Ep25

หลังจากที่ฉันตัดสินใจเลิกยุ่งกับล่ามแบบจริง ๆ จัง ๆ นี่ก็เข้าอาทิตย์ที่สองแล้วค่ะที่ฉันกับเขาเราไม่คุยกันเลย ฉันหลบหน้าล่ามทุกทางอยู่ที่ทำงานพอเห็นล่ามกำลังเดินเข้ามาหาฉันชิงหนีเดินเข้าห้องทำงานอาคีทันทีเพราะฉันรู้ว่าเขาไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามต่อหน้าพ่อของเขาแน่ ๆ ยิ่งช่วงนี้อาดาเข้ามาช่วยดูงานอาคีที่บริษัทล่ามยิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่รายนั้นกลัวแม่เขายิ่งกว่าอะไร อาดาชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้เลยก็ว่าได้ ยิ่งเวลาเลิกงานฉันก็เดินออกไปพร้อมกับอาดากันล่ามมาดักรออยู่ที่ลานจอดรถ แล้วช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้กลับไปนอนคอนโดเปลี่ยนเป็นเช่าโรงแรมนอนแทนแม้ว่าชีวิตช่วงนี้มันจะดูยุ่งยากไปหน่อยแต่ฉันก็ว่ามันโอเคกว่าต้องมาเหนื่อยใจกับคนไม่มีเหตุผลแบบล่าม

เขาส่งข้อความมาก่อกวนฉันทุกวันแต่ฉันก็ไม่เคยตอบเขาสักครั้งล่าสุดฉันบล็อกเบอร์ บล็อกไลน์ล่ามเป็นที่เรียบร้อยเพราะนึกรำคาญที่เขาทั้งกระหน่ำส่งข้อความและโทรมาหาไม่หยุด

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันเดินเข้ามาในบริษัทพร้อมกับอาดาแม่ของล่าม วันนี้ฉันไม่ได้เอารถมาอาดาเป็นคนไปรับฉันที่โรงแรมแล้วเราก็นั่งรถมาด้วยกัน

เดินมาถึงห้องทำงานอาดาเข้าไปหาอาคีในห้องส่วนฉันก็เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง วันนี้ฉันมีเอกสารที่ต้องเคลียร์และส่งให้อาคีตรวจสอบอีกมากมาย เอกสารที่ฉันต้องเคลียร์กองเท่าภูเขาเลยก็ว่าได้ใครบอกว่าเป็นเลขาแล้วสบายฉันขอเถียงขาดใจเลยค่ะ ไม่ใช่ ไม่ใช่สักนิด

เลขานี่เรียกได้ว่าเป็นหน้าเป็นตาให้เจ้านายเลยนะคะไหนจะงานเอกสาร เดินเรื่องต่าง ๆ จดบันทึกเกี่ยวกับงานในแต่ละวัน ติดต่อลูกค้า นัดวันไปพบลูกค้า คุยงานแทนเจ้านาย รับหน้าแทนเจ้านายบอกเลยค่ะว่าไม่ง่ายไม่ง่ายสักนิด แต่ทว่ามันก็ท้าทายตัวเองไปอีกแบบ

ที่จริงฉันไม่จำเป็นต้องมาเป็นเลขาให้กับอาคีเลยก็ได้เพราะครอบครัวของฉันก็ไม่ได้ยากจนถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตาทางสังคมมีบริษัทยักษ์ใหญ่รวมถึงธุรกิจมากมายเป็นของตัวเองเช่นกันพ่อกับพี่ชายและคุณลุงของฉันเป็นคนดูแลกิจการของที่บ้านทั้งหมดส่วนลูกสาวและหลานสาวเพียงคนเดียวอย่างฉันก็ออกมาหาประสบการณ์นอกบ้านโดยการมาทำงานเป็นเลขาของอาคี

ทุกคนในครอบครัวของฉันสนับสนุนฉันเต็มที่ในสิ่งที่ฉันอยากทำไม่เคยมีใครขัดใจฉันมีแต่ซัพพอร์ตกันแล้วบอกให้ฉันลงมือทำเลย ยิ่งกับพี่รันต์ พี่ชายของฉันเขาไม่เคยพูดว่าฉันทิ้งภาระหน้าที่ไว้ให้เขาต้องรับผิดชอบคนเดียว เขาไม่เคยว่าหรือถือโทษโกรธฉัน พี่รันต์มีแต่บอกให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันอยากทำ เขาเป็นคนที่คอยผลักดันฉัน เขาเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของฉันทั้งหมดเลยค่ะ

พักเรื่องส่วนตัววกกลับมาเรื่องงานของฉันดีกว่าในขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่นั้นก็มีคนเดินมาที่โต๊ะของฉัน

"คุณล่ามเรียกพบ" ฉันช้อนสายตามองยัยหลิงหลิงเลขาคู่ขาของล่ามที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานจ้องหน้าฉันอยู่เพียงนิดแล้วก้มหน้าทำงานต่อดั้งเดิม "นี่ ไม่ได้ยินหรือไงฉันบอกว่าคุณล่ามเรียกพบ" ยัยหลิงหลิงขึ้นเสียงใส่ฉันอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นว่าฉันไม่นึกสนใจคำพูดของเธอ

"ได้ยิน" ฉันพูดทั้งที่ยังก้มหน้าทำงานอยู่

"ได้ยินก็ลุกสิยะทำเล่นตัวอยู่ได้อยากให้เขามาอันเชิญไปหรือไงกัน" ฉันวางปากกาลงก่อนจะมองหน้ายัยหลิงหลิงที่ทำหน้าไม่พอใจใส่ฉันอยู่ ยัยนี่กับฉันไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะด้วยเหตุผลที่ว่าฉันสนิทกับล่ามเกินไปนางไม่ชอบ ยิ่งแฟนตัวจริงของล่ามอย่างเหมยอิงยิ่งแล้วใหญ่ยัยหลิงหลิงไม่ถูกใจเหมยอิงอย่างแรง

"ได้ยินแต่ไม่ไป" ฉันตอบอย่างไม่แยแส

"นี่"

"อย่ามาชี้หน้า" ฉันปัดมือยัยหลิงหลิงที่กำลังชี้หน้าฉันอยู่ทิ้งอย่างไม่ใยดีก่อนจะก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

"ชิ คิดว่าตัวเองมีความสำคัญกับคุณล่ามนักหรือไงเขาถึงต้องง้อเธอกัน ไม่ไปก็ไม่ไปดีแล้วอย่ามาเข้าใกล้คุณล่ามของฉันอีกแล้วกัน" เธอบ่นงึมงำอยู่คนเดียว

"พูดมาได้ไม่อายปากคุณล่ามของฉัน ถามหน่อยเถอะยัยลิงเธอขอแฟนตัวจริงเขาหรือยัง" ฉันสบตากับยัยหมาบ้าตรงหน้าอย่างหยามหยัน

"แล้วทำไมต้องขอกันก็ในเมื่อความจริงฉันเองก็เป็นเมียคุณล่ามอีกคน" หลิงหลิงเชิดหน้าชูคออย่างมั่นหน้า "แล้วอีกอย่างเธอก็ช่วยเรียกชื่อฉันให้มันถูก ๆ ด้วยเรยาฉันชื่อหลิงหลิงไม่ใช่ชื่อลิงย่ะ"

"เหรอ" ฉันเลิกคิ้วถามอย่างไม่สะทกสะท้าน

บอกตามตรงว่าฉันแอบสะอึกกับคำพูดของยัยหลิงหลิงที่ว่าเธอก็เป็นเมียของล่ามอีกคน หัวใจก็พลันปวดหนึบขึ้นมา

"ส่วนคนบางคนก็เป็นได้แค่เพื่อนอยู่วันยังค่ำ ฮ่าฮ่า" ไม่ทันที่ฉันจะโต้ตอบเจ้าของประโยคกระแนะแหนเมื่อครู่ก็เดินหัวเราะออกไปด้วยความเร็วแสงฉันเลยทำได้แค่เพียงมองตามแผ่นหลังแบบบางแล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอาให้กับเธอ

บางทีฉันก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันนะคะรับมือกับความบ้าของล่ามไม่พอยังต้องมารับมือกับความประสาทของผู้หญิงของเขาอีก

หลิงหลิงเดินกลับไปไม่นานเจ้านายหน้ายักษ์ของเธอก็เดินกลับมาแทน ล่ามเดินทำหน้าขึงขังมาที่โต๊ะของฉันคราวนี้ฉันหนีล่ามเขาห้องอาคีไม่ทันและนี่ถือว่าเป็นการประจันหน้ากันในรอบหลายวันเลยก็ว่าได้

พรึ่บ

เขาคงยังคอนเซ็ปต์รุนแรงเหมือนเก่าทันทีที่เดินมาถึงตัวฉันก็เอื้อมมือมากระชากแขนฉันให้ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา

"หลบหน้าทำไม" ล่ามเค้นเสียงลอดไรฟันถามฉัน

"เปล่าสักหน่อย" ฉันตอบกลับอย่างไม่ยี่หระถึงแม้ว่าความจริงแล้วตอนนี้ฉันกำลังหวาดหวั่นกับท่าทางน่ากลัวของล่ามมากก็ตาม เขากัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับของเขามันปูดขึ้นมาบ่งบอกถึงอารมณ์เดือดดาลที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้มันระเบิดออกมาได้ดีทีเดียว

"เปล่าเหี้ยอะไรเป็นอะไรนักหนาหลบหน้าอยู่ได้ มึงสนุกนักหรือไงเรยาที่เห็นกูเป็นบ้าแบบนี้" ล่ามตะโกนใส่ฉันเสียงดังลั่นมันดังจนฉันกลัวว่าอาคีกับอาดาที่อยู่ในห้องทำงานด้านหลังเราจะได้ยินเข้าซึ่งฉันไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

"เบา ๆ หน่อยล่ามนี่มันที่ทำงานเดี๋ยวใครจะมาได้ยินเข้ามันดูไม่ดี" ฉันเอ่ยเตือนสติเขาเสียงแผ่ว

"ใครสนกัน"

"แต่ฉันสนไงล่ามฉันไม่อยากให้คนอื่นเอาฉันไปว่าในทางเสีย ๆ หาย ๆ ได้แล้วนายเองก็ควรที่จะให้เกียรติฉันหน่อยทำตัวเป็นคนไม่มีมารยาทไปได้ทั้งที่แม่นายก็ส่งนายไปเรียนมารยาทอยู่หลายเดือน"

"เรยา" ล่ามตะเบ็งเสียงเรียกชื่อฉัน "ก็ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอหลบหน้าฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องมาโวยวายใส่เธออยู่แบบนี้หรอก"

"แล้วทำไมนายต้องสนใจด้วย"

"ก็ถ้าไม่ใช่ว่าเธอเป็นเมียฉัน"

"ฉันไม่ใช่เมียนาย" ฉันสวนกลับคำพูดล่ามทันทีไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ "จะพูดจะจาอะไรก็เกรงใจแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายฉันหน่อยล่าม" ฉันชูแหวนที่ต่อเพิ่งซื้อให้เมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นของแทนใจที่เขาตั้งใจซื้อให้ฉันก่อนจะกลับไปทำงานที่จริงแหวนนี่ฉันสวมอยู่นิ้วนางข้างขวาฉันเพิ่งจะมาเปลี่ยนเป็นนิ้วนางข้างซ้ายตอนเห็นล่ามเดินมานี่เองค่ะ ล่ามมองตามมือของฉันก่อนที่สายตาของเขาจะบรรจบลงที่แหวนที่ฉันสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย

"นี่เธอกับมัน" ล่ามเค้นเสียงถามฉันพลางกัดฟันกรอด

"อือหึ เราหมั้นกันแล้ว"