4

เหตุการณ์ในวันนั้นแก้วตายังจำได้ไม่เคยลืม เธอจะไม่ปริปากพูดหรือแพร่งพรายเรื่องของเขาเด็ดขาด

แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไร้อิสระอยู่ดี...

แก้วตายังคงดำเนินชีวิตตามปกติ คิมหันต์ไม่ได้ทำอะไรเธอไปมากกว่าการข่มขู่ ทว่าเรื่องของความรู้สึกที่มีให้เขามันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เรื่องน่าอึดอัดใจรองลงมาก็คงเป็นสายตาจากบรรดาสาวรับใช้ภายในบ้าน พวกหล่อนมักมองเธออย่างเหยียดหยาม รู้กันดีว่าแก้วตาได้รับความเอ็นดูจากคิมหันต์มากสุด ถึงขั้นเขาส่งเสียเธอให้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเอกชน

หนำซ้ำยังได้รับเงินเดือนเท่ากับสาวรับใช้คนอื่นที่ทำงานเต็มเวลา ในขณะที่เธอทำเฉพาะตอนเลิกเรียนกับวันหยุดเท่านั้น เมื่อก่อนก็รู้สึกซึ้งใจในความมีเมตตาของคิมหันต์เอามาก ๆ ทว่ายามนี้ความรู้สึกนั้นมันเจือจางไปหมด ได้แต่ภาวนาให้ตนเรียนจบเร็ว ๆ เพื่อจะได้ไปจากคฤหาสน์หลังนี้เสียที

หญิงสาวยืนคิดอะไรเพลิน ๆ ระหว่างที่ล้างจานไปด้วย ประตูห้องครัวถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างท้วมของป้าน้อย เปรียบเสมือนแม่นมของคิมหันต์

"พวกเอ็งมาฟังทางนี้ก่อน" ป้าน้อยกวักมือเรียกทุกชีวิตในห้องครัวให้ไปรวมกันตรงจุดที่แกยืนอยู่ แก้วตาเช็ดมือให้แห้งแล้วตามไปสมทบ

"เย็นนี้คุณคิมเธอพาคู่หมั้นมาทานข้าว จัดสำรับให้คุณพลอยเธอด้วย" จบคำพูดจากป้าน้อย เหล่าสาวรับใช้ก็พากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจ ส่วนแก้วตาชะงักไปครู่หนึ่ง

ผู้หญิงคนนั้นคงโชคร้าย หรือไม่บางทีเจ้าหล่อนอาจยังไม่รู้ด้านมืดของคิมหันต์...

"คุณคิมมีคู่หมั้นกับเขาตั้งแต่เมื่อไรอะ ทำไมพวกเราไม่รู้เรื่องเลยล่ะป้า"

"มีตั้งแต่เมื่อไรมันก็ไม่ใช่ธุระกงการของพวกเอ็ง" ป้าน้อยใช้นิ้วป้อม ๆ ผลักหน้าผากมันแผล็บของสาวใช้

"ก็ดีเหมือนกันนะ ใครบางคนแถวนี้จะได้สำเหนียกตัวเองไว้บ้าง"

ใครบางคนที่ว่าก็คงไม่พ้นแก้วตา หญิงสาวไม่ได้โต้กลับ เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ รู้กันดีว่าคนพวกนี้มักชอบคิดกันไปเองว่าเธออยากขึ้นมาเป็นนายหญิงของบ้าน เพราะถูกเอ็นดูมากกว่าคนอื่นเลยถูกมองว่าประจบประแจงเก่งนั่นเอง ทั้งที่ความเป็นจริงไม่ใช่เลย

"สงสัยงานนี้คงได้มีคนเป็นหมาหัวเน่าบ้างละวะ"

"ฉันก็ไม่เข้าใจจริง ๆ นะพี่ ทำไมคุณคิมถึงยังชุบเลี้ยงมันอยู่ ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่าอีแก้วมัน..."

"พอได้แล้วนังเปีย! เอ็งนี่มันน่าเอาขี้เถ้ายัดปากจริง ๆ!"

"ก็มันจริงนี่" เปียหน้าบูดบึ้งก่อนจะสะบัดหน้าไปทางอื่น ป้าน้อยชี้หน้าคาดโทษก่อนจะเหลือบมองมาทางอีกคนที่ยืนก้มหน้านิ่ง

"ส่วนแกแก้วตา ไปจ่ายตลาดตามรายการที่ฉันจดไว้"

"จ้ะป้า" แก้วตาตกปากรับคำอย่างไม่อิดออด จากนั้นถอดผ้าคลุมออกพาดไว้ที่ราวไม้ข้างกัน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดพวกนั้น แต่เพราะว่ามันกลายเป็นเรื่องชินชา ถึงตอบโต้ก็ไม่ส่งผลดี แค่ทุกวันนี้ก็อยู่อย่างอึดอัดใจมากพอแล้ว

แก้วตารับหน้าที่ไปจ่ายตลาดตามคำสั่งของป้าน้อย ดังนั้นตอนนี้สองแขนเรียวเล็กจึงเต็มไปด้วยสัมภาระมากมาย เมื่อเดินไปถึงลานจอดรถภายในตลาดกลับพบว่ารถตู้ที่หญิงสาวอาศัยนั่งมาในคราแรกไม่อยู่แล้ว

เธอรีบวางข้าวของพะรุงพะรังไว้ข้างริมฟุตพาทก่อนจะต่อสายหาลุงคนขับ รอเพียงไม่กี่วิปลายสายก็กดรับ

"ข้าว่าจะโทร. หาเอ็งอยู่พอดีนังแก้ว อีศรีมันลื่นล้มในห้องน้ำ ข้าเลยต้องรีบไปโรงพยาบาลเนี่ย...อีศรีนะอีศรี หาเรื่องหาราวให้กันจริง ๆ เอ็งโบกวินแถวนั้นกลับไปก่อนแล้วกัน" ลุงคนขับรถจบบทสนทนาเพียงเท่านั้นแล้วกดตัดสายไปโดยที่แก้วตาไม่มีจังหวะได้แทรกขึ้น แต่ก็พอจะเข้าใจได้ น้าศรีเมียของแกค่อนข้างสติฟั่นเฟือน และมักเกิดเรื่องเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง

แก้วตามองไปทางศาลารถรับส่งแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก้มลงหยิบข้าวของที่วางไว้ข้างริมฟุตพาทขึ้นมาคล้องแขนไว้ตามเดิม แต่ด้วยความที่แก้วตารูปร่างค่อนข้างเล็ก บวกกับข้าวของที่เต็มสองแขนจึงทำให้เธอหยุดพักเหนื่อยเป็นระยะ กว่าจะถึงจุดรถรับจ้างก็เล่นเอาเหงื่อแตกพลั่ก

ปี๊น!

อีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงจุดหมาย ทว่ารถเก๋งคันหรูแสนจะคุ้นตาก็บีบแตรไล่หลังเธอมา เมื่อหันหลังกลับไปถึงได้รู้ว่าเป็นรถของ...คุณคิมหันต์

แก้วตาเม้มปากแน่นยืนอยู่กับที่จนกระทั่งกระจกรถถูกเลื่อนลง สิ่งแรกที่เห็นคือหญิงสาวเจ้าของใบหน้ารูปไข่ ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวอมชมพูอย่างลูกคนมีเงิน เธอนั่งอยู่เบาะหน้าก่อนจะปั้นยิ้มให้แก้วตา ถัดไปก็เป็นเจ้าของใบหน้าคมคายที่แก้วตารู้จักเขาเป็นอย่างดี

"ขึ้นรถสิ กลับด้วยกัน" คิมหันต์เอ่ยอย่างใจดี

แก้วตามองไปทางพี่วิน ทางนั้นก็เตรียมจะขับรถมาทางเธออยู่แล้ว หญิงสาวหันกลับมาทางรถคันหรู ไม่ได้จ้องหน้าเขาโดยตรงก่อนจะปฏิเสธเสียงแผ่วอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ไม่เป็นอะไรค่ะ แก้วนั่งวินกลับดีกว่า เดี๋ยวรถคุณคิมจะเหม็นกลิ่นของสด" พร้อมกับชูข้าวของเต็มสองแขนเล็กให้เขาดู

"พลอยว่าให้เธอนั่งวินกลับไปดีแล้วค่ะ พลอยเพิ่งทำผมมาเองนะคะคิม เดี๋ยวกลิ่นของสดติดผมแล้วคิมจะมาว่าพลอยตัวเหม็นไม่ได้นะ" แก้วตามองผู้หญิงที่ชื่อพลอยก็นึกขึ้นได้ว่าน่าจะเป็นคนเดียวกับที่ป้าน้อยบอก คุณพลอยคู่หมั้นของเขา

คิมหันต์จ้องสาวรับใช้สายตาของเขาเรียบเฉยเพียงครู่เดียวเท่านั้น เขาก็หันไปส่งยิ้มให้คู่หมั้นพยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ

"ถ้างั้นไว้เจอกันที่บ้านนะ...แก้วตา"

เสียงของเขาทุ้ม แต่ไม่นุ่มเหมือนครั้งแรก ริมฝีปากหยักบิดโค้งเป็นรอยยิ้มเย็น รถหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป

ไม่รู้ทำไมความรู้สึกของเธอบอกว่า เขาไม่ได้เห็นด้วยอย่างที่แสดงออกมาเลยสักนิดเดียว แก้วตาก้มหน้าพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด บอกไม่ถูกเลยกับสายตาคู่นั้น เขาทำเธอกลัวอีกแล้ว...