Ep24

"อั่ก" ฉันยกเท้าถีบหลังล่ามที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ปลายเตียงอย่างแรงด้วยความแค้นเพราะบทสวาทเมื่อครู่ที่เขามอบให้มันทั้งรุนแรงและป่าเถื่อนเป็นที่สุดทำเอาฉันสะบักสะบอมราวกับคนโดนรุมโทรมมายังไงยังงั้น เขาทรมานฉันด้วยของเล่นผู้ใหญ่อย่างไร้ความปรานีแถมเสร็จกิจเขาก็ยังไม่ใยดีนั่งเล่นโทรศัพท์ฮัมเพลงอย่างมีความสุขไม่นึกสนใจฉันที่นอนซมเหมือนหมาจากการกระทำของเขาสักนิด

ล่ามที่โดนฉันถีบไปเต็มแรงเมื่อตั้งสติได้เขาก็หันกลับมาจ้องฉันตาเขียวปั๊ด

"เอาใหญ่แล้วนะเรยา" เค้นเสียงพูดกับฉันอย่างเหลืออด

"แล้วมึงจะทำไม" ไม่มีหรอกคำว่าสุภาพกับคนแบบมันนาทีนี้ฉันอยากจะฆ่าคนหน้ามึนแบบล่ามให้ตายเสียตอนนี้ด้วยซ้ำ ไอ้สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน ไอ้แววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ฉันเกลียดมัน ฉันเกลียดแววตาและสีหน้าท่าทางแบบนี้ของล่ามเป็นที่สุด

"ถีบผัวแบบนี้อยากจะโดนอีกสักดอก สองดอกใช่ไหม" ล่ามเลิกคิ้วถามฉันพลันเหยียดยิ้มมุมปากมองฉันที่นั่งทำหน้าเลิกลั่กให้กับคำพูดของเขา

"บอกไปกี่ครั้งแล้วห้ะว่านายไม่ใช่ผัวฉัน สมองเสื่อมเหรอถึงจำไม่ได้" ถึงกระนั้นฉันยังคงเชิดหน้าชูคอเถียงเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้

"อ๋อ พูดแบบนี้อยากโดนฉันกระแทกอีกก็ไม่บอก" ใบหน้าหล่อเหล่าของล่ามบึ้งตึงขึ้นมาทันทีก่อนที่เขาจะเค้นเสียงเย็นยะเยือกพูดกับฉันอย่างจริงจัง

ฉันยกมือปิดปากห้ามใจตัวเองไม่ให้ต่อปากต่อคำกับล่ามไปมากกว่านี้เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตัวโตที่พร้อมกระโจนตัวเข้าหาฉันตลอดเวลา

เซ็กส์ของล่ามน่ะรุนแรงยิ่งกว่าอะไร ทางที่ดีตอนนี้ฉันควรเซฟตัวเองน่ะถูกแล้วขืนโดนเขาเอาอีกครั้งมีหวังฉันได้ไปรีแพร์น้องหมีแน่ ๆ

"เหอะ" ล่ามที่เห็นท่าทางหวาดหวั่นของฉันก็เค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันเขายื่นมือมาบีบปลายคางฉันเบา ๆ "คราวหลังอย่าปากดีถ้าไม่อยากโดนฉันกระแทกแบบวันนี้อีก"

ฉันเม้มปากกำหมัดเข้าหากันแน่นข่มอารมณ์เดือดดาลของตัวเองไม่ให้มันประทุออกมา มองสบตาล่ามนิ่งไม่สื่อถึงอารมณ์ใดออกมา "ใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปทำงานของเธอได้แล้ว" ก่อนที่เขาจะคว้าหยิบเสื้อผ้ามายัดใส่มือฉัน ล่ามผละตัวออกไปเขายืนมองหน้าฉันครู่หนึ่งก่อนจะออกไปจากห้องนอน

"เฮ้อ" ลับหลังที่ใครอีกคนเดินออกไปพ้นสายตาฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างคนเหนื่อยล้าก่อนจะลุกพาตัวเองมาเข้าห้องน้ำชำระล้างคราบคาวที่อีกคนฝากไว้ออกจากร่างกาย ฉันมองร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากฝีมือของล่ามอย่างเวทนาพลันใจฉันก็รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาเมื่อเผลอนึกถึงการกระทำและคำพูดของเขา การกระทำที่แสดงถึงความหึงหวง คำพูดที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของ คำพูดและการกระทำพวกนั้นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีสักนิดกลับกันมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บขึ้นไปอีก หึงหวงฉัน แสดงความเป็นเจ้าของฉันทั้งที่ตัวเขาก็มีแฟนอยู่แล้วฉันจะดีใจลงได้ยังไงกัน

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็เดินออกมาเห็นล่ามก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่เมื่อรับรู้ถึงการปรากฏตัวของฉันเขาก็เงยหน้าขึ้นมามอง

"เชิญ" ก่อนจะผายมือให้ฉันไปทางประตูเสมือนเป็นการไล่ฉันให้ออกไปจากห้องของเขาทางอ้อมยังไงยังงั้นเลย

ฉันเม้มปากเล็กน้อยกับท่าทางหมางเมินของล่ามก่อนจะเบนหน้าหนีแล้วสาวเท้าเดินออกมาจังหวะที่ประตูเปิดอ้าฉันก็ต้องผงะกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ฉันรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติมองคนตรงหน้านิ่ง ๆ

เรียวคิ้วของเหมยอิงขมวดเข้าหากันแน่นเป็นปมก่อนที่เธอจะไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้ามองสำรวจตัวฉันอย่างเปิดเผยซึ่งฉันเองก็กำลังมองเธออยู่เหมือนกันและไม่คิดจะหลบสายตาที่เธอมองมาสักนิดพลันฉันก็คิดไปถึงเมื่อกี้ที่ล่ามรีบร้อนไล่ฉันให้ออกจากห้องเป็นเพราะแฟนตัวจริงของเขากำลังมาหาแบบนี้เองสินะ

'เหอะ' ฉันเค้นหัวเราะอย่างนึกสมเพชตัวเองความเจ็บมันแล่นจุกอกน้ำตาตกในเป็นที่เรียบร้อย

"ขอทางหน่อยค่ะพี่จะออกไปทำงาน" ฉันบอกเหมยอิงเสียงเรียบทว่าเธอก็ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนเปิดทางให้ฉันได้ออกไป เธอจ้องหน้าฉันเขม็ง

"มาทำอะไรให้ห้องพี่ล่ามคะ โต๊ะทำงานของพี่อยู่หน้าห้องอาคีรึเปล่า" เธอถามพลางจ้องมองฉันอย่างจับผิด

"แล้วทำไมพี่จะมาหาเพื่อนพี่ไม่ได้คะ" ฉันตอบอย่างไม่แสแยปรายตามองล่ามที่นั่งมองฉันกับเหมยอิงคุยกันอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร เขาจะใจเย็นเกินไปแล้ว เขาควรบอกแฟนเขาให้หลีกทางให้ฉันได้ออกไปสิไม่ใช่นั่งนิ่งทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่แบบนั้น

"ก็ถ้ามาหาเพื่อนธรรมดาเหมยอิงก็ไม่ได้ว่าอะไรพี่หรอกค่ะ" เธอยิ้มก่อนจะโน้มหน้าเข้าหาฉันเอ่ยประโยคบางอย่างออกมาให้เราได้ยินกันแค่สองคน "แต่ถ้ามาร่านใส่แฟนคนอื่น" เธอช้อนสายตาขึ้นสบสายตาฉัน "เหมยอิงเอาพี่ตายแน่"

ฉันยิ้มเหยียดให้กับคำขู่ของเหมยอิงฉันไม่ได้รู้สึกกลัวคำพูดของเธอสักนิดกลับกันฉันนึกตลกคนตรงหน้ามากกว่าที่เอาแต่ขู่คนอื่นฟ่อ ๆ ห้ามไม่ให้ยุ่งกับแฟนตัวเองทั้งที่ความจริงแล้วเธอควรห้ามแฟนเธอมากกว่าเพราะถ้าล่ามไม่ลากฉันมาคิดเหรอว่าฉันจะมายืนอยู่ตรงนี้

"คนแอบชอบมันก็ได้แค่แอบชอบอยู่วันยังค่ำนั่นแหละค่ะพี่เรยา" เธอเดินมายืนขนาบข้างกับฉันพลางพูดออกมาพลันตบไหล่ฉันเบา ๆ "ดูน่าสมเพชดีนะคะ" เหมยอิงหัวเราะออกมาราวกับคำพูดเมื่อกี้ของเธอมันฟังดูน่าตลกก่อนจะเดินเข้าไปหาล่ามในขณะที่ฉันยืนกำหมัดข่มความรู้สึกเดือดดาลเอาไว้หันหน้ากลับไปมองล่ามกับเหมยอิงที่ผลัดกันหอมแก้มด้วยความรู้สึกหลากหลาย

"คิดถึงเหมยอิงไหมคะ"

"คิดถึงที่สุดค่ะ" ฉันเดินหนีบทสนทนาชวนอ้วกนั่นออกมาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานอย่างแรงด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่สุมอยู่ในอก

แสดงความรักกันหวานหอมบอกคิดถึงกันหวานซึ้งทั้งที่ตอนอยู่กับฉันไม่เห็นจะใยดียัยนั่นสักนิดบอกตามตรงว่าจะอ้วก แล้วอย่าหวังว่าคนแบบล่ามหลังจากนี้จะเข้าใกล้ฉันได้อีก ผู้ชายที่ทำดีแค่ตอนอยากได้แบบนั้นฉันขอไม่ยุ่งด้วยดีกว่า

พอกันแบบจริง ๆ จัง ๆ สักที หลังจากนี้ก็อยู่ใครอยู่มัน