บทที่8

บรรยากาศภายในห้องนอนขนาดเล็กของเมเบลตกอยู่ในความเงียบมานานนับชั่งโมงนับตั้งแต่ที่เธอตื่นนอนขึ้นมา หากมองออกไปด้านนอกมีก้อนเมฆสีดำเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มใหญ่คาดเดาว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็คงจะมีสายฝนห่าใหญ่ตกลงมา

ดวงตาของเมเบลมองผ่านบานหน้าต่างออกไป ในขณะที่เธอรับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งของโนอาห์ยังคงจับจ้องมองมาที่เธอตลอดเวลานับตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้นมา

"เมเบล"

"..."

"ฉันจะไม่ทิ้งเธอ"แรงกอดรัดจากทางด้านหลังก่อนที่ร่างอ่อนแรงของเธอจะลอยเข้าสู่อ้อมแขนของเขา

"เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคน ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง"ริมฝีปากของเขาจูบลงบนหัวไหล่ของหญิงสาว

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ"เป็นเธอที่ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ฝ่ามือเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งดึงท่อนแขนใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังโอบเอวของเธออกไปสร้างความตกใจให้กับโนอาห์อยู่ไม่น้อย

"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น"เมเบลพยุ่งร่างให้ลุกขึ้นนั่งหันหลังให้ชายหนุ่มในขณะที่ใช้มือทั้งสองข้างประคองผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ ดวงตาจ้องมองออกไปด้านนอกซึ่งตอนนี้เริ่มมีสายฝนหล่นโปรยลงมา บรรยากาศที่หนาวเหน็บทำให้เธอรู้สึกชาไปถึงขั่วหัวใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

'ไม่ได้พลาด แต่มันห้ามไม่ได้'

"รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา"ชายหนุ่มจ้องแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างไม่วางตา รอยเลือดและคราบน้ำรักที่ติดผ้าปูเตียงนอนสีขาว มันเป็นเครื่องมือยืนยันให้เขาได้ว่าเมื่อคืนระหว่างเราสองคนเกิดอะไรขึ้น

"ฉัน รู้ตัวดีค่ะ"

"..."

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้"เธอแอบซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่แสนจะเย็นชา ฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหาแน่น

"ทำไมเรื่องของเรามันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนเธอกับฉัน"เราสองคนมีความสุขด้วยกัน

"มันก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวค่ะ"เมเบลเอียงหน้าหันมามองชายหนุ่ม

"ถ้าฉันไปเจอคนอื่น ก็คงขอร้องให้เขาช่วยเหมือนกับที่ฉันขอร้องให้คุณช่วยแบบเมื่อคืน"

"เธอ พูดง่ายดีเนอะ"

"แล้วทำไมต้องพูดให้มันยากด้วยล่ะคะ อย่าลืมสิคะว่าฉันทำงานอะไร ผู้หญิงอย่างฉันมันสกปรกนะคะ"

"หยุดพล่ามสักทีเมเบล"ชายหนุ่มตะโกนออกมา สายตาของเขาจ้องหน้าของเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"หยุดพูดอะไรที่มันฟังไม่เข้าหูฉันสักที"ตอนนี้เป็นโนอาห์เองที่แทบจะควบคุมอารมณ์ของตนเองเอาไว้ไม่ได้ สายตาของเขาเหลือบมองไปยังรอยคราบเลือด เขาเป็นคนที่มีสติและจำได้ว่าตนเองคือคนที่ได้ความบริสุทธิ์ของเธอมาครบครอง

"ทำไมวะ แค่ฉันจะรับผิดชอบเธอมันจะตายหรือไง"ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ๆ ตื่นขึ้นมาก็คงจะร้องไห้รีบพุ่งเข้ามาซบอกอ้อนวอนให้เขารับผิดชอบ ไม่ใช่ปฏิเสธนั่งหันหลังให้แบบนี้

"มาเป็นผู้หญิงของฉัน มันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอฮะ"

"..."

"เมเบล"

"ปล่อยค่ะ"เธอร้องออกมาเมื่อชายหนุ่มยื่นมือไปคว้าท่อนแขนเล็กเอาไว้

"ปล่อยฉันค่ะ คุณโนอาห์"

"ไม่ จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง"ชายหนุ่มโอบกอดร่างสวยไม่สนใจแรงขัดขืนที่พยายามสะกัดอ้อมแขนของเขาออกไป เขาพยายามใจเย็นรอให้เธอเป็นฝ่ายหมดฤทธิ์ไม่มีแรงที่จะขัดขืนเขาอีกต่อไปได้

และมันก็เป็นไปอย่างที่เขาคิดเอาไว้ เธอขัดขืนได้ไม่กี่นาทีก็หมดแรงต้องยอมนั่งอยู่นิ่ง ๆ ในอ้อมกอดของเขา

"เป็นผู้หญิงของฉัน"

"ไม่ค่ะ"เขาก้มหน้ามองหญิงสาวในอ้อมกอดทันที

"ทำไม การเป็นผู้หญิงของฉันมันไม่ดียังไง ไหนเธอลองบอกมาซิ"

"ฉันไม่เหมาะสมที่จะเป็นผู้หญิงของใครหรอกค่ะ"เธอหันหน้ามาสบตากับเขา

"รับได้เหรอคะ ถ้าต้องใช้ผู้หญิงร่วมกับผู้ชายคนอื่น"เธอฝืนเค้นยิ้มเย้ยหยันออกมา

"อย่าลืมสิคะว่าฉันทำงานเกี่ยวกับอะไร แต่ละคืนฉันต้องต้อนรับแขกตั้งกี่คน"

"เมเบล"

"รับไม่ได้เหรอคะ"

"..."

"คนอย่างคุณ สามารถหาผู้หญิงที่ดีและเพรียบพร้อมได้กว่าฉันอีกตั้งหลายคนค่ะ อย่าเอาความสัมพันธ์เพียงแค่ชั่วข้ามคืนมาตัดสินผูกมัดฉันให้อยู่กับคุณเลยนะคะ"เมเบลอธิบายให้ชายหนุ่มได้ฟังอย่างใจเย็น

"เรื่องที่เกิดขึ้น ฉันเองที่เป็นฝ่ายขอให้คุณช่วย ร่างกายของฉัน ฉันรับผิดชอบเองได้คุณไม่ต้องมาลำบากหรือคิดมากหรอกนะคะ เพราะอีกเดี๋ยวเราก็จะกลับไปเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่ติดค้างอะไรกันเหมือนเดิม...น่าจะดีที่สุดสำหรับเราทั้งสองคนแล้ว"

"..."

"อย่ามายึดติดอะไรกับผู้หญิงอย่างฉันเลยค่ะ และถ้าแผลของคุณอากการดีขึ้นแล้ว ฉันก็หวังว่าหลังจากที่ฉันเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วเดินกลับออกมา คุณจะคงไม่นั่งอยู่บนเตียงหลังนี้"

เธอตีตัวออกห่างอย่างชัดเจน เพราะชีวิตนี้เธอไม่อาจดึงใครให้เข้ามาชีวิตของตัวเองหรือเปิดใจรับรักใครได้ ถ้าหากบ่วงโซ่เส้นใหญ่ที่มีอยู่ยังคงติดตรึงพันธนาการเธอเอาไว้

เธอยังต้องทำงานหาเงิน ยังมีภาระหน้าที่ที่จะต้องดูแลชีวิตใครคนใดคนหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะตื่นฟื้นกลับขึ้นมาหาเธอไหม

'เธอต้องรับผิดชอบลูกชายของฉัน'

'เพราะเธอคือต้นเหตุที่ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพแบบนี้'

เพราะเธอคือต้นเหตุที่ทำให้เขาคนนั้นกลายเป็นเจ้าชายนิทรา แม้ว่าเรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้นจากความไม่ได้ตั้งใจ แต่สาเหตุมันก็มาจากเธอ

ถ้าวันนั้นเธอไม่เสียใจแล้ววิ่งออกมาไม่ลืมหูลืมตา เหตุการณ์อันน่าเศร้าก็คงไม่เกิดขึ้น พ่อแม่ของเขาคงไม่โทษว่าทุกอย่างคือความผิดของเธอ

'และชีวิตของเธอก็คงไม่ต้องจมปลักติดอยู่กับที่แบบนี้ หลังจากที่พวกเขาทุกคนตัดสินให้เธอเป็นคนรับหน้าที่หาค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด'

แกรก

บานประตูบ้านพักถูกปิดลงในเวลาที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายจ้องมองประตูบานใหญ่ตรงหน้า

การจากลาครั้งนี้ได้เริ่มต้นขึ้นทันทีหลังจากที่เมเบลปฏิเสธคำขอร้องไม่ต้องการเป็นผู้หญิงของเขาทำเอาโนอาห์รู้สึกหน้าชาตัวสั่นขึ้นมาทันทีเพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าปฏิเสธแถมยังสั่งให้เขาออกจากบ้านของเธอโดยทันที

'อย่ามายึดติดอะไรกับผู้หญิงอย่างฉันเลยค่ะ'

"แล้วมึงจะรู้ว่าคนอย่างกู อยากได้อะไรก็ต้องได้"ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นที่จุกอกอยู่ภายใน คนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ ต่อให้สิ่งนั้นจะไม่ยอมทำตามคำสั่งก็ตาม