Ep44

"ฉันไม่ได้โกรธ" ฉันบอกออกไปเสียงเรียบ ล่ามที่ได้ยินฉันพูดแบบนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะเลือนหายเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของฉัน "แต่ฉันเกลียดนายต่างหาก"

"........" เขานิ่งลงไปเลยเมื่อได้ยินฉันพูดแบบนั้นก่อนที่เขาจะระบายยิ้มฝืด ๆ ออกมา

เมื่อเห็นว่าล่ามนิ่งฉันเองก็นิ่งตามเขาไปด้วยเหมือนกันระหว่างที่นั่งมองหน้ากันอยู่นั้นฉันอดไม่ได้ที่จะเบนสายตามองสำรวจร่างกายของล่ามว่าเขายังเป็นอะไรตรงไหนไหมแต่พอเห็นว่าร่างกายของเขาตอนนี้กลับมาเป็นปกติทุกอย่าง

"เฮ้อ" ฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ

"เป็นห่วงฉันเหรอ" ฉันชะงักกับคำถามนี้ของล่าม ฉันแสร้งชักสีหน้าใส่ล่ามกลบเกลื่อนอาการเล่อล่าของตัวเองที่เผลอไปแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงจนโดนเขาจับได้

"ใครมันจะไปเป็นห่วงนาย คนอย่างนายตายซะได้ก็ดี" ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป หน้าล่ามเองก็สลดไปเลยเหมือนกันเมื่อได้ยินฉันพูดแบบนั้น "ขะ ขอ"

"เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ" ฉันที่กำลังจะเอ่ยขอโทษล่ามก็ต้องชะงักเมื่อล่ามเขาพูดสวนขึ้นมา ล่ามถามฉันน้ำเสียงแผ่วเบาสีหน้าเขามันดูเจื่อนลงไปมากจนฉันสัมผัสได้

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นสักหน่อย ไม่ได้ตั้งใจพูดว่าเขามันสมควรตาย ฉันไม่ได้อยากให้เขาตายแต่เพราะความน้อยใจ เสียใจที่ฉันยังมีต่อเขาส่งผลทำฉันให้พลั้งปากพูดออกไปแบบนั้น

"ฉันผิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ ความผิดของฉันเธอไม่สามารถให้ขอโอกาสฉันได้เลยใช่ไหมเรยา"

"แล้วนายคิดว่าสิ่งที่นายทำฉันควรให้โอกาสนายรึเปล่าล่ะล่าม นายเห็นความรู้สึกที่ฉันมีต่อนายเป็นแค่เรื่องเดิมพัน นายเห็นฉันเป็นแค่ที่ระบาย นายว่าฉันเสีย ๆ หาย ๆ นายทำฉันเสียใจตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง นายคิดว่าฉันควรให้โอกาสคนแบบนี้ไหม แล้วถ้าเปลี่ยนให้นายมาเป็นฉันแล้วตกอยู่สถานการณ์เดียวกันนายจะทำยังไง นายจะให้โอกาสคนที่ทำนายเสียใจจนนับครั้งไม่ถ้วนได้เหรอล่าม" ฉันร่ายยาวออกมาอย่างเหลืออดกับคำที่ล่ามถามออกมา สิ่งที่เขาทำมันอาจจะดูไม่ได้เลวร้ายในสายตาของคนอื่นก็จริงแต่มันกลับเลวร้ายในความรู้สึกของฉัน แล้วดูสิ่งที่เขาพูดสิ เขาพูดเหมือนฉันเป็นคนผิด พูดเหมือนฉันเป็นคนทำร้ายเขายังไงยังงั้นเลย

"ก็ถ้าคนนั้นเขาปรับปรุงตัว ก็ถ้าคนนั้นยืนยันเสียงหนักแน่นว่าจะไม่ทำเหมือนเก่าฉันก็พร้อมจะให้โอกาสเขาดูสักครั้ง" ล่ามพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังในขณะที่สายตาของเขาที่มองมายังฉันก็ดูจริงจังไม่แพ้น้ำเสียงของเขาเลย

"แต่นั่นมันนายไม่ใช่ฉัน" ฉันตอบพลางแสร้งทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ล่ามเต็มทนที่เขาเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระอยู่ได้ ฉันเตรียมจะเก็บของเพื่อที่จะกลับบ้านเพราะดูท่าที่แห่งนี้ไม่เหมาะแก่การให้ฉันนั่งทำงานอีกต่อไป

"ใจร้าย"

ซ่า

แก้วน้ำที่ฉันถือติดมือถูกฉันยกขึ้นสาดใส่ล่ามแบบอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำว่าใจร้ายหลุดออกมาจากปากของเขา

ปัก

ไม่เพียงแค่นั้นฉันยังเขวี้ยงแก้วน้ำใบนั้นใส่หัวล่ามอย่างจัง

"ใครกันที่มันใจร้ายก่อนกลับไปคิดดูให้ดี" ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกมาโดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองล่ามว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหอยากจะย้อนกลับไปฟาดล่ามอีกสักทีสองทีเมื่อฉันเผลอนึกถึงคำพูดของเขา

'ใจร้าย'

"เหอะ" ฉันเค้นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน เขากล้าพูดมาได้ยังไงกันว่าฉันใจร้ายต้นเหตุมันก็มาจากเขาไม่ใช่เหรอที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้

ฉันเดินตึงตังเข้าบ้านมาอย่างไม่สบอารมณ์เป็นจังหวะเดียวกันที่พี่ชายของฉันกำลังเดินไปห้องรับแขก พอพี่รันต์หันมาเห็นฉันเขาก็หยุดเดินยืนอยู่กับที่มองฉันที่กำลังเดินเข้าไปหาเขา

"ไปกินรังแตนที่ไหนมา" พี่รันต์ถามพลางเดินนำฉันไปที่ห้องรับแขกโดยมีฉันเดินตามหลังเขาไปติด ๆ

"ก็ไอ้ล่ามน่ะสิมันบอกว่าหนูใจร้าย พี่รันต์ดูมันพูดสิ มันกล้าพูดมาได้ยังไงทั้ง ๆ ที่ตัวมันเองนั่นแหละใจร้ายกับหนูก่อน" ฉันเล่าให้พี่รันต์ฟังถึงเรื่องที่ฉันไปเจอล่ามมาวันนี้ เรื่องที่ล่ามว่าฉันใจร้ายระหว่างที่เล่าฉันก็ใส่อารมณ์แบบเต็มที่อย่างคนต้องการระบายอารมณ์ขุ่นมัวที่มันสุมอยู่ในอก

"ไปเจอมันมาเหรอ"

"อือ มันตามไปร้านกาแฟ"

"แกก็คืนดีกับมันไปสิจะได้จบ ๆ มันจะได้ไม่ต้องตามแกเป็นผีเปตรอยู่แบบนี้" ฉันกลอกตามองบนให้กับคำพูดพี่รันต์ ทำไมนะทำไมกันถึงได้มีแต่คนอยากให้ฉันกลับไปคบกับล่าม ฉันได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ตกลงจะไม่มีใครเห็นใจผู้ถูกกระทำอย่างฉันเลยใช่ไหม "รักกันก็กลับไปคบกันแค่นั้นไม่เห็นต้องคิดมากอะไรเลย กลับไปกินกันได้ตามสบายไม่ต้องกลัวว่าใครจะว่าเพราะมีแต่คนสนับสนุน" ฉันยกมือกุมขมับทันทีหลังจากได้ฟังสิ่งที่พี่รันต์พูด ซึ่งคำพูดของเขาช่วยอะไรน้องสาวอย่างฉันไม่ได้เลยสักนิด ตอนแรกฉันก็คิดว่าพี่รันต์เข้าใจฉันมากกว่าใครซะอีกเห็นให้คำปรึกษาฉันซะดิบดี แต่พอมาวันนี้มันทำให้ฉันรู้ว่าพี่รันต์ก็ไม่ต่างจากทุกคนที่อยากให้ฉันกับล่ามรักกันจนตัวสั่น

"ไปบอกให้มันมาขอขมาหนูดู บางทีหนูอาจจะพิจารณาเรื่องของหนูกับมันใหม่ก็ได้" ฉันเอ่ยบอกพี่รันต์อย่างไม่จริงจังมากนัก

"รักษาคำพูดด้วยล่ะ" พี่รันต์ชี้หน้าฉัน

"คนอย่างเรยาคำไหนคำนั้น" ฉันเชิดหน้าตอบพี่รันต์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ฉันมั่นใจในตัวเองสุด ๆ ว่าคนอย่างล่ามไม่มีทางลดตัวลงมาทำอะไรแบบที่ฉันขอไปแน่นอน คนรักในศักดิ์ศรีอย่างล่ามไม่มีทางที่เขาจะทำแบบนั้น ไม่มีวันที่คนอย่างเขาจะยอมก้มหัวให้ใครโดยเฉพาะผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่ เขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ ๆ

"เตรียมชุดแต่งงานไว้ได้เลยมึง" พี่รันต์พูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์มองฉัน "ได้แต่งงานกับไอ้ล่ามสมดั่งใจแม่แน่"

"หนูกลัวได้ใส่ชุดไทยรำแก้บนมากกว่า" ฉันยอกย้อนพี่รันต์กลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

แล้วมารอดูกันระหว่างฉันกับพี่รันต์ใครจะหมู่ใครจะจ่า