บทที่5

"ฮึก"

"เป็นอะไรหรือเปล่าเมเบล"เพื่อนอีกคนที่ทำอาชีพเดียวกันเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเมเบลนั้นแดงก่ำมีเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า

ตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานและเมเบลนั้นได้กลับเข้ามาในห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาออกจากร้านเพื่อเดินไปยังลานจอดรถก็เกิดอาการร้อนรุ่มแบบนี้ขึ้นมา

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"เมเบลส่ายหน้าเพราะไม่เคยมีอาการแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอ

"ดูสิ หน้าของเธอแดงมากเลยนะ ไม่สบายหรือเปล่า"หญิงสาวใช้มือแตะไปตามกรอบหน้าของตัวเองพลางครุ่นคิดและเธอก็นึกขึ้นได้ว่ามีชายหนุ่มที่นอนป่วยอยู่ที่บ้านของเธอนั้น

'สงสัยเธอจะติดไข้มาจากเขาแน่ ๆ '

"สงสัยฉันจะเป็นไข้จริง ๆ ล่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขับรถกลับบ้านก่อนนะ"

"แต่ทำไมอาการของเธอดูไม่เหมือนคนเป็นไข้เลยล่ะ เหมือนกับคนถูกวางยามากกว่า"เพื่อนสาวที่ทำงานเดียวกันอีกคนพูดขึ้นมา ในขณะที่ใช้สายตากวาดสังเกตไปทั่วทั้งร่างของเมเบล

"จริงด้วย อาการแบบนี้ฉันว่าไม่เหมือนอาการของคนป่วยเลยสักนิด เหมือนคนถูกวางยามากกว่า"เพื่อนทั้งสองของเมเบลหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย เพราะทางร้านตั้งกฎเอาไว้ว่าห้ามแขกคนไหนพกพาเกี่ยวกับยาปลุกเซ็กหรือสารเสพติดเข้ามาภายในร้านโดยเด็ดขาด

"เธอโดนแขกวางยาแน่ ๆ เมเบล"

"ตายแล้ว เรื่องนี้ต้องแจ้งให้พี่โซเฟียทราบ"

"ไป ๆ ไปบอกพี่โซเฟียเลย เร็วเข้า"

"เธอเฝ้าเมเบลเอาไว้นะ อย่าให้ใครมาพาตัวไป"หญิงสาวคนหนึ่งรีบวิ่งกลับเข้าไปในร้าน และไม่ลืมที่จะสั่งการให้เพื่อนอีกคนเฝ้าเมเบลเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอาการของเมเบลเริ่มรุนแรงขึ้นจนแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่จนเพื่อนร่วมงานอีกคนต้องเข้ามาประคองร่างของเมเบลเอาไว้

"ร้อน ฮึก ฉันร้อนมาก"

"อดทนหน่อยนะ พี่โซเฟียกำลังมา"

"ฮึก ไม่ไหว"เธอแทบจะเปิดเปลือกตาไม่ขึ้น เหมือนจิตวิทยาล่องลอยออกไปจากร่าง ร่างกายภายในร้อนรุ่มเหมือนมีเปลวไฟพัดไหมโหมกระหน่ำไปทั่วทั้งร่าง

"อือ ร้อน"

"เบล"

"ส่งเมเบลมาให้ฉัน"เสียงที่ดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนจะโผล่ออกมาจากมุมมืดทำให้เพื่อนร่วมงานของเมเบลรู้สึกตกใจ

"คะ...คุณฟาโรห์"ไม่มีพนักงานคนไหนในที่นี้ที่ไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้า

ดวงตาจุดเหยี่ยวที่พร้อมจะคร่าชีวิตของเหยื่อมาไว้ในอุ้งมือของเขานั้น ทำเอาเพื่อนร่วมงานที่ประคองร่างของเมเบลรู้สึกอกสั่นขวัญผวา

"ส่งตัวของเมเบลมาให้ฉัน"

"มะ...ไม่ได้ค่ะ พี่โซเฟียกำลังมา"

"เธอกล้าขัดคำสั่งของฉันอย่างนั้นเหรอ"

แกรก

ปลายกระบอกปืนที่จ่อมาทำเอาคนที่มีสติขวัญผวา แตกต่างจากเมเบลที่แทบจะไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองนั้นกำลังเผชิญอยู่กับอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้

"ส่งตัวของเมเบลมา แล้วฉันจะปล่อยเธอไป"

"ทางร้านของเราไม่มีนโยบายปล่อยให้เด็กออกไปกับแขกคนไหนทั้งนั้นค่ะคุณฟาโรห์ ต่อให้คุณจะมีอำนาจมากแค่ไหนก็ตาม"เสียงเข้มของโซเฟียดังขึ้นมาก่อนร่างสวยของเธอจะเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกห้าคนที่มาคอยยืนคุมรักษาความปลอดภัย

"อะไรกันโซเฟีย ตอนนี้ก็ถือเวลาเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ค่ะ มันถึงเวลาเลิกงานแล้ว"หญิงสาวเดินมาเผชิญหน้าโดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะลั่นปืนใส่เธอ

"แต่ถึงอย่างไร เมเบลก็เป็นพนักงานในร้าน เธอยังทำงานอยู่ที่นี่ ฉันจึงจำเป็นต้องปกป้องเด็กในร้านของเราค่ะ"สายตาของโซเฟียมองไปยังร่างกระสับกระส่ายของเมเบล

"พาเบลไปขึ้นรถ ไปโรงพยาบาล"

"ครับคุณโซเฟีย"บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่อุ้มร่างสวยของเมเบลเดินออกไป ท่ามกลางสายตาหลายคู่รวมไปถึงฟาโรห์ที่จ้องมองตามไปความเกรี้ยวกราดกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น

"ในเมื่อคุณฟาโรห์กล้าทำแบบนี้กับเด็กของทางร้าน ฝ่าฝืนกฎที่ตั้งไว้ ทางร้านจึงจำเป็นต้องถอดถอนการเป็นสมาชิกของคุณฟาโรห์ค่ะ"

"จะบ้าหรือไง"

"ไม่บ้าค่ะ ในเมื่อคุณเลือกที่จะไม่ทำตามกฎ ทางร้านก็ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเพื่อไม่ให้เป็นตัวอย่างกับลูกค้าคนอื่น ๆ เชิญค่ะ"ราวกับถูกลากไปตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดงเมื่อนักธุรกิจหนุ่มหล่อไฟแรงอย่างฟาโรห์ถูกถอดถอนการเป็นสมาชิกจากคลับหรูแห่งนี้

แม้ว่ามีเงินและอำนาจมากสักเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่ผ่านการคัดเลือกหรือว่าได้รับการยินยอมก็ใช่ว่าจะเข้ามาเป็นสมาชิกในคลับแห่งนี้ได้ และกว่าที่เขาจะทำให้เมเบลไว้วางใจก็ใช้เวลานานอยู่พอสมควร

"เรามาคุยกันดี ๆ ก็ได้นี่ ไม่เห็นจะต้องถอนการเป็นสมาชิกของฉันเลย อยากได้เท่าไหร่ว่ามาเพื่อจะทำให้เรื่องนี้มันเงียบ"

"คงไม่ได้หรอกค่ะ"โซเฟียจ้องหน้าอย่างไม่ละสายตา

"กฎก็ต้องเป็นกฎ อย่าลืมสิคะ"

"นี่"

"คุณฟาโรห์ครับ"เสียงแตกตื่นของลูกน้องเรียกเอาไว้ทำให้ฟาโรห์หันไปมองหน้าด้วยอาการหัวเสีย

"อะไร"

"คนที่บ้านโทรมาครับ"

"อะไรนักหนาวะ"ฟาโรห์ชักสีหน้าก่อนจะยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์จากลูกน้องมาแนบหูเอาไว้ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างเมื่อได้ยินข่าวร้ายจากปลายสาย ทำให้ฟาโรห์เกิดอาการหัวเสียเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

"ไอ้พวกโง่ แค่คน ๆ เดี๋ยวก็ไม่มีปัญญาที่จะจัดการ ไอ้เวรเอ๊ย"ลูกน้องที่เขาส่งไปจัดการใครบางคนเมื่อไม่นานมานี้ถูกตีกลับมาด้วยสภาพที่กลายเป็นศพทุกคน จนตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะมาทะเลาะเรื่องไร้สาระอะไรพวกนี้อีกต่อไป แต่ถึงอย่างไรอย่าก็อย่าหวังว่าเขาจะจบเรื่องนี้อย่างง่าย ๆ

"กูไม่ยอมจบอยู่แค่นี้แน่ กลับ"เมื่อผลตอบรับไม่เป็นอย่างที่หวังเอาไว้ผู้ที่มักมากในอำนาจจำต้องถอยทัพออกไปพร้อมกับลูกน้องร่างสูงใหญ่โดยมีสายตาของโซเฟียคอยมองตามแผ่นหลังออกไปด้วยแววตาและสีหน้าหนักใจอยู่ไม่น้อย

'นายจะเอาประวัติของเมเบลไปทำไมลูคัส'

'นายใหญ่สั่งมา'

'นายใหญ่ รู้จักกับเมเบลได้ยังไง'

'มันไม่ใช่เรื่องที่เธอควรรู้ ตอบในสิ่งที่ฉันกำลังถามเธออยู่'

'...'

'โซเฟีย'

'เฮ้อ ก็ได้'

"เมเบล นี่มันเป็นเวรกรรมอะไรของเธอกันนะ"โซเฟียบ่นออกมา ทั้งเจ้านายของเธอและฟาโรห์ล้วนเป็นผู้มีอำนาจด้วยกันทั้งสองฝ่าย และดูเหมือนว่าตอนนี้ทั้งคู่กำลังให้ความสนใจผู้หญิงคนเดียวกัน ซึ่งนั่นคือปัญหาใหญ่ที่กำลังจะมีผลตามมาภายในอีกไม่ช้า

"อือ ร้อน"ใบหน้าของลูคัสตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดจากเสียงครางหวาน ๆ ที่ดังขึ้นมาจากทางเบาะหลังของตัวรถ

"เบลร้อน เร่งแอร์ให้เบลหน่อย"

"จะเอายังไงดีครับพี่ลูคัส"

"กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ"คนที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ต่างพากันรู้สึกหนักใจ ลูคัสเอาแต่จ้องสายตามองไปข้างหน้าไม่กล้าเหลือบมองไปทางด้านหลัง

"พี่โทรถามนายใหญ่หน่อย ว่าจะให้เอายังไง ขืนปล่อยไว้แบบนี้มันคงไม่ดีแน่ เธออาจจะทนฤทธิ์ของยาไม่ไหว"

"เออ ก็ได้"สุดท้ายแล้วลูคัสก็จำต้องต่อสายหาเจ้านาย ถ้าเธอคนนี้ไม่ใช่คนที่ช่วยเจ้านายของเขาเอาไว้ เขาก็คงพาไปส่งโรงพยาบาลตามที่โซเฟียบอกมา แต่ว่าถ้าหากเขาพาไปส่งโรงพยาบาลแล้วถ้าเกิดหมอถามขึ้นมาว่าไปโดนอะไร เขาควรจะตอบว่ายังไง

"อืม"เสียงเข้มที่ดังมาจากปลายสายทำให้หัวใจของลูคัสหล่นวูบไปอยู่ปลายเท้า

"นายครับ"

"มีอะไร"

"เอ่อ คือว่าคุณเมเบล"ลูคัสหันไปสบตากับเพื่อนร่วมงานที่อยู่ตำแหน่งคนขับรถ

"เมเบลทำไม มีอะไรก็พูดมาหรือจะให้กูง้างปากมึงด้วยด้ามปืน"

"คุณเมเบลถูกไอ้ฟาโรห์วางยาครับ"

"สัส ไอ้เวร"

"นายจะให้ผมพาเธอไปส่งที่ไหนดีครับ"

"พามาที่นี่ เดี๋ยวกูส่งโลเคชันให้ แล้วมึงอย่าลืมส่งคนไปจัดการไอ้เหี้ยนั่นด้วย เอาให้มันจำว่าไม่ควรทำอย่างนี้กับผู้หญิงของกูอีก"

"ได้ครับ"

"ห้ามมองอะไรนะ ถ้ากูรู้ว่ามึงมองกูควักลูกตามึงแน่"

"ครับ ไม่มองครับ"

"อือ ร้อน"

ติ๊ด

"ไอ้สัส รีบขับรถ"

"ครับ ๆ "ฝ่าเท้าใหญ่ของลูกน้องในชุดดำกดเหยียบคันเร่งขับรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางด้วยความเร่งรีบ เพราะถ้าขืนชักช้ากว่านี้ชีวิตของเขาอาจจะไม่มีเหลืออยู่ถึงวันถัดไป