Se connecterPartager
บทที่2
Date de publication:
2026-04-10 12:54:38"ไม่มีใครตามมาแล้วคุณ"เมเบลบอกคนด้านข้างเสียงสั่น ดวงตากลมโตของเธอนั้นละจากกระจกมองหลังหันมาโฟกัสถนนที่โล่งตรงหน้า เสียงลมหายใจหนัก ๆ จากคนด้านข้างถูกเปล่งออกมาทำให้เมเบลอดไม่ได้ที่จะหันมองไปแม้ในมือของชายคนนั้นจะถือปืนอยู่ก็ตาม
"นี่คุณถูกยิงเหรอ" "..." "คุณถูกยิงตรงไหน" "อย่าพูดมาก ขับไป"ชายด้านข้างบอกเธอด้วยเสียงที่สั่น บาดแผลตรงบริเวณหัวไหล่ของเขานั้นกำลังสร้างความเจ็บปวดให้จนต้องยกฝ่ามือขึ้นมากุมตำแหน่งที่เจ็บเอาไว้ "ไปหาหมอไหมคะ" "ไม่"โนอาห์ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง ฝ่ามือและเสื้อผ้าตอนนี้ของเขาเต็มไปด้วยเลือด การไปโรงพยาบาลในสภาพนี้ไม่นานก็ต้องตกเป็นข่าวใหญ่และเขาไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น "แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง คุณกำลังบาดเจ็บอยู่นะ" "มีกล่องปฐมพยาบาลไหม" "จะบ้าเหรอ"เมเบลหันไปตวาดใส่ชายหนุ่มโดยลืมนึกไปว่าเขาคือชายที่เธอ "ใครมันไปมีของแบบนั้นติดรถกัน"เมเบลบ่นอุบตั้งหน้าตั้งตาขับรถแต่ก็ยังไม่วายที่จะเหลือบสายตามองคนข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง "ตกลงคุณจะให้ฉันพาคุณไปส่งที่ไหน" "ไม่รู้" "อ้าวคุณ" "มึงไปไหนกูไปนั่น"โนอาห์ตอบออกมา ความเจ็บปวดบริเวณแผลกำลังเล่นงานเขาอย่างหนัก ตามใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ริมฝีปากที่เริ่มซีดทำให้คนขับอย่างเมเบลรู้สึกหนักใจอยู่ไม่น้อย "เอาวะ ถือซะว่าช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน"เธอบ่นพึมพำก่อนจะขับรถกลับไปยังบ้านพักหลังน้อยของตัวเองที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากตรงจุดนี้ "คุณ ถึงบ้านฉันแล้ว ลงมาก่อน"เธอบอกชายหนุ่มเสียงอ่อน ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถเพื่อเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คนเจ็บซึ่งตอนนี้มีสภาพที่ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่ "ไหวไหมคุณ" "ไหว คนอย่างกูไม่ตายง่าย ๆ หรอก" "ดีแล้วล่ะ อย่ามาตายในบ้านฉันนะ"ว่าแล้วก็จัดการประคองร่างสูงใหญ่ที่มีความหนาของมัดกล้ามหลายเท่าตัวกว่าของเธอเดินเข้าไปภายในบ้านหลังเล็กด้วยความทุลักทุเล "นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปเอากล่องยากับผ้ามาเช็ดตัวให้"เมเบลบอกชายหนุ่มก่อนเธอจะวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อหาอุปกรณ์ใส่น้ำ ท่าทีทุกอย่างของเธอมีชายหนุ่มคอยมองตามโดยไม่ละสายตาไปไหนในขณะที่เขาเองก็ใช้นิ้วค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด "ฮึก"เพียงแค่ขยับแขนข้างที่โดนยิงความเจ็บปวดก็เล่นงานไปทั่วทั้งแขนด้านนั้น โนอาห์กัดฟันฝืนถอดเสื้อเชิ้ตตัวหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเลือดออก "แม่ง"เลือดสีแดงและกระสุนปืนที่ฝังอยู่ภายในทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา "คุณ"โนอาห์หันหน้าไปมองเมเบล ในมือทั้งสองข้างของเธอมีกล่องประถมพยาบาลและพานชนะที่ใส่น้ำถือเอาไว้ เธอมีสีหน้าตื่นตกใจเมื่อได้เห็นบาดแผลตรงบริเวณไหล่ของชายหนุ่มซึ่งมันดูสภาพน่ากลัวกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้ "ไปหาหมอดีไหม"เธอเดินไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลังจากวางข้าวของในมือลงบนโต๊ะ "ไปให้หมอผ่าตัดเอากระสุนออก" "ไม่ได้หรอก ตอนนี้พวกมันคงไปดักรอฉันอยู่ที่โรงพยาบาลกันหมดแล้ว" "คุณเป็นคนไม่ดีเหรอ ทำไมคนพวกนั้นถึงจ้องจะฆ่าคุณ"เมเบลก้มหน้าเม้มริมฝีปากเข้าหาเมื่อโนอาห์หันมาสบตากับเธอทันทีหลังจากจบคำถาม "ใช่" "..." "ฉันเป็นคนไม่ดี"ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยของหญิงสาว "แต่คนไม่ดีอย่างฉัน ไม่เคยทำร้ายใครก่อน"เป็นครั้งแรกที่เมเบลอยากจะยกมือขึ้นตบริมฝีปากของตัวเองที่เผลอถามออกไปโดยไม่ทันคิด "บ้านเธอ พอจะมีกรรไกรไหม" "คุณจะเอาไปทำอะไร" "ถ้ามีก็ไปเอามันมา แล้วก็หาผ้าสะอาดมาให้ผืนนึง"โนอาห์มองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาจริงจัง ซึ่งเมเบลเองก็พยักหน้ารีบไปหาสิ่งที่เขาต้องการมาให้ "อื้อ"เสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นภายในห้องรับแขกภายในบ้านหลังเล็กกะทัดรัด "อืม"แม้เจ้าของบ้านอย่างเธออยากจะชะโงกหน้าออกไปมองมากแค่ไหนแต่ความกลัวมันทำให้เมเบลได้แต่ยืนหลบอยู่ในครัวฟังเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นระลอกเมื่อชายหนุ่มพยายามใช้กรรไกรคีบกระสุนที่มันฝังลึกอยู่ด้านในผิวหนังออกมา "อ้าก"หยาดน้ำตาของคนฟังอย่างเมเบลค่อย ๆ ไหลออกมา เรียวขาทั้งสองข้างสั่นเทาแทบจะรับน้ำหนักเอาไว้ไม่อยู่ แกรก "เฮือก ออกแล้ว" "เป็นยังไงบ้างคุณ"เธอรีบเช็ดน้ำตา วิ่งออกไปถามด้วยความเป็นห่วง น้ำตาของเมเบลแทบร่วงออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นร่างอ่อนแรงของโนอาห์นอนราบลงบนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดมีเหงื่อซึมไหล ตรงบริเวณหัวไหลไปจนถึงปลายนิ้วเลือดไหลอาบเป็นทางยาว หญิงสาวรีบเข้าไปใช้ผ้าชุดน้ำเช็ดคราบเลือดให้ มือไม้สั่นเทาหยิบอุปกรณ์ทำแผลด้วยท่าทีลนลานเพราะตัวเธอนั้นไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน "อดทนหน่อยนะ ฉันจะค่อย ๆ ทำแผลให้"เมเบลทำแผลให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ เธอพยายามหักห้ามน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าของเขา "ฉันเจ็บ เธอร้องไห้ทำไม"แต่ก็ไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของโนอาห์ไปได้ ท่าทีและแววตาของเธอตอนนี้เริ่มทำให้ความรู้สึกของชายหนุ่มที่มีต่อผู้หญิงทุกคนเริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยต่อต้านไม่ให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ แต่ตอนนี้เขากลับอยากอยู่ใกล้ผู้หญิงตรงหน้า "คุณจะไม่ให้ฉันร้องไห้ได้ไง ฉันไม่ได้เข้มแข็งแบบคุณนะ แล้วฉันก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย"เมเบลตอบเสียงสั่น "ถึงฉันจะไม่เคยรู้จักคุณ แต่ฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมาตายหรอกนะ" "..." "ฮึก ฉันกลัวผี" "หึ คนเลว ๆ อย่างฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก" "อย่าตายนะ" "ทำไม" "ถ้าคุณตาย ฮึก ฉันก็ต้องไปหาที่อยู่ใหม่"เธอบอกเขาในขณะใช้สำลีเช็ดเลือดที่อยู่ใกล้บริเวณบาดแผลให้อย่างเบามือ "ถ้าคุณตายเป็นผีอยู่ที่นี่ ฉันก็ต้องย้ายหนีออกไปอยู่ที่อื่น" "แล้วไม่ดีหรือไง"เมเบลจ้องมองหน้าชายหนุ่ม "แคบก็แคบ เธออยู่ไปได้ไง"บ้านชั้นเดียว หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องนอน มีที่ไว้นั่งพักผ่อนดูทีวีก็เห็นแต่จะมีตรงโซฟาตัวนี้ที่เขากำลังนอนอยู่ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่ากึ่งนั่งกึ่งนอนสิถึงจะถูก เพราะโซฟาของเธอนั้นมันไม่ได้มีความยาวสักเท่าไหร่ ความหนาและนุ่มแทบจะหาไม่เจอ "ย้ายไปอยู่ที่อื่นไหม เดี๋ยวหาที่อยู่ใหม่ให้เป็นการตอบแทนที่เธอช่วยฉัน" "ไม่ ฉันจะไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้น"
Dernier chapitre
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่34
เมเบลนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งอาทิตย์เต็ม ก่อนออกโนอาห์ก็พาเธอมาอัลตร้าซาวด์ดูว่าลูกน้อยยังดูมีความสุขหรือไม่ ในเมื่อผลทุกอย่างเป็นที่หน้าพึงพอใจ เขาก็พาเธอมายังบ้านพักของใครบางคนเพื่อที่จะจบปัญหาทุกอย่างในครั้งนี้"เข้าไปกันเถอะ"เธอหันมาพูดกับโนอาห์ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนอยู่หน้าบ้านของกวิน ทั้งคู่พากันเดินจูงมือเข้ามาภายในบ้านของอดีตแฟนเก่าเพื่อพูดเคลียร์ปัญหากับเขาไม่ให้ทุกอย่างยืดเยื้อไปมากกว่านี้"สวัสดีค่ะคุณลุง"คนแรกที่เมเบลเห็นนั้นก็คือบิดาของกวินที่กำลังยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาเธออยู่ตรงหน้าประตูบ้านเหตุการณ์ที่ภรรยาของเขาไปก่อเรื่องเอาไว้จนต้องไปติดอยู่ในคุกทำให้ผู้เป็นสามีไม่กล้าที่จะสบตาใคร"หนูมาหากวินค่ะ""อะ...อืม ตามมา"ฝ่ามือของทั้งสองยังคงประสานกันไว้แน่น เป็นสัญญาณบอกว่าจะไม่มีคนใดคนหนึ่งทิ้งอีกฝ่ายไปไหนไม่ว่าอีกฝ่ายจะเจอเรื่องอะไรก็ตามก๊อก ก๊อก ก๊อก"กวิน มีคนมาหา""ใคร ผมไม่อยากเจอใคร ออกไปให้หมด"เสียงเข้มตะโกนดังมาจากด้านในทำให้ผู้เป็นพ่อรู้กหนักใจอยู่ไม่น้อย"กวิน""ออกไป ผมไม่อยากเจอใคร""แม้แต่ฉันอย่างนั้นเหรอ"เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นมาก่อนประตูบานใหญ
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่33
'คนไข้ตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วนะครับ''ลูกของผมไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับหมอ''ครับ เด็กปลอดภัย แต่ในระหว่างนี้ต้องให้คุณแม่นอนพักผ่อนอยู่กับที่ห้ามลุกขยับตัวมากเกินไป หมอแนะนำให้ฝากครรภ์ได้เลยนะครับ จะได้นัดติดตามดูการเจริญเติบโตของเด็กได้ทุกเดือน''ครับ ฝากเลย แต่ผมขอเป็นหมอผู้หญิงนะครับ''ได้ครับ'แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายมองไปยังร่างอ่อนแรงที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ บนหลังมือมีเข็มน้ำเกลือเจาะเอาไว้ โนอาห์นั่งเฝ้าหญิงสาวอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ไม่ยอมลุกไปไหนภาพเมื่อตอนบ่าย เรียวขาสวยของเธอที่อาบไปด้วยเลือดนั้นเหมือนปลายคมมีดที่กรีดลงกลางใจของเขา"กูขอโทษ ที่ไปช่วยมึงช้าไป"ถ้าเขาลุกไปให้เร็วกว่านี้ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ทันที่จะได้ทำอะไรเธอ และเขาก็คงไม่ต้องเกือบสูญเสียลูกน้อยไปหัวใจของคนที่พึ่งได้รู้ตัวว่าจะได้เป็นพ่อแทบจะแตกสลาย ชายหนุ่มยื่นมือไปแตะลงบนหน้าท้องที่พึ่งจะเริ่มนูนเด่นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา'พ่อขอโทษนะลูก'เขากำลังนึกโทษตัวเองที่วิ่งไปช่วยคนรักช้าเกินไป ถ้าหากเขาวิ่งไปเร็วกว่านี้ ถ้าหากเขาให้ลูคัสเป็นคนไปจ่ายเงิน เธอก็คงไม่ต้อง"ร้องไห้ทำไม"เสียงที่ดังมา
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่32
บรรยากาศภายในห้องพักคนไข้เต็มไปด้วยความเงียบ ท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม บนเตียงคนไข้มีร่างสูงใหญ่ของโนอาห์ที่กำลังนอนไม่ได้สติ จะมีก็แต่คนเฝ้าไข้ที่ง่ำ"อร่อย"น้ำเสียงของคนที่กำลังมีความสุขหลังจากที่ได้ตักเค้กคำใหญ่ใส่เข้าเต็มปากและไม่ลืมที่จะดื่มชาไทยเป็นการตบท้าย"รู้แบบนี้ให้ลูคัสซื้อมาเพิ่มอีกสักสองก้อนก็ดี"เมเบลที่กำลังมีความสุขอยู่กับการกินเค้กก้อนใหญ่ตรงหน้า ในมืออีกข้างยังคงถือแก้วชาไทย ทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตว่าคนที่หลับไม่ได้สติติดต่อกันหลายชั่วโมงตอนนี้กำลังรู้สึกตัวขึ้นมาคิ้วทั้งสองข้างของโนอาห์ขมวดเข้าหา เขารู้สึกเจ็บปวดตรงบริเวณศีรษะทันทีเมื่อได้สติขึ้นมา กลิ่นยาและกลิ่นของแอลกอฮอล์ลอยคละคลุ้ง ก่อนชายไล่สายตามองไปทั่วบริเวณห้องพักคนไข้ก็ได้เห็นร่างสวยของใครบางคนกำลังนั่งกินเค้กอยู่ตรงโซฟาด้วยท่าทีสบายใจและมีความสุข"อร่อยไหม"อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป และทันทีเมื่อเมเบลได้ยินเสียงของชายหนุ่ม เธอรีบวางทุกอย่างในมือลงทันทีก่่อนที่จะเดินปรี่เข้ามาหา"นายฟื้นแล้วเหรอ ยังเจ็บตรงไหนไหม""ไม่ ว่าแต่ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"เขาจำเหตุการณ์ทุกอย่างไม่ได้ ภาพสุดท้
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่31
ปึก! ปึก! ปึก!"กรี๊ด""อ๊าส์"เสียงครางกระสันของทั้งสองดังก้องในห้องนอน ก่อนชายหนุ่มจะดันตัวออกเพื่อล้มตัวนอนข้างกายหญิงสาว หลังจากที่เขาปล่อยความอัดอั้นเข้าสู่ร่างกายของเธอจนหมดทุกหยาดหยดในรอบที่ห้าของเช้าวันนี้"รู้อย่างนี้ ฉันจะไม่ยอมย้ายมาอยู่ที่นี่กับนายตั้งแต่ทีแรก ย้ายของกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองดีกว่า""คิดได้ก็สายเกินไปแล้วล่ะ กูให้ลูกน้องไปขนของจากบ้านมึงมาไว้ที่นี่หมดแล้ว""เพราะใครกันล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะนายขู่จะเผาบ้านฉัน""มึงจะอยู่ไปทำไม หลังเล็กเท่ารูหนู กูไม่เผาจริง ๆ ก็บุญเท่าไหร่แล้ว"ชายหนุ่มเหลือบสายตามองหญิงสาวด้วยความไม่พอใจเพราะกว่าที่เขาจะจัดการขู่ให้เธอยอมย้ายของจากที่บ้านหลังเก่ามาอยู่ที่นี่ได้ใช้เวลาอยู่นานนับเดือน"มึงเป็นเมียที่เถียงกูเก่งจริง ๆ เลยรู้ไหม""แล้วใครใช้ให้นายคอยบังคับฉันล่ะ"เมเบลแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มก่อนที่เธอจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะโดยมีสายตาคอยมองเธอด้วยความรักใครและเอ็นดู"จะหลับแล้วเหรอ""...""นี่""อย่ากวนได้ไหม ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาอยู่กับนาย นายไม่ปล่อยให้ฉันได้พักเลยนะโนอาห์"เมเบลพูดออกมาทั้งที่ยังมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมใบหน้า ร่าง
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่30
'ถ้าอยากจะไป ก็ไปได้เลยนะเพราะฉันก็ไม่อยากที่จะให้เธอต้องมาทนลำบากใจอยู่ข้างกายฉันในสถานะผู้หญิงที่ฉันเป็นคนซื้อมาแล้วเหมือนกัน'คำพูดชองชายหนุ่มนั้นยังคงลอยวนเวียนอยู่ในสมองของเมเบลทันทีเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา แววตาคู่สวยดูอ่อนล้าหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายของเธอภายในห้องนอน'ไหนบอกว่าไม่อยากให้เธอเดินออกไปจากชีวิตของเขาไง แล้วทำไมเมืื่อคืนเขาถึงได้พูดแบบนั้นออกมา'ความสับสนแทรกซึมเข้ามาภายในใจทำให้เมเบลไม่รู้ว่าเธอควรจะตัดสินใจยังไงดี โซ่เหล็กเส้นใหญ่หนาที่เขาใช้คล้องคอเอาไว้เมื่อตอนนั้นถูกปลดพันธนาการออกไปหลังจากกิจกรรมเข้าจังหวะรอบสุดท้ายของเขาและเธอจบลงครืด ครืด ครืดเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดึงสติของเมเบลให้กลับมา เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้ามากดรับสายแม้ร่างกายจะรู้สึกหนักหน่วงแทบจะขยับไปไหนมาไหนไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาคิ้วทั้งสองข้างของเมเบลก็ขมวดเข้าหาด้วยความสงสัยว่สอีกฝ่ายโทรมาหาเธอทำไม'หมอนิพล'"สวัสดีค่ะ"เมเบลเอ่ยเสียงแผ่ว เหลือบสายตามองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงนอนหลับไม่ตื่นขึ้นมา"สวัสดีครับคุณเมเบล""ค่ะคุ
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่29
ชายหนุ่มออกแรงกระชากโซ่เหล็กทำให้ร่างเล็กของเมเบลล้มนอนคว่ำหน้า ชายเสื้อเชิ้ตตัวบางเปิดขึ้นมาเผยให้เห็นสะโพกกลมกลึง กลีบกุหลาบสวยเผยอ้าเมื่อเขาออกแรงกระชากเรียวขาก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลาง"โนอาห์ อย่าทำแบบนี้"เมเบลหันหน้ามาร้องขอความเห็นใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงอันแสนยิ่งใหญ่ที่กำลังจ่ออยู่ตรงปากทางเข้า"ช้าไปแล้วล่ะ"สวบ"กรี๊ด"เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นภายในห้องเก็บเครื่องดื่มพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยแตะจมูกโด่ง จนทำให้เขาต้องก้มมองต่ำลงไปยังจุดเชื่อมต่อ"จำไว้นะเมเบล มึงเป็นเมียกู ถ้ากูไม่ตายก็อย่าหวังว่ามึงจะได้ออกไปจากชีวิตกู""ไม่ ฉันไม่ใช่เมียนาย""ของกูเสียบคารูมึงอยู่แบบนี้ มึงยังจะบอกว่าไม่ใช่อีกอย่างนั้นเหรอ"เขาเกลียดที่เธอพูดโกหก โกรธที่เธอยังอาลัยอาวรณ์คนรักเก่าถึงขั้นตามไปเฝ้าถึงโรงพยาบาล"ฉันเกลียดนาย""ถ้าอย่างนั้นมึงก็เกลียดกูให้พอ เกลียดไปจนตายได้เลยยิ่งดี"เพราะชีวิตของเขาก็ไม่เคยมีใครต้องการ"ถ้ารักกันไม่ได้ก็อยู่กันแบบเกลียดต่อไป แบบนี้แหละดีแล้ว""ฮึก""แต่อย่าหวังว่ากูจะปล่อยมึงไป"เสื้อเชิ้ตสีดำตัวหน
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่26
'ทางเราขอแสดงความยินดีกับคุณโนอาห์ด้วยนะครับ สำหรับการชนะประมูลที่ดินในค่ำคืนนี้ ด้วยยอดประมูลที่สูงกว่าใคร''หนึ่งพันเจ็ดร้อยล้านบาท ที่ดินผืนนี้ตกเป็นของคุณโนอาห์ครับ'แปะ แปะ แปะเสียงปรบมือของแขกที่มาร่วมงานดังกระหึ่มทันทีเมื่อพิธีกรกล่าวแสดงความยินดีกับคนที่สามารถประมูลที่ดินผืนนี้ไปได้สายตาข
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่14
เปลือกตาที่หนักอึ้ง และอาการปวดศีรษะทันทีเมื่อเธอพยายามเปิดเปลือกตา คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากับอาการหน่วงบริเวณศีรษะจนต้องหลับตาตั้งสติอีกครั้ง"ปวดหัวเหรอ"เสียงคุ้นเคยที่ดังอยู่ไม่ไกลดึงสติของเมเบลให้กลับมา เธอเงยหน้าลืมตาหันหน้าไปมองยังต้นตอของเสียงนั้นโดยทันที"ลุกขึ้นมาสิ จะได้ทานข้าวทานยา"ใบห
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่9
"พี่โซเฟีย วันนี้หนูไม่เข้าร้านนะคะ ขอลาป่วยหนึ่งวัน""ไม่สบายเหรอ เป็นหนักหรือเปล่า""เปล่าค่ะ แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย""พี่เป็นห่วงเธอจัง"ริมฝีปากบาง ๆ คลี่ยิ้มออกมา กับความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายส่งมาจนเธอรู้สึกได้"ว่าแต่เรื่องนั้นเธอจะให้พี่จัดการคุณฟาโรห์ไหม ตอนนี้ที่พี่ทำไปคือตัดเขาออกจากการเป็นส
BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย บทที่8
บรรยากาศภายในห้องนอนขนาดเล็กของเมเบลตกอยู่ในความเงียบมานานนับชั่งโมงนับตั้งแต่ที่เธอตื่นนอนขึ้นมา หากมองออกไปด้านนอกมีก้อนเมฆสีดำเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มใหญ่คาดเดาว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็คงจะมีสายฝนห่าใหญ่ตกลงมาดวงตาของเมเบลมองผ่านบานหน้าต่างออกไป ในขณะที่เธอรับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งของโนอาห์ยังคง
Vous vous intéresseriez aussi à
รัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana9.7K Vuesพิษรักร้ายหมอมาเฟีย
Spypink11.8K Vuesคลั่งรัก | คุณป๋า
ลำเจียก14.6K Vuesขย่มรักมาเฟีย
รินธารา201.1K Vuesวิวาห์ซาตาน
นิยายของเนม409 VuesLUV My Devil รักหมดหัวใจของนายปีศาจ
Phat_sara28 Vuesเฮียเหมืองวิศวะแม่งร้าย ซีรีส์สายรหัสเฮีย
lunlarose/ลัลลาโรส560 Vuesต้องเมียเหนือ (IMPRISONED LOVE) เฮียใหญ่
ผีเสื้อกลืนหาง435 Vues
