางอย่าง

"รังเกียจเหรอคะ"เมเบลถามออกมา ในขณะที่เธอยื่นมือไปปลดผ้าพันแผลให้

"เปล่า ไม่ได้รังเกียจอะไร แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพาตัวเองไปอยู่ในที่แบบนั้น"เมเบลเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาก่อนเธอจะยื่นมือไปหยิบกะละมังที่มีผ้าเช็ดตัวอยู่ในนั้น เพื่อจัดการเช็ดร่างกายให้กับชายหนุ่ม

"อีกเดี๋ยวฤทธิ์ยาก็จะออก เช็ดตัวทำแผลให้คุณเสร็จฉันก็คงต้องขอตัวไปพักผ่อนเหมือนกัน ส่วนอาหารกับยามื้อต่อไปฉันเตรียมไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้วนะคะ อยู่ในครัว ถ้าลุกขึ้นไม่ไหวก็ตะโกนเรียกได้เลย ฉันนอนอยู่บนโซฟาหน้าทีวี"เป็นการตัดบทสนทนาที่ดูน่าอึดอัดในความคิดของโนอาห์ เพราะดูเหมือนกับว่าเธอกำลังมีปัญหาที่ยังค้างคาและฝังลึกอยู่ในใจที่ไม่สามารถบอกให้ใครรับรู้ถึงปัญหาที่เธอกำลังเจออยู่ได้

"เสร็จแล้วค่ะ ถ้าง่วงก็นอนพักผ่อนได้ตามสบาย"

"ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ว่าแต่คุณติดต่อทางบ้านได้หรือยังคะ จำเบอร์โทรศัพท์ของใครได้ไหม"ชายหนุ่มส่ายหน้าเป็นคำตอบให้หญิงสาว ทั้งที่จริงแล้วโทรศัพท์ของเขายังคงพกติดตัวอยู่ตลอดเวลา

"ถ้าอย่างนั้นไว้หายดีก่อน แล้วคุณค่อยกลับก็ได้ค่ะ"เมเบลเดินถือกะละมังเช็ดตัวเดินออกมา แววตาของเธอในตอนนี้มันกลับดูเศร้าไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อวาน

'เธอเป็นอะไรไป'

ตึง ตึง ตึง

'ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้ออกมาไง คิดจะทำตัวเป็นหมาแอบกินกันลับหลังคนอื่นไปตลอดเลยหรือไงฮะ'

'เบล ไม่เอาอย่าทำแบบนี้'

'นายหยุดพูดไปเลย นี่มันกี่ครั้งแล้ว คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายกับมันสองคนแอบมีอะไรกัน'

'เบล'

หญิงสาวในชุดนักศึกษาน้ำตาไหลเมื่อเธอจับได้ว่าแฟนหนุ่มอย่าง'กวิน'ไปมีอะไรกับ'น้ำตาล'เพื่อนสนิทของคนเอง และตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ก็อยู่ในคอนโดของกวินโดยที่น้ำตาลแอบเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำ แต่มีหรือที่เมเบลจะไม่รู้

'ไม่ออกมาใช่ไหมน้ำตาล ได้'เมเบลกวาดสายตามองซ้ายแลขวา ก่อนจะเดินตรงไปคว้าโคมไฟข้างเตียงขึ้นมาหมายจะใช้ฟาดลูกบิดประตูแค่ก็ถูกกวินคว้ามือเอาไว้

'อย่าเบล'

'ปล่อยนะ'

'อย่าทำแบบนี้ น้ำตาลไม่ผิด เราผิดเองถ้าจะทำอะไรก็ให้มาทำที่เรา'เขาเป็นฝ่ายรับผิด ทุกคำพูดจากปากของชายหนุ่มไม่ต่างอะไรกับมีดนับพันเล่มที่ปักลงกลางใจของเธอ

'เหรอ ยอมรับแล้วสินะว่ามีอะไรกับมันแล้วจริง ๆ '

'อืม เรายอมรับผิด แต่เบล เราสองคนไม่เลิกกันได้ไหม'ชายหนุ่มคว้าแขนหญิงสาว เขาพ่นคำพูดที่เห็นแก่ตัวออกมาอย่างหน้าตาเฉย เขากำลังละเลยความรู้สึกของเธออย่างชัดเจน

'เราไม่เลิกกันนะเบล กับน้ำตาลวินก็แค่สนุก ๆ'

'แค่สนุกด้วยกันเหรอวิน'

'ใช่'เมเบลมองหน้าคนรักด้วยแววตาแห่งความผิดหวัง

'วินกับมันแค่สนุก แต่เบลไม่สนุกด้วยหรอกนะ'เมเบลดึงมือออกมายกขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังไหล

'เราเลิกกันเถอะ หัวใจของเบลไม่ใช่ของเล่นเพื่อความสนุกของใคร'

'ไม่ วินไม่เลิก'

เมเบลไม่รอฟังรีบวิ่งออกมาจากห้องพักของชายคนรักทั้งน้ำตา หญิงสาวในชุดนักศึกษาวิ่งออกมาจากคอนโดด้วยสภาพน้ำตาอาบใบหน้าแทบมองไม่เห็นภาพด้านหน้า และไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอได้วิ่งออกมาหยุดอยู่ที่ตรงกลางถนน

ปี๊นนนนนนนนน

"กรี๊ด"

"เมเบล ระวัง"

โครม

ร่างสูงใหญ่ของกวินลอยขึ้นสู่เหนืออาการ ก่อนที่จะตกลงมากระแทกพื้นเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากริมฝีปากท่ามกลางความแตกตื่นและตกใจของคนที่ได้พบเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้

'วิน รักเบลคนเดียวนะ'น้ำตาของเมเบลไหลออกมา ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของชายคนรักยังคงเป็นภาพที่ติดตาของเธอจนมาถึงทุกวันนี้