บทที่4

'ฉันไปทำงานก่อนนะ เลิกงานแล้วจะรีบกลับมา ถ้าหิวก็หาอะไรในครัวทานได้เลย'

ดวงตาคมกริบไล่กวาดอ่านข้อความที่ถูกเขียนไว้ในกระดาษก่อนจะวางมันลงยังจุดเดิม

โนอาห์พาร่างของตัวเองมานั่งลงบนโซฟา ดวงตาเข้มกวาดมองความว่างเปล่าภายในบ้านหลังนี้ซึ่งแทบจะไม่มีสิ่งของมีค่าอะไร

ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านจะเน้นใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ในขณะที่อาชีพและการทำงานของเธอนั้นมันช่างสวนทางกัน

ครืด ครืด ครืด

"อืม"ชายหนุ่มครางรับในลำคอหลังจากกดรับสายโทรศัพท์ที่ลูกน้องคนสนิทติดต่อเข้ามา

"จับตัวพวกมันทุกคนได้ครบหมดแล้วครับ"

"เป็นคนของใคร"

"คนของคุณฟาโรห์ครับนาย"ไม่ผิดไปจากความคิดของเขาสักเท่าไหร่ เพราะมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่ต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางไป

"จะให้พวกผมจัดการยังไงดีครับ"

"เก็บกวาดให้หมด อย่าให้เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว"เพียงแค่เสี้ยววินาทีถ้าเขาหนีไม่ทันพวกนั้นก็คงจัดการเขาโดยไม่รอช้า คำสั่งของเบื้องบนที่สั่งลงมาพวกลูกน้องขี้ข้าก็พร้อมจะสร้างผลงานให้เจ้านายได้ชื่นชม

"ส่งพวกมันทุกคนไปลงนรก ส่วนไอ้ฟาโรห์กูจะเป็นคนกลับไปจัดการมันต่อเอง"

"ได้ครับนาย ว่าแต่..."

"มีอะไร"

"นายจะให้ผมไปรับตัวกลับวันไหนครับ นายท่านกำลังส่งคนตามหาตัวของนายอยู่ในตอนนี้"

"อีกสักพัก"โนอาห์ถอนหายใจหนักเอนตัวพิงผนังโซฟา

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปจัดการพวกมันก่อนนะครับ ถ้าหากต้องการอะไรก็โทรหาผมได้เลย"

"เดี๋ยวก่อน"

"ครับ"

"ไปจัดการสืบประวัติผู้หญิงที่ชื่อ เมเบล มาให้หน่อย เธอทำงานอยู่ที่ไนต์คลับSKY กูอยากได้ประวัติเธอ"

"ได้ครับนาย"

ติ๊ด

ชายหนุ่มถอนหายใจก้มหน้ามองบาดแผลที่ถูกผ้าก๊อซปิดเอาไว้เป็นอย่างดีจากฝีมือของหญิงสาวที่ช่วยจัดการทำแผลให้

แม้จะไม่เคยรู้จักมาก่อนแต่เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความใสซื่อของเธอ และอีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงความไม่ยอมใครหรือเรียกง่าย ๆ ว่า'ดื้อตาใส'

นึกย้อนกลับไปในคืนนั้น ภาพที่เธอน้ำตาคลอร้องไห้ยังคงติดอยู่ในความรู้สึกของเขาไม่จางหาย ทั้งที่เขาไม่ใช่ญาติไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรแต่ทำไมแววตาและการที่เธอร้องไห้ออกมามันเหมือนกับว่าเธอกำลังตกอยู่ในอาการเสียใจราวกับว่าเขาคือคนสำคัญของเธออย่างไรอย่างนั้น

"วันนี้อารมณ์ดีเชียวนะ ได้รับทั้งเงินเดือนแล้วไหนจะทิปที่ลูกค้าเปย์ให้อย่างหนักนั่นอีก"

"แหม มันก็ต้องอารมณ์ดีบ้างสิพี่โซเฟีย จะให้นั่งหน้าหงอยได้ยังไง นี่เงินนะคะ เงิน เงิน เงิน"พูดจบแล้วก็โบกเงินที่ได้จากทิปไปมาให้อีกฝ่ายได้ดูด้วยสีหน้ายิ้มยินดี

"จ้า รู้ว่าเงิน แต่ถ้าได้เงินแล้วมัวแค่เก็บไม่เอาออกมาใช้ ระวังไว้เถอะ ปลวกในธนาคารจะเอาไปแทะ"

"ใครบอกว่าหนูไม่ใช้เงิน"เมเบลเก็บเงินที่ได้จากทิปใส่ลงในกระเป๋า ตอนนี้หญิงสาวว่างจากการรับแขกเพราะลูกค้าที่จองตัวเธอเอาไว้คนถัดไปยังไม่มา

"ทุกวันนี้เงินที่หาได้หนูใช้แทบจะนับได้ว่าตัวเองใช้ไปกี่บาท"

"อะไรกัน ทำงานที่นี่ได้เงินเดือนละหลายหมื่น"

"ก็ใช่ค่ะ"

"..."

"แต่ว่าหนูมีรายจ่ายสำคัญ ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเหมือนคนอื่น ๆ ไม่ได้หรอกค่ะ"ว่าจบแล้วก็ก้มหน้าซ่อนแววตาเศร้า ทำเอาโซเฟียรู้สึกเห็นใจแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เพราะทุกคนล้วนก็มีภาระหน้าที่ของตัวเอง

"พี่เอาใจช่วยเธอนะเบล สู้ ๆ นะพี่เชื่อว่าสักวันเธอจะผ่านมันไปได้"

"ขอบคุณนะคะสำหรับกำลังใจ และหนูก็อยากจะขอบคุณพี่มาก ๆ ที่คอยช่วยเหลือเรื่องแขกเสมอมา"

"ยินดีจ้ะ ว่าแต่วันนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าแขกคนต่อไปเป็นใคร"

"ทราบแล้วค่ะ"โซเฟียพยักหน้า เธอเชื่อมั่นในฝีมือการทำงานของเด็กในสังกัดอย่างเมเบล

"ถ้ารู้แล้วก็ทำงานให้ดีล่ะ คนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดานะ พี่จะรอดูอยู่แถวนี้ถ้ามีอะไรไม่ดีรีบเรียกพี่ได้เลย'

"ขอบคุณนะคะ"

"คุณโซเฟียครับ คุณลูคัสมาหาครับ"พนักงานชายภายในร้านเดินมารายงาน

"ลูคัสมาอย่างนั้นเหรอ"

"ครับ"

"มาทำไม หรือว่าวันนี้นายใหญ่เข้ามาตรวจร้าน"

"เรื่องนี้ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ แต่ตอนนี้คุณลูคัสรอคุณอยู่ที่ห้องทำงาน"

"พี่โซเฟียไปคุยธุระก่อนก็ได้ค่ะ อีกสักพักแขกของเบลก็คงจะมาถึง"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ แล้วพี่จะรีบกลับมานะ"

"ค่ะ"สายตาชื่นชมของเมเบลมองร่างสวยของโซเฟียที่เดินห่างออกไป ไม่นึกเลยว่าการที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่จะได้พบเจอรุ่นพี่และเพื่อนร่วมงานที่ดีแบบนี้

"เบล คุณฟาโรห์มาถึงแล้ว"เสียงใสของเพื่อนร่วมงานดังมาแต่ไกล เมเบลรีบปรับตัวเข้าสู่โหมดทำงาน เธอยิ้มกว้างเดินเข้าไปทักทายแขกรายใหญ่ที่มักจะเข้ามาใช้บริการในคลับแห่งนี้

"สวัสดีค่ะคุณฟาโรห์"เธอโผเข้าไปกอดแขนใหญ่ของชายหนุ่มที่พลางฉีกยิ้มหวานส่งไปให้

"สบายดีนะ ฉันไม่ได้เข้ามาหลายวัน"

"เบลสบายดีค่ะ ว่าแต่คุณฟาโรห์ละคะ ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวันคิดถึงเบลบ้างไหม"หญิงสาวยิ้มโปรยเสน่ห์ส่งไปให้ทำเอาชายหนุ่มยิ้มกริ่มออกมา

แขนใหญ่ตวัดโอบเอวบางเอาไว้ออกแรงดันร่างสวยให้ขยับเข้าหา ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้จนต่างฝ่ายต่างได้กลิ่นน้ำหอมที่อยู่บนตัว

"คิดถึงสิ ฉันคิดถึงเธอมากเมเบล"

"ถ้าคุณฟาโรห์คิดถึงเบลจริง ๆ คืนนี้ก็อย่าลืมให้ทิปเบลหนัก ๆ เลยนะคะ"

"หึ ได้สิไม่มีปัญหา"ฟาโรห์จ้องหน้าของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเดินโอบเอวเธอไปยังโต๊ะที่จองไว้

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เมเบลถูกฟาโรห์จองตัวเอาไว้ และทุกครั้งหลังจากทั้งคู่นั่งดื่มกันเสร็จเมเบลก็มักจะได้รับทิปจากชายหนุ่มในจำนวนหลักหมื่นทุกครั้ง ฟาโรห์นับว่าเป็นลูกค้าที่ไม่เรื่องมาก เขาวางตัวและเข้าใจในกฎที่ทางร้านมีให้ แต่เสน่ห์ของเมเบลที่ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานได้รวมไปถึงตัวของฟาโรห์นั้นก็มักจะมีคำถามแบบนี้เกิดขึ้นทุกทีที่เขามาหาเธอ

"ทำงานอยู่ในที่แบบนี้เงินเดือนก็ใช่ว่าจะเยอะ ทิปจากลูกค้าก็ใช่ว่าจะมากมายอะไร"เมเบลยิ้มกริ่มให้ก่อนเธอจะยื่นแก้วเหล้าให้ชายหนุ่ม

"เบลทนได้ค่ะ ขอแค่มีงานให้ทำมีเงินให้เบลทำได้หมด"

"แต่ถ้าเธอไปอยู่กับฉัน"ฟาโรห์ยื่นมือมากุมมือสวยของหญิงสาวเอาไว้ สายตาของเขามันบ่งชัดว่าต้องการเธอมากแค่ไหน

"เธอไม่ต้องทำงานให้มันเหนื่อยเลยนะ อยากได้เงินเดือนละเท่าไหร่ก็บอกฉันได้ตลอดเวลา"เมเบลก้มหน้าหลบซ่อนความรู้สึกที่ปะทุขึ้นภายในใจเมื่ออีกฝ่ายยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ

"เงินเดือนเป็นแสน ฉันก็ให้เธอได้เมเบลแค่เธอยอมไปอยู่เป็นคนของฉัน"ฝ่ามือหนาลูบไล้เรียวขาที่โผล่พ้นกระโปรงตัวสั่นออกมา ทำเอาเมเบลใจสั่นแทบจะเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่

พรึ่บ

"เบลขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ"ฟาโรห์พยักหน้า ปล่อยให้หญิงสาวก้าวขาเดินออกไปจากโต๊ะได้อย่างง่ายดายโดยมีสายตาของชายหนุ่มคอยมองตามแผ่นหลังสวยของเธอออกไป

ฟู่

"อดทนหน่อยสิเบล นั่นบ่อเงินบ่อทองของแกเลยนะ"ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แม้จะเคยต้อนรับมาแล้วตั้งหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเธอก็ไม่เคยรู้สึกคุ้นชินกับสัมผัสของผู้ชายคนนี้เลยสักนิด

แววตาและท่าทีที่เขามองมาราวกับว่าอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงไม่รอช้าที่จะกระโจมลงไป แต่สำหรับเธอแล้วนั้นตอบได้เลยว่าไม่

'นกน้อยในกรงทอง แม้จะมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย แต่ถ้าหากวันไหนเจ้าของรู้สึกเบื่อนกตัวนี้ขึ้นมา ก็ถึงเวลาที่จะถูกปล่อยไปเพื่อเอานกตัวใหม่เข้ามาแทนที่'

"ยิ้มสิเมเบล อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว"หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของตัวเองผ่านเงากระจก

'ยังมีใครบางคนที่รอเธออยู่นะ เมเบล'

"กลับมาแล้วค่ะ รอนานไหมคะ"

"ไม่ครับ"ฟาโรห์ส่ายหน้าเมื่อเมเบลเดินกลับมาหาก่อนจะนั่งลงข้างกายของเขา

"มาค่ะ เดี๋ยวเบลชงเหล้าแก้วใหม่ให้"

"ไม่เป็นไร เมื่อกี้ก่อนที่เบลจะกลับมาผมชงไว้ก่อนแล้ว"ชายหนุ่มชูแก้วเหล้าที่ยังเต็มในมือให้เธอได้ดู

"แล้วนี่ แก้วที่ผมชงไว้รอเบล"

"คะ"

"ผมชงไว้ให้ ดื่มสิ เอาให้หมดแก้วนะ"สีหน้าของเธอดูซีดขึ้นมาเมื่อสายตาจ้องมองไปยังแก้วเหล้าที่ถูกวางไว้ตรงหน้า แต่ถ้าหากเธอไม่ดื่มเหล้าแก้วนี้ขึ้นมาก็คงจะมีปัญหาเกิดขึ้นตามมาทีหลัง

"ค่ะ เบลจะดื่ม"เพราะไม่อยากมีปัญหากับลูกค้า เมเบลตัดสินใจคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาถือเอาไว้ เธอรู้สึกชั่งใจแค่เพียงชั่วครู่ก่อนจะยกขึ้นดื่มเข้าไปจนหมดแก้วโดยมีสายตามากไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของฟาโรห์คอยจับจ้องมองมา

"หมดแล้วค่ะ"

"นี่ครับ รางวัลของเด็กดี"เป็นอีกหนึ่งครั้งที่ฟาโรห์ยอมควักเงินจำนวนหลักหมื่นยื่นให้เมเบลซึ่งหญิงสาวก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธเงินพวกนี้

"ขอบคุณนะคะ"

"ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ติดต่อฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ"เมเบลพยักหน้า ก่อนเธอจะทำหน้าที่เป็นเด็กนั่งดริ้งค์ที่ดีคอยบริการแขกคนสำคัญคนนี้ให้เหมาะสมกับทิปจำนวนหลักหมื่นที่เขามอบให้

"ฮึก"