Ep45 end

ฉันบอกแล้วว่าคนไงว่าคนอย่างล่ามไม่มีทางลดตัวลงมาทำอะไรแบบที่ฉันขอไปแน่ ๆ เพราะนี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วฉันยังไม่เห็นว่าเขาจะมาขมาแบบที่ฉันขอไปเลยทั้งที่ฉันกับเขาเราเจอหน้ากันทุกวัน ทั้งที่เขามาตามง้อฉันอยู่ตลอดแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะทำแบบนั้นมีแต่คำขอโทษ ขอโอกาสที่เขาพูดกรอกหูฉันทุกวันจนฉันหลอนคำพูดพวกนั้นไปเสียแล้ว

วันนี้ฉันมาทำงานที่บริษัทกับพี่รันต์หลังจากที่ล่ามรักษาตัวจนหายดีเขาก็กลับมาทำงานของเขา พี่รันต์ก็กลับมาทำงานของตัวเอง และพี่รันต์บอกกับฉันว่าวันนี้เพื่อนของเขาจะเข้ามาคุยงานเลยอยากให้ฉันเข้าร่วมรับฟังและเรียนรู้งานจากตรงนี้ด้วย ดังนั้นในตอนนี้ฉันเลยต้องมานั่งอยู่ในห้องทำงานของพี่รันต์ ด้านหน้าของฉันมีเพื่อนพี่รันต์กับเหมยอิงนั่งอยู่ ฟังไม่ผิดค่ะเหมยจริง ๆ ในขณะที่คนอื่นเขาคุยงานกันเหมยอิงเธอก็นั่งกินมะม่วงอย่างหน้าตาเฉยโดยที่สายตาของเธอก็เอาแต่จ้องหน้าฉันไม่วางตา คราแรกที่เดินเข้ามาแล้วเห็นเธอนั่งอยู่ยอมรับว่าฉันตกใจมาก ๆ และฉันก็ต้องตกใจเพิ่มขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าเธอท้อง

"งั้นเดียวแกนั่งคุยกับเหมยอิงไปก่อนนะพี่จะพาไอ้เทียนไปพบพ่อ" เมื่อคุยงานกันอย่างลงตัวพี่รันต์ก็หันมาพูดกับฉัน

"ฝากหน่อยนะเรยา" ยังไม่พอแค่นั้นพี่เทียนแฟนใหม่ของเหมยอิงยังหันมาพูดกับฉัน

ฉันทำหน้าลำบากใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมพยักหน้าตอบรับไปแบบส่ง ๆ บอกตามตรงว่าฉันไม่อยากอยู่กับเหมยอิงตามลำพังขนาดมีคนอื่นอยู่ร่วมด้วยฉันยังรู้สึกอึดอัดขนาดนี้แล้วให้ฉันอยู่กับเธอตามลำพังคิดดูว่าฉันจะอึดอีดขนาดไหน

"มองอะไรไม่เคยเห็นคนท้องเหรอ" ในจังหวะที่ฉันหันไปสบตากับเธอแบบไม่ได้ตั้งใจเหมยอิงก็โพล่งถามฉันละคนหาอย่างเรื่องกัน

"เคยเห็น" และก็สงสัยมากว่าเธอกับพี่เทียนแอบกินกันมานานขนาดไหนท้องของเธอถึงได้โตเหมือนคนใกล้คลอดขนาดนี้

"สงสัยอะไร สงสัยว่าเหมยอิงคบกับพี่เทียนตอนไหนเหรอคะ พี่กับไอ้ล่ามแอบกินกันตอนไหนเหมยอิงก็กินกับพี่เทียนตอนนั้นแหละค่าา" เหมือนเธอจะอ่านสีหน้าและแววตาฉันออกว่าฉันกำลังคิดอะไรเธอถึงได้เอ่ยออกมาแบบนั้น

".........." ฉันเลือกจะเงียบไม่ได้เอ่ยตอบโต้อะไรเธอ

"แต่เหมยอิงไม่ได้แย่งใครมานะคะพี่เทียนเขาไม่ได้มีใคร" สิ่งที่เหมยอิงพูดฉันรู้ดีว่าเธอกำลังสื่อถึงอะไรและฉันก็ไม่คิดจะพูดอะไรออกไป เพราะพูดไปมันก็เท่านั้นไม่ได้ทำให้เรื่องราวมันดีขึ้นมา "เหมยอิงกำลังมีชีวิตที่ดีไม่ต้องโดนใครสวมเขา แล้วพี่เรยาที่ชอบแอบกินกับของคนอื่นล่ะคะมีใครหรือยัง" เหมยอิงกระแนะกระแหนฉันพลางเหยียดยิ้มเย้ยหยันออกมา

"ถ้าจะพูดอะไรไร้สาระพี่ขอตัวนะ อยู่ได้ใช่ไหม"

"ไม่ได้ค่ะ" ฉันไม่ทันจะพูดจบเหมยอิงก็พูดสวนขึ้นมาพร้อมกับมือของเธอที่เอื้อมมาคว้ามือฉันไว้ "เหมยอิงไม่อยากอยู่คนเดียว" คนปากดีเมื่อกี้หน้าเจื่อนลงไปทันทีเมื่อฉันตั้งท่าจะทิ้งให้เธออยู่คนเดียว ตอนเหมยอิงคบกับล่ามฉันเคยสังเกตุเธออยู่บ้างว่าเธอน่ะเป็นโรคที่ไม่ชอบอยู่คนเดียว

"ไม่อยากอยู่คนเดียวก็อย่าปากดีอีก" ฉันว่าพลางทิ้งตัวนั่งลงที่เดิม

"ก็หนูอยากให้พี่ขอโทษกับสิ่งที่พี่ทำผิดต่อหนู พี่แอบมีอะไรกับแฟนเก่าหนูนะ หนูก็ต้องโกรธพี่เป็นธรรมดา" เหมยอิงทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน

"พี่ขอโทษ" ถ้านี้คือสิ่งที่เธอต้องการฉันก็พร้อมจะทำให้ แค่ยอมขอโทษคนที่ฉันเคยทำผิดกับเขาฉันไม่คิดมากอะไรอยู่แล้ว ถ้าขอโทษแล้วมันทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราดีขึ้นฉันก็พร้อมจะทำ

เพราะครั้งหนึ่งเหมยอิงก็เคยเป็นคนที่น่ารักมาก ๆ กับฉัน

"ก็แค่นั้น" เมื่อเธอได้ในสิ่งที่เธอต้องการเธอก็ไหวไหล่ให้ฉันเบา ๆ พร้อมกับหยิบมะม่วงเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ้ยอย่างน่ามันเขี้ยว

"ท้องกี่เดือนแล้ว" ฉันถามในสิ่งตัวเองสงสัย

"เจ็ด" และคำตอบของเหมยอิงก็ทำฉันอ้าปากเหวอกับสิ่งที่ได้ยิน จู่ ๆ ก็เกิดคำถามขึ้นมาทันทีหลังจากได้รับคำตอบจากเหมยอิง ฉันสงสัยน่ะว่าเธอเพิ่งเลิกกับล่ามเข้าเดือนที่สี่แต่ตอนนี้เธอท้องเจ็ดเดือนเธอมั่นใจได้ยังไงกันว่าเด็กในท้องของเธอจะไม่ใช่ลูกของล่าม

"ไม่ต้องมาทำหน้าเป็นหมาสงสัยแบบนั้นค่ะเหมยอิงกับพี่ล่ามเราไม่ได้มีอะไรกันมาเป็นปี ๆ แล้ว"

"........." ฉันเงียบไม่ตอบจากนั้นฉันกับเหมยอิงก็นั่งคุยเรื่องทั่วไปตามปกติระหว่างรอสามีเธอมารับกลับบ้าน

นึกแล้วก็ตลกเหมือนกันนะที่ฉันกับเหมยอิงกลับมานั่งคุยกันได้อีกครั้งเสมือนก่อนหน้านั้นระหว่างเราไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย

ในเวลาต่อมาพี่เทียนมารับเหมยอิงกลับบ้านไปภายในห้องทำงานตอนนี้เลยเหลือเพียงฉันกับพี่รันต์แค่สองคน

"รอไอ้ล่ามทักมาเหรอ" ฉันที่กำลังนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอยู่เงยหน้าขึ้นมามองพี่รันต์ที่กำลังยืนกอดอกมองฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่

"เปล่าสักหน่อย จะไปรอมันทำไมกัน" ฉันพูดพลางเบะปากใส่พี่รันต์ ฉันไม่ได้รอล่ามทักมาสักหน่อย ไม่ได้รอให้มันทักมาหาสักนิดถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่มีข้อความของมันส่งมาง้อฉันแบบในทุก ๆ วันก็ตาม ฉันไม่ได้รอ ไม่ได้รอเลย

"รอก็บอกรอจะปากแข็งเพื่อ"

"น้องบอกว่าไม่ได้รอ" ฉันตะโกนใส่พี่รันต์เสียงดังลั่นเมื่อเขาเอาแต่เซ้าซี้ฉันเรื่องของล่ามไม่หยุด จะต้องให้บอกอีกกี่ทีว่าฉันไม่ได้รอล่ามทักหา ไม่ได้รอให้มันทักมา

"ไม่รอแต่ตามองโทรศัพท์ไม่หยุด" พี่รันต์กระเซ้าเย้าแหย่ฉันที่เริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์ ด้วยความหมั่นไส้ฉันเลยเขวี้ยงปากกาที่ถืออยู่ใส่พี่รันต์

"อย่าทำแบบนั้นมันไม่น่ารัก"

"ก็พี่ไม่เลิกเย้าแหย่หนูสักทีสิ"

"ก็พี่เห็นว่าแกรอ"

"ไม่ได้รอ" ฉันยังยืนยันเสียงแข็งแต่ไม่มีวี่แววว่าพี่รันต์จะเชื่อคำพูดของฉันเลย เขาเอาแต่เย้าแหย่เรื่องฉันกับล่ามไม่หยุดจนตอนนี้ฉันชักจะโกรธเขาขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

"ไม่รอก็ไม่รอ" พี่รันต์ยิ้กรุ้มกริ่มมองฉัน ฉันละเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของพี่รันต์จริง ๆ พี่รันต์ยิ้มแบบนี้ทีไรมักมีเรื่องมาให้ฉันปวดหัวตลอด "เรื่องนั้นที่เราคุยกันไว้"

"เรื่องไหน" ฉันทำเฉไฉไม่สนใจในสิ่งที่พี่รันต์พูด

"เรื่องไอ้ล่ามไงว่าถ้าเกิดมันทำตามที่เราขอ"

"โอ้ยยยย" ไม่ทันที่พี่รันต์จะพูดจบฉันก็ร้องโอดครวญออกมาก่อนจะพูดต่อว่า "ถ้ามันยอมทำแบบนั้นจริง ๆ มันทำไปนานแล้วพี่รันต์ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านมานานขนาดนี้หรอกค่าา เลิกหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ สักทีเถอะ"

"ประโยคหลังบอกตัวเองใช่ปะ" พี่รันต์เลิกคิ้วถามฉันแบบยิ้ม ๆ

"บอกพี่กับแม่นั่นแหละเลิกหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ เลิกหวังอะไรที่มันเป็นไม่ได้สักที ยังไงซะลูกเขยบ้านเราก็ไม่ใช่ล่ามอยู่ดี"

"แน่ใจ๋" พี่รันต์ถามฉันเสียงสูง

"แน่ใจ" ฉันตอบกลับเสียงหนักแน่น

"จำคำพูดของตัวเองไว้แล้วกันออกจากห้องทำงานพี่ไปได้ล่ะ พี่จะทำงานต่อ"

"ก็ไม่ได้อยากจะอยู่นักเหรอ" ฉันยู่หน้าใส่พี่รันต์ก่อนจะลุกเดินตรงมายังประตูห้องทำงาน ทันทีประตูห้องทำงานพี่รันต์เปิดออกฉันก็ต้องชะงักดวงตาเบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า "อะไรเนี่ย" ฉันพึมพำเสียงแผ่วสีหน้ายังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นไม่หาย

"ก็แบบนี้ที่เธอต้องการไม่ใช่หรือไง" ล่ามยิ้มให้ฉันก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน ฉันมองการกระทำของล่ามละคนพูดอะไรไม่ออกเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำตามในแบบที่ฉันขอจริง ๆ ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคนที่รักในศักดิ์ศรีตัวเองอย่างเขาจะทำ แถมยังทำแบบนี้ในที่ทำงานเขาไม่กลัวว่าใครมาเห็นแล้วเอาไปล้อเขาหรือยังไงกัน ฉันได้แต่คิดในใจ

"ไอ้น้องเขยใส่ชุดไทยมาเลยเว้ยเห้ย" พี่รันต์ที่อยู่ในห้องทำงานโผล่หน้าออกมาเอ่ยแซวล่ามที่อยู่ในชุดไทยโจงกระเบนเสื้อสีขาว กางเกงสีฟ้าในมือถือพานบายสีนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉัน

"ธรรมดาโลกไม่จำ" ล่ามหันไปตอบพี่รันต์

"เรื่องระยำของมึงเรยามันก็ไม่ลืมเหมือนกัน" พี่รันต์พูดจบก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ล่าม ล่ามที่ได้ยินพี่รันต์พูดแบบนั้นก็หน้าเจื่อนลงไปก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับฉัน

"เขาทำในสิ่งที่เธอขอแล้วนะ เธอจะให้โอกาสเขาได้หรือยัง"

".........." ฉันเงียบไม่ตอบเพราะยังช็อกกับสิ่งที่เจอไม่หาย ฉันตั้งรับไม่ทันและไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง ก่อนหน้านี้ฉันคาดหวังว่าล่ามจะทำตามในสิ่งที่ฉันขอแต่พอเห็นว่าเขานิ่งเฉยไปฉันก็ถอดใจ ในตอนนั้นฉันเชื่อสนิทใจว่ายังไงล่ามก็ไม่มีทางทำอะไรแบบนี้แน่ แต่พอมาวันนี้มันผิดคาดไปหมดเขาทำมันแบบไม่ให้ฉันได้ตั้งตัวรับมือสักนิด

"อย่าลืมคำพูดของเราน่ะเรยา" พี่รันต์ที่เห็นฉันเอาแต่เงียบก็พูดขึ้นมาพลางชี้หน้าฉันอย่างไม่จริงมากนัก ฉันถลึงตาใส่พี่รันต์ส่งสายตาบอกเป็นนัยย์ ๆ ว่าให้เขาเงียบปากไป

ฉันไม่ลืมสิ่งที่ฉันพูดหรอกน่า ฉันไม่ใช่คนผิดคำพูดสักหน่อยแต่ให้ฉันตั้งตัวหน่อยได้ไหม ฉันรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ

จากตอนแรกที่มีแค่ฉัน พี่รันต์ ล่าม ตอนนี้กลับมีคนเพิ่มเข้ามามุงดูพวกเราอีกหลายคนมีทั้งพ่อแม่ฉัน พ่อแม่ล่าม เพื่อนของเราและพนักงานในบริษัท

"ลุกขึ้นล่าม" เมื่อเห็นว่ามีบุคคลอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของเราฉันเลยกระซิบบอกล่ามเสียงแผ่วว่าให้เขาลุกขึ้นมา ล่ามเป็นถึงลูกเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่อนาคตเขาก็ต้องขึ้นแท่นบริหารบริษัทแทนอาคีและมันก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีที่เขามาทำแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องคนอื่น ๆ ต่อให้ที่นี่จะเป็นบริษัทของพ่อฉันก็เถอะ ฉันไม่อยากให้ใครมองล่ามในทางที่ไม่ดี ไม่อยากให้ความนับถือที่ลูกน้องมีต่อเขามันลดน้อยลง

"ไม่ลุกจนกว่าเธอจะยอมให้โอกาสเขา" ล่ามไม่คิดจะฟังคำฉันเขายืนยันเสียงหนักแน่นว่าจะไม่ลุกขึ้นเด็ดขาดจนกว่าฉันจะยอมให้โอกาสเขา "ให้โอกาสเขาเถอะนะเรยา ไม่ต้องกลับมาคบกันก็ได้ แต่ให้โอกาสเราได้มาเรียนรู้กันใหม่ เรียนรู้กันไปเรื่อย ๆ จนกว่าเธอจะมั่นใจว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ " ล่ามเอ่ยยังเว้าวอนส่งสายตาร้องขอให้ฉันเห็นใจเขาไม่หยุด

"........." ฉันเงียบพลางคิดชั่งใจกับตัวเองว่าฉันควรจะเอายังไงต่อไปดี

สมองของฉันบอกว่าอย่ากลับไปหาคนใจร้ายอย่างล่าม แต่ทว่าหัวใจมันกลับคิดสวนทางกับสมอง สมองบอกว่าอย่าแต่หัวใจบอกให้ฉันกลับไป เธอจะรอช้าอยู่ทำไมเรยานี่ไม่ใช่เหรอสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด สิ่งนี้ไม่ใช่เหรอที่เธอร้องขอตลอดมาโอกาสมันอยู่ตรงหน้าแล้วนะทำไมเธอถึงไม่รีบคว้าไว้

ในขณะที่สมองและหัวใจฉันมันกำลังตีกันอย่างหนักหน่วงทุกคนที่อยู่ที่นี่ตรงนี้ก็พร้อมใจพากันมองมายังฉันอย่างคนรอลุ้นคำตอบว่าฉันจะว่ายังไง

"ให้โอกาสล่ามเถอะนะเรยาแค่ครั้งเดียวเท่านั้น" ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันควรทำตัวยังไงควรวางสีหน้าแบบไหนเลยค่ะเพราะมองไปทางไหน มองไปที่ใครทุกคนก็ต่างพากันทำหน้าคาดหวังในคำตอบของฉันจนฉันรู้สึกกดดันกับสถานการณ์ตรงหน้านี้เหลือเกิน

"มีแต่คนบอกให้ใช้สมองมากกว่าหัวใจ งั้นวันนี้แม่ขอได้ไหมให้ลูกของแม่ใช้หัวใจนำทาง" แม่ที่เห็นว่าฉันกำลังอึดอัดกับสถานการณ์ตรงหน้าก็โพล่งบอกฉันออกมาพร้อมกับส่งสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักมาให้

'ใช้หัวใจนำทางอย่างนั้นเหรอ' ฉันครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งแล้วถ้าเกิดว่าฉันยอมให้อภัยล่ามมันจะดูง่ายเกินไปไหม? แล้วโอกาสที่เขาได้มาอย่างง่ายดายเขาจะรักษามันได้ดีรึเปล่า

"อย่ากังวลในสิ่งที่ยังไม่เกิด โฟกัสแต่ปัจจุบันตรงหน้าก็พอ" ยังมีหลายคำพูดที่ทุกคนพูดกรอกหูฉันแต่ถึงกระนั้นคำพูดพวกนั้นไม่ได้เข้าหูฉันสักนิด เพราะตอนนี้ฉันกำลังจมอยู่กับความคิดความรู้สึกของตัวเอง

"can i love you" จนเมื่อประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของล่าม เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนฉันพลางคลานเข่าเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นกว่าเก่า "ได้ไหม ครับ ให้ล่ามได้ตั้งใจรักเรยาสักครั้งได้ไหม"

"..........."

".........." เมื่อฉันเงียบทุกคนก็ต่างพากันเงียบไปด้วย ทุกคนจ้องมองมาที่ฉันอย่างใจจดใจจ่อรอฟังว่าฉันจะตอบล่ามว่ายังไง

ซึ่งฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไปเลยนอกจากพยักหน้ารับเบา ๆ ให้กับประโยคร้องขอของเขา

"เย่" เพียงแค่นั้นทุกคนก็ต่างร้องโห่ออกมาด้วยความดีใจและคนที่ดีใจมากกว่าใครเห็นทีน่าจะเป็นล่ามเขารีบวางพานบายสีลงกับพื้นแล้วลุกขึ้นมาสวมกอดฉันอย่างจัง

"ขอบคุณครับ" กล่าวขอบคุณฉันเสียงแผ่วเบาพร้อมกับหอมขมับฉันย้ำ ๆ อยู่แบบนั้น

ฉันขอใช้หัวใจมากกว่าสมองอีกครั้งก็แล้วกัน ขอเดินร่วมทางไปกับคนใจร้ายอย่างล่ามอีกสักครั้งและไม่ว่าครั้งนี้ผลลัพธ์มันจะออกมาดีหรือจะพังฉันก็พร้อมน้อมรับทุกอย่าง

ขอทำตามใจตัวเองอีกสักครั้งดั่งที่ฉันเคยปรารถนานั่นก็คือการได้รักกับล่าม ฉันรักเขา เขารักฉัน ไม่ใช่แค่ฉันที่รักเขาฝ่ายเดียวแบบที่ผ่านมา

"ขอบคุณอะไรกันจ๊ะฉันให้โอกาสนายมาเป็นทาสรับใช้ฉันต่างหากล่ะล่าม" ฉันเอ่ยอย่างเย้าแหย่

"เรยาอยากให้ล่ามเป็นอะไรในชีวิตเรยาล่ามก็เป็นได้ทั้งนั้นขอแค่เรยาให้โอกาสกันก็พอ"

"ทำพูดดีไปเถอะไอ้หมา" ฉันจ้องหน้ามันนิ่ง "เพราะถ้ามึงทำแบบที่พูดไม่ได้เมื่อไหร่มึงโดนมีดเชือดคอแน่" ฉันพูดพลางทำมือปาดคอตัวเอง

"รอดูได้ครับคุณเรยา"ล่ามพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลันก้มลงมากระซิบเบา ๆ ที่หูฉันว่า "รักนะ"

ฉันเบะปากมองบนให้กับคำบอกรักของมันพลันตอบกลับมันไปว่า

"กองไว้ตรงนั้นแหละ"

"เรยา"

[END]