Ep26

"นี่เธอกับมัน" ล่ามเค้นเสียงถามฉันพลางกัดฟันกรอด

"อือหึ เราหมั้นกันแล้ว" ฉันตอบแบบยิ้ม ๆ พลางมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าว่าเขามีอาการแบบไหนแต่แล้วฉันก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อล่ามจับฉันกดไปกับโต๊ะทำงานอย่างแรง

ปึก

"กรี๊ดดด" ฉันกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นด้วยความตกใจและรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าผากที่โขกเข้ากับโต๊ะทำงานอย่างจัง

ดีที่บริเวณชั้นบนสุดแห่งนี้มีแค่ห้องทำงานของอาคีและล่ามเพียงเท่านั้นไม่อย่างนั้นมีหวังพนักงานได้แห่กรูกันเข้ามามุงดูฉันกับล่ามเพราะเสียงกรี๊ดที่ดังสนั่นของฉันแน่ และเสียงกรี๊ดเมื่อกี้ป่านนี้มันคงดังเล็ดลอดให้อาคีกับอาดาที่อยู่ภายในห้องทำงานได้ยินแล้ว

ฉันดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธการของล่ามแต่ทว่าลำคอระหงของฉันกลับมีมือของล่ามกดไว้แน่น ฉันเล่ห์ตามองคนตัวโตเพียงนิด ล่ามในตอนนี้เขาดูน่ากลัวมาก ๆ ทั้งสีหน้าและแววตาที่แดงก่ำเพราะความโกรธไหนจะเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นมา แววตาที่เขามองฉันมันพร้อมจะฆ่าฉันตอนนี้ได้เชียวเลยล่ะ เขาไล่สายตามองฉันก่อนจะมองเลยไปที่นิ้วนางข้างซ้ายที่ฉันสวมแหวนของต่ออยู่

ฉันดิ้นจนสุดกำลังเมื่อจู่ ๆ ล่ามก็เอื้อมมือมาถอดแหวนออกจากนิ้วของฉัน

"ทำอะไรน่ะล่าม เอาของฉันคืนมานะ" ฉันดิ้นเร้าหมายให้ตัวเองหลุดพ้นจากเงื้อมมือหนาที่พันธนาการมือฉันไว้เพื่อไปแย่งชิงแหวนที่ต่อซื้อให้กลับคืนมา

ล่ามมองแหวนในมือของเขานิ่ง ๆ แล้วหันมาเหยียดยิ้มให้ฉันฉับพลันเขาก็ทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดล่ามโยนแหวนที่ต่อให้ฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี

"หึ" ก่อนที่เขาจะขยี้หัวเราะในลำคอมองฉันที่ดีดดิ้นเหมือนหมาโดดน้ำร้อนลวกอย่างเย้ยหยัน "ฉันเคยบอกเธอว่าไงเรยา" ล่ามโน้มหน้าลงมากระซิบแผ่วเบาที่หูของฉัน "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกยุ่งกับมัน" เค้นเสียงเย็นยะเยือกถามฉัน "ทำไมเธอไม่จำ" สายตาคมกริบมองสบสายตาฉัน "เธอเป็นของฉันเธอไม่มีสิทธิ์ไปหมั้นกับใครทั้งนั้นได้ยินไหม" ท้ายประโยคล่ามตะโกนเสียงดังลั่นจนแก้วหูฉันแทบแตก

"ฉันจะยุ่งจะหมั้นกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม แล้วช่วยเลิกพูดว่าฉันเป็นของนายสักที ฉันไม่ใช่ของนาย เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลิกมาสั่งฉันในสิ่งที่นายไม่มีสิทธิ์สักทีล่าม" ฉันว่าให้มันอย่างเหลืออดเอาแต่บอกให้ฉันเลิกยุ่งกับคนนั้นคนนี้อยู่ได้ทั้งที่ตัวมันเองยังมีคนอื่นไปทั่ว เอาแต่สั่งฉันทำทำนั่นทำนี่ราวกับเป็นผัวทั้งที่ความจริงแล้วเราเป็นแค่เพื่อนที่(เคย)สนิทกันเท่านั้น

"เย็_กันมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งพูดมาได้ยังไงว่ากูไม่มีสิทธิ์" ล่ามเค้นหัวเราะอย่างเย้ยหยันราวกับคำพูดของฉันเป็นเรื่องตลก

"งั้นเมียนายก็ค่อนประเทศแล้วมั้งล่าม" อยากจะหัวเราะออกมาให้เสียงดังลั่นกับพูดนั้นของล่ามถ้าการที่เรามีอะไรกันแล้วเขาต้องเป็นผัวฉัน ฉันคิดว่าป่านนี้เมียล่ามคงมีเป็นโหลต่อให้เอานิ้วมือ นิ้วเท้ามานับก็คงไม่พอ

"เมียของฉัน ฉันเลือกเองได้ว่าจะให้ใครเป็น" ฉันชะงักกับคำพูดของล่ามเป็นคำพูดที่แฝงความหมายบางอย่างที่ฉันเองก็รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

เขากำลังจะบอกว่าเลือกฉันให้เป็นเมียใช่ไหม?

เหอะ ฉันคงจะเชื่อคำพูดของคนอย่างเขาหรอก ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของล่ามแต่ฉันก็พึงตระหนักอยู่เสมอว่าคำพูดของผู้ชายคนนี้มันเชื่อถือไม่ได้ ฉันย้ำเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าอย่าเผลอไปดีใจเดี๋ยวจะนั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าแบบที่ผ่านมาอีก

"แต่ฉันไม่ใช่เมียนายแล้วเลิกทำแบบนี้กับฉันสักทีไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องของเราไปบอกเหมยอิง" ฉันแสร้งขู่เผื่อว่าล่ามจะแคร์เหมยอิงมากแล้วปล่อยฉันไปสักที

แต่ทว่ามันกลับไม่ใช่แบบนั้นสักนิดเมื่อล่ามพูดว่า

"ก็ไปบอกดิ๊" เขาเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้านทำราวกับไม่ได้แคร์แฟนตัวจริงอะไรมากมาย

ตอนนี้ฉันมึนงงสับสนกับการกระทำของล่ามไปหมด ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน ตอนอยู่กับฉันเขาก็ทำเหมือนไม่แคร์เหมยอิง ตอนอยู่กับเหมยอิงก็ทำเหมือนไม่แคร์ฉัน ตกลงว่าเขาจะเอายังไงกันแล้วตกลงว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่

"เหอะ ทำพูดไปเถอะล่าม ตอนอยู่ต่อหน้าเหมยอิงทำไมนายไม่พูดแบบนี้บ้างฉันเห็นนายแทบจะกราบกรานเธออยู่ร่อมร่อไม่เห็นจะปากดีเหมือนตอนอยู่กับฉัน" ฉันเหยียดยิ้มมองล่ามด้วยสายตาสมเพช

"อย่าปากดี" พอฉันพูดจี้จุดเข้าหน่อยก็ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนเลื่อนมือมาบีบปลายคางฉัน

ตอนนี้ฉันนึกสงสัยแล้วแหละว่าอาคีกับอาดาไม่ได้ยินเสียงฉันกับล่ามทะเลาะกันบ้างหรือไงทำไมไม่ออกมาช่วยฉันสักทีทั้งที่เสียงมันก็ดังขนาดนี้

"ฉันขอเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเรยา เลิกยุ่งกับไอ้เวรนั่นซะ อย่าทำให้ความอดทนของฉันขาดสะบั้นเพราะไม่อย่างนั้นเธออาจจะได้เห็นอีกมุมที่เธอไม่เคยเห็นจากฉันก็ได้" ล่ามพูดขู่ฉันพลางใช้มือลูบไล้ใบหน้านวลขาวของฉันเบา ๆ ตบท้ายด้วยการก้มลงมาหอมแก้มฉันฟอดใหญ่

ฟอด

"เข้าใจไหมครับที่รัก" กรีดยิ้มเย็นยะเยือกมาให้จนทำฉันขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ล่ามที่ฉันรู้จักมานานหลายปีเพิ่งกระจ่างวันนี้ว่าใครอีกคนตอนโกรธดูโรคจิตเหมือนที่ใครเขาต่างพากันพูดจริง ๆ

"แล้วเลิกหลบหน้ากูสักทีมันชวนโมโหเข้าใจไหม"

ฉันไม่ตอบทลึงตาใส่ล่ามแทน

"เฮ้อ" ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยเมื่อใครอีกคนเดินกลับห้องทำงานเขาไปก่อนจะเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดตอบไลน์ต่อที่ส่งเข้ามา

ต่อ?: ตอนเย็นไปรับนะ ไปทานข้าวกัน

?️ฉัน: มาถูกใช่ไหม

ต่อ?: ถูกครับ

?️ฉัน: โอเค

ฉันกดปิดโทรศัพท์เมื่อคุยกับต่อเสร็จตอนนี้สภาพร่างกายต่อกลับมาเป็นปกติทุกอย่างแล้วค่ะอีกสองวันที่จะถึงนี้เขาก็จะกลับไปทำงานแล้ว ต่อเขาอยากให้ฉันไปส่งเขาที่ท่าเรือตอนแรกฉันก็เอ่ยปฏิเสธไปเพราะไม่อยากจะลางานอาคีอีก แต่พอมาตอนนี้ฉันคิด ๆ ดูแล้วว่า ฉันควรไปคราวนี้ฉันจะไปส่งต่อแล้วหาที่สงบพักกายพักใจสักหน่อย และคราวนี้ฉันอาจจะหายไปนานหน่อยเอาแบบชนิดที่ว่าใครก็หาฉันไม่เจอเลย

ล่ามน่ะเขาคิดว่าฉันสนคำขู่ของเขาหรือไงกันในเมื่อมันจะเป็นจะตายเรื่องของฉันดีนัก งั้นคราวนี้ฉันจะเอาให้มันกระอักเลือดตายไปเลยแบบว่าสร้างสถานการณ์ให้ฉันหายไปกับต่อดีไหม? ไปกกกันที่ไหนสักที่แล้วรอดูหมาดิ้นเล่น ๆ