บทที่1

ไนต์คลับ Sky

"เมเบล ลูกค้าโต๊ะสี่เรียกจ๊ะ"

"พวกเขามาถึงแล้วเหรอคะ"เจ้าของชื่ออย่างเมเบลวางแปรงแต่งหน้าลงบนโต๊ะ มองดูความเรียบร้อยผ่านกระจกตรงหน้าเมื่อเพื่อนร่วมงานเดินมาบอกว่าแขกที่โทรมาจองตัวเธอไว้เดินทางมาถึงแล้ว

"อืม รีบไปเถอะอย่าให้แขกรอนาน ยิ่งคืนวันศุกร์แบบนี้แล้วด้วยทิปต้องหนักมากแน่ ๆ "

"ค่ะ"สาวสวยหุ่นนาฬิกาทรายในชุดเดรสแบบเกาะอกยิ้มสวย ก่อนที่เมเบลจะก้าวขาออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกับเพื่อนร่วมงาน

ดวงตากลมโตกวาดมองภายในสถานที่ทำงานของตัวเองซึ่งเป็นไนต์คลับหรู เปิดรับแค่เพียงนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักเท่านั้นไม่ใช่ว่าใครต่อใครจะก้าวขาเข้ามาในที่นี้ได้

"เมเบล"

"ค่ะ เบลมาแล้ว"ตำแหน่งเด็กนั่งดริ้งค์ที่ใคร ๆ ต่างพากันมองเหยียดแต่สำหรับเธอแล้วนั้น มันคือหนึ่งอาชีพที่ทำให้ตัวเองมีกินลืมตาอ้าปากมาได้จนถึงทุกวันนี้

อาชีพที่ใคร ๆ ต่างพากันด้อยค่า เด็กนั่งดริ้งค์ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องอย่างว่าเวลาจบงานก็หนีไม่พ้นผู้หญิงทุกคนต้องขึ้นเตียงกับแขก

แต่สำหรับเด็กนั่งดริ้งค์ที่นี่ มีกฎที่เด็กและแขกต้องปฏิบัติตามกัน

"อ๊ะ อย่าลืมกฎของทางร้านสิคะ ห้ามล้วง"

"โถ่ นิดเดียวเอง"

"เบลไม่กล้าเสี่ยงหรอกค่ะ หรือคุณนิคกล้าหรือคะ"เมเบลรินเหล้าใส่แก้วก่อนจะยื่นไปให้แขกของเธอในคำคืนนี้

"หึ ไว้เสร็จงานเราค่อยไปต่อที่อื่นกันก็ได้"แม้แต่นิคเองก็ไม่มีความกล้ามากพอ เพราะถ้าถูกทางไนต์คลับถอดถอนการเป็นสมาชิก ก็อย่าหวังว่าเขาจะได้ก้าวขาเข้ามาในที่แห่งนี้อีกเป็นครั้งที่สอง

ถึงแม้ในเมืองหลวงจะมีไนต์คลับมากมายหลายแห่งแต่ก็ไม่มีที่ไหนที่จะอำนวยให้ความสะดวกและปลอดภัยต่อนักข่าวได้เท่ากับที่นี่ ซึ่งนับว่าเป็นข้อดีที่สามารถดึงดูให้เหล่าคนมีเงินกระเป๋าหนักเข้ามาใช้บริการ

"คืนนี้ไปต่อกันไหมเบล"

"จะดีเหรอคะ เบลเกรงว่า"เธอส่งสายตาหันไปมองผู้จัดการสาวที่ควบคุมเกี่ยวกับเด็กนั่งดริ้งค์ทุกคนพลางเม้มปากเข้าหา เมื่อฝ่ามือใหญ่ของแขกในคืนนี้กำลังลูบไล้เอวบางของเธออย่างซาบซ่าน

"ไม่ต้องกลัวหรอก รับรอง"สายตาของนิคยามเมื่อมองเธอมันเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งคนของทางร้านก็ไม่เคยปล่อยให้เด็กนั่งดริ๊งค์ออกไปกับแขก แต่เขาชื่อว่าครั้งนี้มันจะไม่เหมือนครั้งก่อน

"ถ้าคุณนิครับรอง งั้นก็ต้องดื่มแก้วนี้ให้หมดนะคะ"เมเบลว่าก่อนจะยื่นแก้วเหล้าไปจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม ก่อนเจ้าตัวจะยอมเปิดปากรับรสความขมของเหล้าแก้วนั้นจนหมด

"ฉันชอบจังที่เธอน่ารักแบบนี้"ลูกชายนักธุรกิจใหญ่ล้วงธนบัตรสีเทาหลายใบออกมายื่นให้กับหญิงสาว ซึ่งเมเบลเองก็ไม่โง่ที่จะไม่ยื่นมือไปรับเงินปึกนั้น

'เธอเกิดมาจนก็จริง แต่เธอไม่ได้โง่'

"อะไรกัน นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว แค่ผมจะพาเมเบลออกไปทานข้าวข้างนอก ทำไมต้องทำให้เรื่องมันวุ่นวาย"ลูกชายนักธุรกิจที่อยู่ในสภาพเมามายโวยวายใส่ผู้จัดการเด็กนั่งดริ้งค์เสียงดังลั่น ในขณะที่เมเบลนั้นยืนนิ่งก้มหน้าอยู่ตรงกลางระหว่างเจ้านายของเธอและแขก

"กฎต้องเป็นกฎค่ะ ทางเราไม่สามารถปล่อยให้เด็กออกไปไหนมาไหนกับลูกค้าได้ตามอำเภอใจ แต่ถ้าหากคุณนิคไม่พอใจเดี๋ยวดิฉันจะโทรไปปรึกษาเรื่องนี้กับนายใหญ่ก็ได้ค่ะ"

"โถ่เว้ย"แค่เพียงรู้ว่าเรื่องนี้จะต้องไปถึงหูเจ้าของไนต์คลับแห่งนี้ก็ไม่มีใครที่จะกล้าเสี่ยง ลูกค้าอย่างนิคทำได้เพียงเดินกระทืบเท้าออกจากห้องผู้จัดการสาวด้วยความไม่พึงพอใจ

ปึง

บรรยากาศภายในห้องผู้จัดการสาวตกอยู่ในความเงียบ ก่อนที่ร่างสวยของ โซเฟีย จะหันไปมองเด็กของตัวเองซึ่งยังคงยืนก้มหน้าอยู่

"ถ้าไม่ชอบทำไมไม่บอกไปตรง ๆ รู้ไม่ใช่เหรอว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่ต่างอะไรกับการต้อนเสือให้เข้ากรง"

"เบลรู้ค่ะ"เมเบลเงยหน้า เธอยกมือไหว้โซเฟียที่คอยช่วยไม่ให้เธอต้องออกไปข้างนอกพร้อมกับแขก

'และนี่ก็ไม่ใช่การช่วยครั้งแรก แต่เป็นการช่วยครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบได้'

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยเบล"

"อืม แต่คราวหน้าถ้าไม่ไหวก็บอกไปตรง ๆ ได้เลยนะ แขกพวกนี้เป็นคนรวยเสียเปล่าแต่ก็ใช่ว่านิสัยจะดี"

"ค่ะพี่"

"พรุ่งนี้เงินเดือนออกแล้วนะ อย่ามาทำงานสายล่ะ"

"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเบลขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ"ผู้จัดการสาวพยักหน้า มองร่างสวยของเมเบลเดินออกจากห้องทำงานของตนเองด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วง

ภายนอกเมเบลดูเหมือนผู้หญิงกร้านโลกรักสนุก ทำงานอยู่ในไนต์คลับต้อนรับแขกผู้ชายมากมาย ใช้หน้าตาและร่างกายเป็นเครื่องมือทำมาหากิน

แต่ใครจะไปรู้ ว่าทำไมชีวิตของเธอจะต้องมาตกอยู่ในจุดนี้ จุดที่ไม่มีทางเลือกให้เดิน ด้านหน้าก็เหวลึก จะย้อนเดินกลับไปทางเดิมก็มีแค่ความมืดมิดมองไปทางไหนก็ไม่เห็นแสงสว่าง

"รอเบลหน่อยนะ"แววตาเศร้ามองธนบัตรสีเทาในมือก่อนเธอจะเก็บมันใส่ลงในกระเป๋า แม้ว่าในมือจะถือเงินจำนวนมากเอาไว้แต่ก็ใช่ว่าเธอจะใช้จ่ายมันตามอำเภอใจได้ ทิปและเงินเดือนที่ได้ส่วนใหญ่หมดไปกับค่ารักษาพยาบาลของใครคนหนึ่ง

'เพราะเธอยังต้องแบกอีกหนึ่งชีวิตเอาไว้ รอให้เขาฟื้นตื่นขึ้นมาอย่างมีความหวัง'

ปัง ปัง ปัง

"เฮ้ย ตามมันไป จัดการไอ้โนอาห์ให้ได้"เสียงเข้มของชายคนหนึ่งตะโกนลั่น ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของชายหลายคนกำลังวิ่งตามหาใครคนหนึ่งในความมิด

"ฆ่ามันให้ได้" เสียงของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ในมือถือปืนแน่นดวงตาเพ่งมองหาร่างของอีกฝ่ายผ่านความมืดมิด

"ไอ้โนอาห์ ออกมาสิวะ เก่งนักไม่ใช่เหรอมึง"

"..."

"เก่งมากนักไม่ใช่เหรอ ออกมาสิ หรือว่ากลัวฮะ"

มุมปากหนาของ'โนอาห์'กระตุกยิ้ม นัยน์ตาคมกริบดุจดั่งเสือร้ายจ้องมองคู่อริของตนเองที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

ความเจ็บปวดตรงบริเวณไหล่เพราะถูกกระสุนของอีกฝ่ายยิงเข้าใส่ทำให้เขาต้องรีบหาที่หลบมุมเพื่อที่จะหาทางออกไปจากที่แห่งนี้

'กระสุนยังเหลือไม่มาก ถ้าเขาออกไปตอนนี้มีแต่ตายกับตาย'

เพราะความชะล่าใจเพียงแค่เสี้ยววินาทีทำให้เขาเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด สองฝ่าเท้าย่องเบาไปยังทางที่ไม่ค่อยจะคุ้นชิน ดวงตาคมกริบหรี่มองฝ่าความมืด มีเพียงแสงจันทร์ค่อยส่องนำทางทำให้เขาได้ก้าวขาออกมาจนถึงถนนใหญ่

"เฮ้ย มันอยู่นั่น"เสียงหนึ่งที่ดังตามมา แม้ว่าเขาจะเจ็บตรงบริเวณช่วงไหล่ แต่ในตอนนี้เขาไม่อาจที่จะหยุดอยู่กับที่ได้ สองฝ่าเท้ารีบสิ่งออกไป สายตากวาดมองหาสิ่งที่พอจะช่วยอำพรางร่างของเขาได้

บรืน เอี๊ยด

"เฮ้ย"เมเบลเผลอร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจเมื่อมีชายคนหนึ่งวิ่งมาล้มตัวนอนอยู่ตรงหน้ารถของเธอในระยะไม่ไกล หัวใจของเธอแทบจะหล่นไปกองอยู่ตรงปลายเท้า

"พระเจ้า นี่มันอะไรกันฉันขับรถชนคนอย่างนั้นเหรอ"ด้วยความตื่นตระหนกทำให้เธอรีบเปิดประตูรถลงไปดู มือไม้เย็นเฉียบสั่นไปหมด ดวงตาสั่นระริกเมื่อเห็นชายคนนั้นนอนแน่นิ่งไม่ขยับ

"ตายหรือเปล่า คุณคะ คุณ"

"ชะ...ช่วยด้วย"เสียงแหบพร่าที่ดังมาทำให้เมเบลใจชื้น เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปหาด้วยความหวั่นเกรง

"คุณคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า"เขายังคงนอนนิ่งขยับแค่เพียงศีรษะ เมเบลขยับขาเข้าไปใกล้เพื่อพยุงร่างของเขาให้ลุกขึ้นด้วยหัวใจดวงน้อยสั่นระทึก

"คุณคะ"

"เฮ้ย มันอยู่นั่น"

แกรก

"พากูไปที่นี่"จากที่คิดว่าเธอได้ขับรถชนคนตาย บัดนี้ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนถือปืนจ่อหน้าของเธอเอาไว้ นัยน์ตาสีเข้มดูเหี้ยมพร้อมที่จะลั่นไกฝากกระสุนไว้บนหน้าผากของเธอ