Masuk"อือ จะพาไปไหน ร้อนจะตายอยู่แล้ว"เสียงครางยานมาพร้อมกับมือไม้ที่ลูบไล้อยู่ไม่เป็นสุขทำเอาโนอาห์เกิดอาการหัวร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้เห็นสภาพของเมเบล
"นายครับ" "มึงสองคนรีบกลับไปจัดการไอ้เหี้ยนั่น จะจัดการยังไงก็ได้ พรุ่งนี้ข่าวความฉิบหายของมันต้องถึงหูกู"ชายหนุ่มสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ท่อนแขนใหญ่โอบร่างสวยของเมเบลที่อยู่ไม่เป็นสุขเอาไว้ ใบหน้าสวยของเธอกำลังคลอเคลียไปกับแผ่นอกใหญ่ที่เปลือยเปล่า "นายรับมือไหวใช่ไหมครับ"ลูคัสเอ่อถามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ถูกสายตาคมกริบของโนอาห์ตวัดหันมามองอย่างหาเรื่อง "มึงคิดว่ากูกระจอกขนาดนั้นเลยเหรอ" "เปล่าครับ พวกผมก็แค่เป็นห่วง" "มึงไม่ต้องเป็นห่วงกูหรอก ไปจัดการเรื่องที่สั่งให้เรียบร้อย อย่าลืมกำชับคนที่ร้านด้วยว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดให้ใครได้ยิน กูไล่ออกเรียงตัวแน่" "ครับนาย" แม้ตรงบริเวณบาดแผลจะเกิดอาการเจ็บ แต่โนอาห์ก็ไม่ยอมปล่อยให้ชายคนอื่นมาแตะต้องร่างกายนี้ของเธอได้ เขาตวัดอุ้มร่างพาเธอกลับเข้าไปในบ้านซึ่งในขณะเดียวกันที่ฝ่ามือซุกซนของเมเบลลูบไล้ไปตามร่างกายและใบหน้าของเขาไม่หยุด "อือ ร้อน" "อดทนหน่อย เดี๋ยวจะทำให้หายร้อน" "ทำยังไง"ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เลือกที่จะอุ้มร่างสวยเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะวางร่างสวยของเธอลงใต้ฝักบัว ซ่า สายน้ำเย็นเฉียบถูกปลดปล่อยให้ไหลผ่านร่างกายของหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจนตอนนี้เมเบลเปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัว "อือ อะไรกัน เปียกไปหมดแล้ว" "จะได้หายร้อนไง อดทนหน่อยนะ" "ไม่"เธอปฏิเสธออกแรงดิ้นขยับร่างกายไปมาจนโนอาห์ต้องดึงร่างของเธอเข้ามาสวมกอดเอาไว้ จนตอนนี้ร่างของทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว "โนอาห์ ฉันร้อน" "อดทนหน่อยนะเมเบล" "ฮึก มันทรมาน"เธอบอกเขาเสียงครางยาน หญิงสาวยกมือมาวางไว้บนไหล่กว้างทั้งสองข้างพลางเงยหน้าจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ้อนวอน "ฉันร้อน ช่วยฉันหน่อยได้ไหม"สายตาอ้อนวอนและไหนจะเรือนร่างที่บดเบียดเข้าหาทำให้โนอาห์เบิกตาค้างรีบคว้าข้อมือที่กำลังลูบไล้แผ่นอกใหญ่เอาไว้ "เธอกำลังไม่ได้สติรู้ไหมเมเบล"รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่เธอขอให้เขาช่วยทำแบบนี้ แต่ความดีที่มีอยู่เพียงน้อยนิดก็บอกว่าเขาจะฉวยโอกาสทำแบบนี้กับเธอไม่ได้ "แต่ฉันกำลังจะไม่ไหว ถ้านายไม่ช่วย ฮึก ฉันไปให้คนอื่นช่วยก็ได้" "บัดซบ"ไม่มีอะไรทำให้โนอาห์รู้สึกหัวเสียจนปากสั่นได้เท่านี้มาก่อน ท่อนแขนโอบร่างสวยเอาไว้ในอ้อมกอดแน่นเมื่อคนไม่ได้สติดิ้นไปมาเพื่อจะออกจากการเกาะกุมของเขา "อือ ปล่อย" "อย่าดิ้น เมเบล" "ไม่ ปล่อยนะ ถ้าไม่ช่วยอย่ามาจับ จะไปให้คนอื่นจับแทน"คนตัวเล็กในอ้อมกอดเพิ่มแรงดีดดิ้น ทุกคำพูดของเธอนั้นแต่ละประโยคทำให้ความอดทนของชายหนุ่มเริ่มถดถอยลงจนแทบจะไม่เหลือ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ แม้ว่าเธอจะบดเบียดร่างกายเข้าหา หน้าอกนุ่มนิ่มเบียดเสียดเสียจนความต้องการในร่างกายเริ่มจะปะทุออกมา "อยู่นิ่ง ๆ "โนอาห์กัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ บังคับให้เธอยืนอยู่ใต้สายน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวเพื่อดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่อยู่ภายใน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น ราวกับว่าสายน้ำที่เย็นเฉียบนี้กลายเป็นตัวกระตุ้นความต้องการชั้นดี "อือ นาย ช่วยฉันที"ใบหน้าสวยที่แสดงความทรมานออกมาเริ่มทำให้หัวใจของชายหนุ่มเริ่มเอนเอียง "ฉัน ทรมาน ฮึก จะตายอยู่แล้ว" "ละ...แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง"ชายหนุ่มถามออกไปในขณะที่ฝ่ามือใหญ่เลื่อนต่ำลงไปลูบไล้ร่างกายเปียกปอนของหญิงสาว ดวงตากระหายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แสดงความต้องการออกมาอย่างชัดเจนของเธอในตอนนี้ "บอกฉันมาสิเมเบล ว่าเธอต้องการจะให้ฉันจัดการกับร่างกายของเธอยังไง" "เอาฉัน" "แน่ใจ" "แน่สิ"แววตาของเมเบลในตอนนี้เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย เธอพอจะมีสติหลงเหลือรู้ว่าตนเองพูดอะไรออกไป เธอใช้ฝ่ามือสัมผัสลูบไล้ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของเขา ลากต่ำลงมาถึงหน้าอกที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม สายตาหื่นกามมองต่ำลงไปถึงอาวุธร้ายที่ขยายใหญ่ดันกางเกงจนเห็นเป็นรูปทรง 'ไม่ต่ำกว่าหกสิบแน่ ๆ ' "ทำให้ฉันหายทรมานสักที ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไปให้คนอื่นมาทำแทนนาย" "หึ อย่าขอร้องให้ฉันหยุดทำก็แล้วกัน" "..." "เพราะคนอย่างฉัน ถ้าไม่อิ่ม ต่อให้เธอขอร้องให้หยุดจนคอแตกตาย ฉันก็จะไม่หยุด" เฮือก ชายหนุ่มจับร่างสั่นเทาหันหน้าเข้าหากำแพงห้องน้ำ ก่อนที่ฝ่ามือแข็งแกร่งจะจัดการฉีกชุดสั้นตัวสวยที่เธอสวมอยู่ด้วยมือเดียวจนมันขาดวิ่น แควก "ฮึก"ริมฝีปากสั่นระริกเม้มเข้าหา แรงฉีกเมื่อครู่ทำให้เศษเสื้อบาดผิวหนังจนเกิดเป็นรอยแดง แรงกอดรัดจากทางด้านหลังก่อนที่ฝ่ามือจะจัดจับเรียวขาให้อ้าออกกว้างตั้งท่ารับสิ่งแปลกปลอมที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา "อืม แฉะแล้วนี่ เคยมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นมาก่อนหรือเปล่า"หญิงสาวหลับตาฟังเสียงแหบพร่ากระซิบใกล้ข้างใบหู "มะ...ไม่เคย" "เหรอ" "อืม" "ถ้าอย่างนั้น ครั้งแรกก็อาจจะเจ็บหน่อย"ชายหนุ่มค่อย ๆ ดันนิ้วสากเข้าไปในช่องทางรักจากทางด้านหลัง "ครั้งแรกอาจจะเจ็บ ทำบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชินไปเอง"แม้อาวุธร้ายจะตื่นตัวพร้อมออกรบ แต่เพราะเธอยังไม่มีประสบการณ์สักเท่าไหร่เขาจึงต้องใช้นิ้วเป็นการเบิกทางเพื่อเตรียมพร้อมให้ร่องของเธอตอบรับอาวุธร้ายที่ใหญ่กว่านิ้วของเขาหลายเท่าตัวได้ "ฮึก โนอาห์" "อย่าเกร็ง ยิ่งเธอเกร็งเธอจะยิ่งเจ็บ"น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหูขาวของหญิงสาว ในขณะที่นิ้วมือของเขาสอดใส่ขยับเข้าออกช่องทางรักของเธอไม่ยอมหยุดจนร่างสวยของเมเบลส่ายไปมาด้วยความเสียวซ่านที่แสนจะทรมาน "อูย อืม" "เธอแม่ง เอวดีฉิบหาย" "อ๊าส์ ไม่ไหว" "อยากได้อะไรไหนลองบอกมาซิ"ช่องทางรักเริ่มกระตุกถี่เมื่อนิ้วร้ายขยับเข้าออกหนักหน่วงตามจังหวะ ใบหน้าสวยของเมเบลแหงนหน้าปล่อยลมหายใจหนัก ๆ ออกมาฝ่ายทางริมฝีปากเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มเล่นงานทั้งในช่องทางรักในขณะที่อีกมือของเขานั้นบีบเคล้นเต้าอวบอิ่มของเธอเอาไว้ "อยากได้อะไรไหนบอกฉันมาสิ เมเบล" "ฉันอยากได้นาย โนอาห์"เธอเอียงหน้าหันมาสบตาชายหนุ่ม ริมฝีปากสวยกระตุกยิ้มตรงมุมปาก "นายให้ฉันได้ไหม" "ไม่มีปัญหา"เมเบลนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งอาทิตย์เต็ม ก่อนออกโนอาห์ก็พาเธอมาอัลตร้าซาวด์ดูว่าลูกน้อยยังดูมีความสุขหรือไม่ ในเมื่อผลทุกอย่างเป็นที่หน้าพึงพอใจ เขาก็พาเธอมายังบ้านพักของใครบางคนเพื่อที่จะจบปัญหาทุกอย่างในครั้งนี้"เข้าไปกันเถอะ"เธอหันมาพูดกับโนอาห์ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนอยู่หน้าบ้านของกวิน ทั้งคู่พากันเดินจูงมือเข้ามาภายในบ้านของอดีตแฟนเก่าเพื่อพูดเคลียร์ปัญหากับเขาไม่ให้ทุกอย่างยืดเยื้อไปมากกว่านี้"สวัสดีค่ะคุณลุง"คนแรกที่เมเบลเห็นนั้นก็คือบิดาของกวินที่กำลังยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาเธออยู่ตรงหน้าประตูบ้านเหตุการณ์ที่ภรรยาของเขาไปก่อเรื่องเอาไว้จนต้องไปติดอยู่ในคุกทำให้ผู้เป็นสามีไม่กล้าที่จะสบตาใคร"หนูมาหากวินค่ะ""อะ...อืม ตามมา"ฝ่ามือของทั้งสองยังคงประสานกันไว้แน่น เป็นสัญญาณบอกว่าจะไม่มีคนใดคนหนึ่งทิ้งอีกฝ่ายไปไหนไม่ว่าอีกฝ่ายจะเจอเรื่องอะไรก็ตามก๊อก ก๊อก ก๊อก"กวิน มีคนมาหา""ใคร ผมไม่อยากเจอใคร ออกไปให้หมด"เสียงเข้มตะโกนดังมาจากด้านในทำให้ผู้เป็นพ่อรู้กหนักใจอยู่ไม่น้อย"กวิน""ออกไป ผมไม่อยากเจอใคร""แม้แต่ฉันอย่างนั้นเหรอ"เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นมาก่อนประตูบานใหญ
'คนไข้ตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วนะครับ''ลูกของผมไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับหมอ''ครับ เด็กปลอดภัย แต่ในระหว่างนี้ต้องให้คุณแม่นอนพักผ่อนอยู่กับที่ห้ามลุกขยับตัวมากเกินไป หมอแนะนำให้ฝากครรภ์ได้เลยนะครับ จะได้นัดติดตามดูการเจริญเติบโตของเด็กได้ทุกเดือน''ครับ ฝากเลย แต่ผมขอเป็นหมอผู้หญิงนะครับ''ได้ครับ'แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายมองไปยังร่างอ่อนแรงที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ บนหลังมือมีเข็มน้ำเกลือเจาะเอาไว้ โนอาห์นั่งเฝ้าหญิงสาวอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ไม่ยอมลุกไปไหนภาพเมื่อตอนบ่าย เรียวขาสวยของเธอที่อาบไปด้วยเลือดนั้นเหมือนปลายคมมีดที่กรีดลงกลางใจของเขา"กูขอโทษ ที่ไปช่วยมึงช้าไป"ถ้าเขาลุกไปให้เร็วกว่านี้ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ทันที่จะได้ทำอะไรเธอ และเขาก็คงไม่ต้องเกือบสูญเสียลูกน้อยไปหัวใจของคนที่พึ่งได้รู้ตัวว่าจะได้เป็นพ่อแทบจะแตกสลาย ชายหนุ่มยื่นมือไปแตะลงบนหน้าท้องที่พึ่งจะเริ่มนูนเด่นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา'พ่อขอโทษนะลูก'เขากำลังนึกโทษตัวเองที่วิ่งไปช่วยคนรักช้าเกินไป ถ้าหากเขาวิ่งไปเร็วกว่านี้ ถ้าหากเขาให้ลูคัสเป็นคนไปจ่ายเงิน เธอก็คงไม่ต้อง"ร้องไห้ทำไม"เสียงที่ดังมา
บรรยากาศภายในห้องพักคนไข้เต็มไปด้วยความเงียบ ท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม บนเตียงคนไข้มีร่างสูงใหญ่ของโนอาห์ที่กำลังนอนไม่ได้สติ จะมีก็แต่คนเฝ้าไข้ที่ง่ำ"อร่อย"น้ำเสียงของคนที่กำลังมีความสุขหลังจากที่ได้ตักเค้กคำใหญ่ใส่เข้าเต็มปากและไม่ลืมที่จะดื่มชาไทยเป็นการตบท้าย"รู้แบบนี้ให้ลูคัสซื้อมาเพิ่มอีกสักสองก้อนก็ดี"เมเบลที่กำลังมีความสุขอยู่กับการกินเค้กก้อนใหญ่ตรงหน้า ในมืออีกข้างยังคงถือแก้วชาไทย ทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตว่าคนที่หลับไม่ได้สติติดต่อกันหลายชั่วโมงตอนนี้กำลังรู้สึกตัวขึ้นมาคิ้วทั้งสองข้างของโนอาห์ขมวดเข้าหา เขารู้สึกเจ็บปวดตรงบริเวณศีรษะทันทีเมื่อได้สติขึ้นมา กลิ่นยาและกลิ่นของแอลกอฮอล์ลอยคละคลุ้ง ก่อนชายไล่สายตามองไปทั่วบริเวณห้องพักคนไข้ก็ได้เห็นร่างสวยของใครบางคนกำลังนั่งกินเค้กอยู่ตรงโซฟาด้วยท่าทีสบายใจและมีความสุข"อร่อยไหม"อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป และทันทีเมื่อเมเบลได้ยินเสียงของชายหนุ่ม เธอรีบวางทุกอย่างในมือลงทันทีก่่อนที่จะเดินปรี่เข้ามาหา"นายฟื้นแล้วเหรอ ยังเจ็บตรงไหนไหม""ไม่ ว่าแต่ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"เขาจำเหตุการณ์ทุกอย่างไม่ได้ ภาพสุดท้
ปึก! ปึก! ปึก!"กรี๊ด""อ๊าส์"เสียงครางกระสันของทั้งสองดังก้องในห้องนอน ก่อนชายหนุ่มจะดันตัวออกเพื่อล้มตัวนอนข้างกายหญิงสาว หลังจากที่เขาปล่อยความอัดอั้นเข้าสู่ร่างกายของเธอจนหมดทุกหยาดหยดในรอบที่ห้าของเช้าวันนี้"รู้อย่างนี้ ฉันจะไม่ยอมย้ายมาอยู่ที่นี่กับนายตั้งแต่ทีแรก ย้ายของกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองดีกว่า""คิดได้ก็สายเกินไปแล้วล่ะ กูให้ลูกน้องไปขนของจากบ้านมึงมาไว้ที่นี่หมดแล้ว""เพราะใครกันล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะนายขู่จะเผาบ้านฉัน""มึงจะอยู่ไปทำไม หลังเล็กเท่ารูหนู กูไม่เผาจริง ๆ ก็บุญเท่าไหร่แล้ว"ชายหนุ่มเหลือบสายตามองหญิงสาวด้วยความไม่พอใจเพราะกว่าที่เขาจะจัดการขู่ให้เธอยอมย้ายของจากที่บ้านหลังเก่ามาอยู่ที่นี่ได้ใช้เวลาอยู่นานนับเดือน"มึงเป็นเมียที่เถียงกูเก่งจริง ๆ เลยรู้ไหม""แล้วใครใช้ให้นายคอยบังคับฉันล่ะ"เมเบลแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มก่อนที่เธอจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะโดยมีสายตาคอยมองเธอด้วยความรักใครและเอ็นดู"จะหลับแล้วเหรอ""...""นี่""อย่ากวนได้ไหม ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาอยู่กับนาย นายไม่ปล่อยให้ฉันได้พักเลยนะโนอาห์"เมเบลพูดออกมาทั้งที่ยังมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมใบหน้า ร่าง
'ถ้าอยากจะไป ก็ไปได้เลยนะเพราะฉันก็ไม่อยากที่จะให้เธอต้องมาทนลำบากใจอยู่ข้างกายฉันในสถานะผู้หญิงที่ฉันเป็นคนซื้อมาแล้วเหมือนกัน'คำพูดชองชายหนุ่มนั้นยังคงลอยวนเวียนอยู่ในสมองของเมเบลทันทีเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา แววตาคู่สวยดูอ่อนล้าหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายของเธอภายในห้องนอน'ไหนบอกว่าไม่อยากให้เธอเดินออกไปจากชีวิตของเขาไง แล้วทำไมเมืื่อคืนเขาถึงได้พูดแบบนั้นออกมา'ความสับสนแทรกซึมเข้ามาภายในใจทำให้เมเบลไม่รู้ว่าเธอควรจะตัดสินใจยังไงดี โซ่เหล็กเส้นใหญ่หนาที่เขาใช้คล้องคอเอาไว้เมื่อตอนนั้นถูกปลดพันธนาการออกไปหลังจากกิจกรรมเข้าจังหวะรอบสุดท้ายของเขาและเธอจบลงครืด ครืด ครืดเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดึงสติของเมเบลให้กลับมา เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้ามากดรับสายแม้ร่างกายจะรู้สึกหนักหน่วงแทบจะขยับไปไหนมาไหนไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาคิ้วทั้งสองข้างของเมเบลก็ขมวดเข้าหาด้วยความสงสัยว่สอีกฝ่ายโทรมาหาเธอทำไม'หมอนิพล'"สวัสดีค่ะ"เมเบลเอ่ยเสียงแผ่ว เหลือบสายตามองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงนอนหลับไม่ตื่นขึ้นมา"สวัสดีครับคุณเมเบล""ค่ะคุ
ชายหนุ่มออกแรงกระชากโซ่เหล็กทำให้ร่างเล็กของเมเบลล้มนอนคว่ำหน้า ชายเสื้อเชิ้ตตัวบางเปิดขึ้นมาเผยให้เห็นสะโพกกลมกลึง กลีบกุหลาบสวยเผยอ้าเมื่อเขาออกแรงกระชากเรียวขาก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลาง"โนอาห์ อย่าทำแบบนี้"เมเบลหันหน้ามาร้องขอความเห็นใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงอันแสนยิ่งใหญ่ที่กำลังจ่ออยู่ตรงปากทางเข้า"ช้าไปแล้วล่ะ"สวบ"กรี๊ด"เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นภายในห้องเก็บเครื่องดื่มพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยแตะจมูกโด่ง จนทำให้เขาต้องก้มมองต่ำลงไปยังจุดเชื่อมต่อ"จำไว้นะเมเบล มึงเป็นเมียกู ถ้ากูไม่ตายก็อย่าหวังว่ามึงจะได้ออกไปจากชีวิตกู""ไม่ ฉันไม่ใช่เมียนาย""ของกูเสียบคารูมึงอยู่แบบนี้ มึงยังจะบอกว่าไม่ใช่อีกอย่างนั้นเหรอ"เขาเกลียดที่เธอพูดโกหก โกรธที่เธอยังอาลัยอาวรณ์คนรักเก่าถึงขั้นตามไปเฝ้าถึงโรงพยาบาล"ฉันเกลียดนาย""ถ้าอย่างนั้นมึงก็เกลียดกูให้พอ เกลียดไปจนตายได้เลยยิ่งดี"เพราะชีวิตของเขาก็ไม่เคยมีใครต้องการ"ถ้ารักกันไม่ได้ก็อยู่กันแบบเกลียดต่อไป แบบนี้แหละดีแล้ว""ฮึก""แต่อย่าหวังว่ากูจะปล่อยมึงไป"เสื้อเชิ้ตสีดำตัวหน
ไนต์คลับ Sky"เมเบล ลูกค้าโต๊ะสี่เรียกจ๊ะ""พวกเขามาถึงแล้วเหรอคะ"เจ้าของชื่ออย่างเมเบลวางแปรงแต่งหน้าลงบนโต๊ะ มองดูความเรียบร้อยผ่านกระจกตรงหน้าเมื่อเพื่อนร่วมงานเดินมาบอกว่าแขกที่โทรมาจองตัวเธอไว้เดินทางมาถึงแล้ว"อืม รีบไปเถอะอย่าให้แขกรอนาน ยิ่งคืนวันศุกร์แบบนี้แล้วด้วยทิปต้องหนักมากแน่ ๆ ""ค่
"พี่โซเฟีย วันนี้หนูไม่เข้าร้านนะคะ ขอลาป่วยหนึ่งวัน""ไม่สบายเหรอ เป็นหนักหรือเปล่า""เปล่าค่ะ แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย""พี่เป็นห่วงเธอจัง"ริมฝีปากบาง ๆ คลี่ยิ้มออกมา กับความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายส่งมาจนเธอรู้สึกได้"ว่าแต่เรื่องนั้นเธอจะให้พี่จัดการคุณฟาโรห์ไหม ตอนนี้ที่พี่ทำไปคือตัดเขาออกจากการเป็นส
บรรยากาศภายในห้องนอนขนาดเล็กของเมเบลตกอยู่ในความเงียบมานานนับชั่งโมงนับตั้งแต่ที่เธอตื่นนอนขึ้นมา หากมองออกไปด้านนอกมีก้อนเมฆสีดำเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มใหญ่คาดเดาว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็คงจะมีสายฝนห่าใหญ่ตกลงมาดวงตาของเมเบลมองผ่านบานหน้าต่างออกไป ในขณะที่เธอรับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งของโนอาห์ยังคง
'ไม่มีปัญหา'ชายหนุ่มถอนนิ้วร้ายออกมาจากช่องทางรักทันที ก่อนที่จะจับแก่นกายที่พร้อมออกรบสอดใส่เข้าไปในร่องสวยของเธอทีเดียวจนสุดความยาวใหญ่สวบ"กรี๊ด""อ๊าส์"เสียงกรีดร้องดังขึ้น เลือดสีแดงสดหลั่งไหลออกมาอาบเรียวขาลากยาวไปถึงพื้นกระเบื้องสีขาว ก่อนที่เลือดเหล่านั้นจะถูกสายน้ำชะล้างไหลลงท่อระบายออก







