Ep43

หลายวันแล้วที่ฉันเอาแค่หมกตัวยุ่งอยู่แต่กับการทำงาน ในระหว่างที่ล่ามพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลพ่อของฉันก็เลยให้พี่รันต์เข้าไปช่วยงานอาคีชั่วคราวเพราะว่าตอนนี้งานที่บริษัทอาคีค่อนข้างยุ่งเนื่องจากมีโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องทำร่วมกับบริษัทของพ่อฉันและเพื่อนคนอื่น ๆ ซึ่งในส่วนนี้อาคีได้มอบหมายให้ล่ามรับหน้าที่ดูแลแต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันเลยทำให้แผนงานต่าง ๆ ที่วางไว้ชะงักลงไป ทั้งพ่อ อาคี และคนอื่น ๆ เลยร่วมกันหาลือว่าระหว่างที่ล่ามพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลก็ให้พี่รันต์ดูแลงานแทนไปก่อน

"ล่ามออกจากโรงพยาบาลแล้วนะลูกไม่ไปเยี่ยมเขาหน่อยหรือไง ตอนเขาอยู่โรงพยาบาลก็ไม่ได้ไปเยี่ยมเขาจะใจจืดใจดำลกับล่ามมันไปถึงไหนกัน" ฉันเงยหน้าจากหน้าจอแมคบุ๊คขึ้นมามองแม่ที่นั่งปอกผลไม้อยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฉัน

หลังจากที่ฉันทะเลาะกับแม่เรื่องฉันกับล่ามเมื่อครานั้นตอนนี้ฉันกับแม่ก็กลับมาคุยกันปกติ กลับมารักกันเหมือนเดิมแต่ก็จะมีบ้างบางครั้งที่แม่บ่นฉันเรื่องของล่ามเสมอ ท่านมักบอกว่าฉันมันใจจืดใจดำขนาดล่ามนอนเจ็บปางตายฉันก็ไม่คิดจะไปเหลียวแลเขาสักนิดซึ่งฉันก็ไม่คิดจะตอบโต้อะไรปล่อยให้แม่พูดไปคนเดียวเพราะต่อให้แม่จะด่าจะว่ายังไง จะชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้อนวอนฉันให้ไปเยี่ยมล่ามฉันก็ไม่มีวันไป

แค่รู้ว่าเขาปลอดภัยฉันก็ดีใจมากแล้ว ส่วนไอ้เรื่องไปเยี่ยมไปเฝ้าฉันขอบาย ให้ล่ามเขารู้ซะบ้างว่าคนอย่างเรยาใช่ว่าจะยอมใจอ่อนให้เขาง่าย ๆ เพียงเพราะว่าเขาโดนแทงเกือบตายมาหรอกนะ

"แล้วทำไมหนูต้องไปเยี่ยมล่ามด้วยคะแม่ก็ในเมื่อตอนนี้เขาหายแล้ว" ฉันพูดพลางยักไหล่อย่างไม่แยแสก้มหน้าตรวจงานในแมคบุ๊คต่อ

"น้ำใจไงลูก คนรักกันควรมีน้ำใจให้กัน"

"หนูไม่ได้รักมัน หนูเกลียดมันจะตาย" ฉันเถียงแม่กลับคอเป็นเอ็นไม่ทันที่แม่จะพูดจบด้วยซ้ำ

แม่กล้าพูดมาได้ยังว่าฉันกับล่ามรักกัน ทั้งที่ความจริงแล้วมีเพียงฉันที่แอบรักเขาฝ่ายเดียวมาตลอด และตอนนี้ฉันก็ไม่ได้รู้สึกรักล่ามแบบเมื่อก่อนแล้ว

ยอมรับว่ายังมีความรู้สึกให้เขาอยู่แต่นั่นมันก็แค่เศษหนึ่งส่วนสิบเท่านั้น

"ทำปากแข็งไปเถอะ เขาหนีไปมีคนอื่นขึ้นมา แล้วมาร้องไห้ใส่ แม่ไม่โอ๋นะบอกก่อน"

"ไม่มีวันนั้นแน่นอน แม่เตรียมไปโอ๋ไอ้ล่ามมันตอนโดนหนูปฏิเสธมันดีกว่า" ฉันเชิดหน้าตอบแม่กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ตอบแม่ด้วยความมั่นใจที่ฉันมีเกินร้อยและฉันเชื่อเหลือเกินว่าคนที่แม่ต้องกอดปลอบไม่ใช่ฉันแน่ ๆ แต่เป็นล่ามลูกชายนอกไส้ของแม่ต่างหากล่ะรอดูได้เลย

"จะไม่ให้อภัยล่ามจริง ๆ เหรอลูกเขาก็ดูสำนึกกับสิ่งที่ทำอยู่นะ แม่ว่าล่ามเองก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรขนาดนั้น ล่ามน่ะแค่เป็นเด็กเอาแต่ใจจนกลายมาเป็นคนเห็นแก่ตัวจากการเลี้ยงดูมาในแบบผิด ๆ ของครอบครัวเขา และแม่ก็ดูออกว่าตอนนี้ล่ามเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอยู่นะลูก"

"จ้า" ฉันกระแนะกระแหนแม่อยากไม่จริงจังมากนัก ก็รู้หรอกน่าว่าแม่ฉันน่ะรักล่ามและอยากได้มันเป็นลูกเขยมากขนาดไหนแต่มาอวยมันเกินหน้าเกินตาแบบนี้ก็เกินไป

ฉันเชื่อคำที่แม่บอกว่าล่ามไม่ใช่คนเลวนะ แต่ถ้าให้เอาปากกามาวงหาความดีของล่ามบอกเลยว่าไม่มีให้วงเหมือนกัน

"ลองให้โอกาสล่ามดู" อยากรู้จริง ๆ ว่าล่ามมันจ้างแม่ฉันมาพูดเรื่องของฉันกับมันเท่าไหร่ แม่ฉันถึงได้คะยั้นคะยอขอโอกาสจากฉันให้มันได้ขนาดนี้

"แม่ไม่คิดจะให้หนูเปิดโอกาสให้ผู้ชายคนอื่นบ้างเหรอคะ"

"ก็เคยเปิดแล้วหนิ แล้วเป็นไงผู้ชายคนนั้นมันต่างจากล่ามตรงไหน"

ฉันสะอึกกับคำพูดแม่ แม่เล่นเอาซะฉันไปต่อไม่ถูกเลยเหมือนกันรู้สึกเหมือนกำลังโดนแม่ด่าว่าโง่ทางอ้อมยังไงยังงั้นเลย

"คนเรามันผิดพลาดกันได้ค่ะแม่ คนเรามันสามารถก้าวพลาดกันได้" ฉันชักแม่น้ำทั้งห้ามาต่อกลอนกับคนเป็นแม่ที่ดูท่าจะไม่ยอมอ่อนข้อลงให้ฉันง่าย ๆ

"คนเราก็สามารถก้าวพลาดกับคนเดิมได้ ดูอย่างพ่อเราสิทำเลวกับแม่มาตั้งเท่าไหร่แม่ยังเริ่มใหม่กับพ่อเราได้เลย" เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมง่าย ๆ แม่ก็เริ่มเอาเรื่องของฉันเปรียบเทียบกับเรื่องของตัวเอง "ล่ามมันยังง้อลูกนะ แต่พ่อเราไม่เคยง้อแม่สักครั้งนี่ถ้าแม่ไม่ท้องพี่รันต์ถ้าคุณยายไม่บังคับแม่แต่งงานกับพ่อคิดเหรอว่าพ่อกับแม่จะมีวันนี้"

ฉันนั่งฟังในสิ่งที่แม่เล่าเงียบ ๆ เพราะไม่บ่อยมากนักที่แม่จะเล่าเรื่องในอดีตของพ่อกับแม่ให้ฉันกับพี่รันต์ฟัง

"พ่อเรากับอาคีน่ะขึ้นชื่อเรื่องความเลวเลยนะ พวกเขาสองคนถึงได้เป็นเพื่อนที่รักกันมายืดยาวขนาดนี้"

แม่เล่าเรื่องพ่อกับอาคีสมัยก่อนให้ฉันฟัง แม่บอกว่าสมัยนั้นความเจ้าชู้มั่วผู้หญิงของพ่อกับอาคีเป็นที่เลื่องลือมากทำตัวเลวและเหลวแหลกกันสุด ๆ เพิ่งจะมาหยุดสันดานเสีย ๆ ในตอนแม่ท้องพี่รันต์ อาดาท้องล่ามนั่นเอง

ฉันที่ได้ฟังเรื่องที่แม่เล่าก็ไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร สำหรับฉันเรื่องผู้ใหญ่จะเป็นยังไงฉันไม่ได้สนใจ ฉันโฟกัสแค่ปัจจุบันที่ล่ามทำให้ฉันเสียใจ ทำเหมือนฉันไม่มีค่าอะไรเป็นแค่อีตัวที่มีไว้ให้เขาระบายความใคร่เพียงเท่านั้น

เขาทำให้ฉันมีความรู้สึกกับเขาแบบฉุดไม่อยู่ และเขาก็เป็นคนที่ดึงความรู้สึกของฉันให้ดิ่งแบบฉุดรั้งไม่ทัน เขาทำให้ฉันเสียใจซ้ำ ๆ จากการกระทำและคำพูดของเขา

แม้ว่าความรู้สึกโกรธที่มีต่อเขา ณ ปัจจุบันมันจะลดน้อยลงไปมากแล้วก็ตามแต่ทว่าความเสียใจที่มีมันไม่เคยลดน้อยลงเลยสักนิดเดียว

เที่ยงวันฉันขับรถออกจากบ้านมานั่งทำงานอยู่คาเฟ่ที่ห่างจากบ้านเพียงสิบกี่โลเมตรเท่านั้น ฉันเลือกนั่งมุมสงบผู้คนไม่พลุกพล่าน มุมเหมาะแก่การนั่งทำงาน คิดงาน พร้อมกับสั่งกาแฟและขนมมาทานระหว่างทำงานด้วย

พรึ่บ

ในขณะที่ฉันนั่งทำงานอยู่นั้นฉันก็รับรู้ถึงการมาเยือนใหม่ของใครบางคนเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมองว่าเป็นใครกันที่มานั่งโต๊ะฉัน ฉันก็ชะงักเมื่อฉันเผลอสบตากับคนตรงหน้าเต็ม ๆ ล่ามนั่งจ้องหน้าฉันอยู่เขาจ้องหน้าฉันเขม็งสายตาพร้อมจะฆ่าฉันมาก

"คิดถึงมากรู้ไหม" ฉันคิดว่าเขาจะด่าฉันเรื่องที่ฉันไม่ไปดูดำดูดีเขาซะอีกแต่ผิดคาด คำว่าคิดถึงที่ออกมาจากปากของล่ามทำเอาใจฉันเต้นระส่ำอย่างไม่เป็นสุขเป็นความรู้สึกที่ฉันเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่ามันคืออะไร ยิ่งได้เห็นสายตาของล่ามที่มองมายังฉันตอนนี้ฉันก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก สายตาของเขาที่มองมามันสื่อได้เลยว่าเขาคิดถึงฉันแบบที่ปากเขาพูดจริง ๆ "เธอคิดถึงฉันแบบที่ฉันคิดถึงเธอไหมเรยา"

"จะไปไหนก็ไปเกะกะคนจะทำงาน" ฉันเลือกที่จะเมินคำถามของล่ามเอ่ยไล่เขาให้ลุกไปนั่งไกล ๆ สายตาฉันแทน

"ยังไม่หายโกรธกันอีกเหรอ" ล่ามถามฉันเสียงแผ่วมองฉันด้วยแววตาเศร้าสร้อยชวนน่าสงสาร

"ฉันไม่ได้โกรธ" ฉันบอกออกไปเสียงเรียบ ล่ามที่ได้ยินฉันพูดแบบนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะเลือนหายเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของฉัน "แต่ฉันเกลียดนายต่างหาก"