5

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ แก้วตาก็เห็นรถของคิมหันต์จอดอยู่ก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวรีบหิ้วข้าวของเดินไปทางครัวทันที โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาดำมืดของใครบางคนจับจ้องอยู่

"อีแก้ว! กว่าจะเสด็จมาได้นะ ให้ไปตลาดแค่นี้หายหัวไปเป็นชั่วโมง!" ทันทีที่ก้าวเข้ามาในครัวก็ได้ยินเสียงของเพื่อนสาวใช้ดังมาแต่ไกล

"ขอโทษจ้ะ พอดีลุงเชิดแก..."

"พอ! ไม่ต้องพูด ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น รีบไปจัดของใส่ตู้เย็น แล้วก็ไปช่วยหั่นผักโน่น" ใบหน้ามันแผล็บสะบัดบ๊อบไปอีกทางหลังจากที่สั่งงานเสร็จ แก้วตาก้มหน้าเหนื่อยใจ ถึงเธอจะมาเร็วกว่านี้ก็ใช่ว่าจะไม่โดนเล่นงาน สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกันอยู่ดี

อาหารสีสันน่ารับประทานถูกจัดเรียงออกมาตามลำดับ แก้วตารับหน้าที่ตักข้าวให้คุณชายของบ้านและว่าที่คู่หมั้นของเขา บนโต๊ะอาหารจึงมีเพียงแค่สองชีวิตเท่านั้น เท่าที่แก้วตาจำความได้ พ่อแม่ของคิมหันต์ท่านเสียชีวิตไปได้หลายปีแล้ว ก่อนที่เธอกับแม่จะย้ายเข้ามาทำงานกันที่นี่เสียอีก ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่เพียงคนเดียว ไม่เคยมีคนรักจนล่าสุดถึงได้ยินจากป้าน้อยว่าเขามีคู่หมั้น

หลังจากที่ทำทุกอย่างเรียบร้อย แก้วตาก็ถอยออกมาเดินกลับเข้าครัว ได้ยินแว่ว ๆ ว่าคุณพลอยจะนอนค้างที่นี่ด้วย

ถึงเวลาเก็บโต๊ะอาหาร แก้วตาเดินมาจัดการทุกอย่างเพียงลำพัง เพราะโดนยัดเยียดจากคนอื่น ๆ พลอยลินขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ดังนั้นจึงเหลือเพียงคิมหันต์ที่นั่งอยู่

อยู่ต่อหน้าเขาแก้วตาค่อนข้างประหม่า เดาว่าเขาเองคงมองเธอออกเช่นกัน เพราะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ถึงคิมหันต์จะไม่ได้พูดอะไร แต่เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ แก้วตาแสร้งทำเป็นไม่สนใจแล้วเร่งเก็บจานบนโต๊ะ

"ขึ้นไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนบนห้องฉันด้วย"

หญิงสาวสะดุดลมหายใจไปวูบหนึ่งกับคำสั่งของเขา มือเรียวเล็กหยิบจานใบสุดท้ายใส่ถาดก่อนจะหันไปทางชายหนุ่ม

"เดี๋ยวแก้วจะบอกป้าน้อยให้ค่ะ" เธอเลือกตอบไปแบบนั้น เพราะปกติแล้วบนห้องนอนใหญ่จะเป็นหน้าที่ของป้าน้อยที่ต้องขึ้นไปดูแล

"ไม่ได้ฟังที่ฉันพูด?" คิมหันต์เน้นคำแล้วจ้องใบหน้าพริ้มเพราของสาวใช้ เธอสนทนากับเขา ทว่าสายตากลับเลื่อนลงพื้นเสมอ

แก้วตาเงียบกริบ ก้มหน้ากัดริมฝีปากจนเจ็บ

"เข้าใจที่พูดใช่ไหมหืม?"

คราวนี้แก้วตาตอบรับเสียงแผ่ว เขารู้ว่าเธอไม่เต็มใจ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของเขา มันเป็นปัญหาของเธอที่ต้องจัดการตัวเอง...

กว่าจะล้างจานเก็บข้าวของให้เป็นระเบียบก็กินเวลาไปถึงสองทุ่มกว่า แก้วตาจงใจประวิงเวลา เพราะไม่อยากขึ้นไปข้างบนเอาเสียเลย แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

สุดท้ายก็ต้องเดินไปหยิบผ้าปูที่นอนผืนใหม่ขึ้นไปยันชั้นสองของบ้าน

แก้วตาหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ครู่หนึ่ง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ มือเล็กเคาะประตูไปสามครั้ง รอไม่นานก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไป

"อุ๊ย" แก้วตาหันขวับเข้ากำแพงทันที เมื่อเห็นว่าคนภายในห้องกำลังนัวเนียกันอย่างเมามัน พลอยลินอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสภาพไม่เรียบร้อยจนเกือบเห็นของลับ ส่วนคิมหันต์เขายังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ เพียงแต่เสื้อเชิ้ตสีเข้มค่อนข้างที่จะยับยู่ไปนิดหน่อย

พลอยลินดูเหนียมอาย แต่ร่างกายยังคงแนบชิดกับกายใหญ่

คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปทางหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนหลับตาปี๋หันหน้าเข้าหากำแพง

"คุณไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวผมจะให้เด็กจัดเตียงใหม่"

"อย่าลืมตามเข้ามานะคะ" พลอยลินกรีดนิ้วไปตามร่องอกที่ประกอบไปด้วยกล้ามเนื้อหนั่นแน่น ก่อนจะส่งสายตายั่วยวนทิ้งท้าย

เมื่อเห็นว่าพลอยลินปิดประตูห้องน้ำแล้ว คิมหันต์ถึงก้าวเท้าลงจากเตียงไปยังคนตัวเล็กที่ยืนแข็งทื่อตามเดิม เขาซ้อนทับแผ่นหลังบางอย่างแนบชิด แก้วตาสะดุ้งตกใจพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ถูกเขาจับยึดแขนทั้งสองข้าง

"จำที่เธอเคยสัญญากับฉันได้ไหมแก้วตา...ฉันขอสั่งให้เธอทำมันตอนนี้"

'ร่างกายเธอเป็นของฉันแก้วตา เป็นตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเหยียบเข้ามาในพื้นที่ของฉัน'

ในคืนนั้นเธอไม่เข้าใจความหมายที่คนใจร้ายกำลังสื่อ หญิงสาวจึงทำเพียงหุบปากไว้ให้เงียบที่สุด

ดวงตาคมดุจ้องลึกเข้ามานัยน์ตาคู่ใสที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา เหมือนเขาต้องการเค้นอะไรบางอย่างจากเธอก่อนที่คิมหันต์จะยกยิ้มขึ้นมา ดวงตาของเขาแพรวพราว ในขณะเดียวกันก็น่ากลัวจับจิต

'บอกหน่อย...ฉันจะได้อะไรตอบแทนหากปล่อยเธอไปในวันนี้'

'กะ...แก้วไม่รู้ แก้วไม่มีอะไรให้คุณ'

'ไม่มี? งั้นก็เปล่าประโยชน์ที่จะปล่อยเธอไป' มือใหญ่หยาบกระด้างทำท่าจะวนกลับมารอบลำคอระหง แก้วตาผวาเฮือกดิ้นถอยหลังทั้งที่ตนจนมุม ส่วนอีกฝ่ายกลับมองแล้วแสยะยิ้มออกมาเหมือนเป็นเรื่องสนุก แก้วตาส่ายศีรษะรัว พนมมือขึ้นแนบหน้าอก

‘อย่าทำแก้วเลยนะคะ แก้วจะลืมเรื่องเมื่อคืน จะไม่พูดถึง จะไม่บอกใคร แก้วสัญญา...หรือคุณคิมจะไล่แก้วออกจากบ้านก็ได้' คิมหันต์หัวเราะร่วนเมื่อฟังจบ ไล่เธอไปก็ไม่ต่างอะไรกับปล่อยลูกกวางออกจากปากเสือ

'ให้ไล่เธอไม่สู้ฆ่าปิดปากไปเลยไม่ดีกว่าหรือ ฉันไม่ใช่เด็กน้อยนะ'

'ฮึก...ไม่ อึก...แก้วไม่อยากตาย แก้วจะทำตามทุกอย่างที่คุณสั่ง แต่ได้โปรดอย่าทำอะไรแก้วเลย' แก้วตาอ้อนวอนทั้งน้ำตา ใบหน้าใสซีดเผือดไร้สีเลือด เธอแทบจะก้มลงกราบแนบเท้าเขาอยู่แล้ว

ทว่าอีกฝ่ายกลับจุดยิ้มขึ้นมาเมื่อเธอเสนอทางเลือกที่เขาเตรียมขุดหลุมไว้รอให้เด็กน้อยตกลงไป...

'ทุกอย่างที่ฉันต้องการ เธอแน่ใจนะ' น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นยะเยือกเอ่ยถามย้ำ แก้วตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยการมองเห็นที่เริ่มพร่าเลือน

'ค่ะ...แก้วจะทำ'

คำสัญญาที่ไม่คิดว่าคนใจร้ายจะมาทวงเอาตอนนี้ ทำให้แก้วตาถึงกับหน้าถอดสี

สัมผัสอุ่นซ่านที่แผ่นหลังเล็กค่อนข้างเป็นสิ่งแปลกปลอมสำหรับหญิงสาว ฝ่ามือขาวจัดจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนจรดต้นแขนล่ำสันกำลังเลื้อยเข้ามาในชายเสื้อยืดตัวบาง แก้วตาเบิกตากว้างคว้าฝ่ามือเย็นเฉียบเอาไว้แน่น

"คุณคิม" น้ำเสียงของเธอสั่นจนคนฟังแสยะยิ้มร้ายกาจ

"หรือแก้วตาของฉันลืมเรื่องคืนนั้นไปแล้ว อยากให้ทวนไหมคนดี" สัมผัสจากฝ่ามือเย็นเริ่มหนักขึ้น เขาบีบเคล้นเนื้อส่วนเอวคอดจนคนตัวเล็กหน้าเหยเก

"ไม่...แก้วไม่ได้ลืม...คุณคิมจะให้แก้วทำอะไรบอกมาได้เลยค่ะ"

คิมหันต์พลิกร่างผอมบางให้หันมาประจันหน้า ปลายจมูกโด่งคมสันคลอเคลียแก้มนุ่ม ได้กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นเนื้อแท้ของหญิงสาวจาง ๆ ส่งผลให้ความเป็นชายภายใต้กางเกงชิโนคับตึง ผิดกับอีกคนที่ยืนตัวแข็งทื่อ

"ทำให้ฉัน" คิมหันต์ผละใบหน้าออกจากกลิ่นหอมที่เย้ายวน มือใหญ่กดไหล่เล็กลงต่ำ แก้วตาผลักเขาพร้อมถอยหลังออกห่าง

"ทะ...ทำอะไรคะ"

คิมหันต์เลิกคิ้วมองหญิงสาว เธอใสซื่อ เขาไม่แปลกใจ แต่ทำให้หงุดหงิดเสียมากกว่า

หมับ!

"ว้าย! อึกก"

ร่างเล็กถูกกระชากเข้าหาลำตัวหนาด้วยระดับความแรงที่สร้างความจุกเสียดท้องน้อย เสียงหวีดร้องถูกกลืนกลับเข้าลำคอตามเดิม เพราะถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าผู้มีพระคุณ

"อืออ อื้ออ!"

หญิงสาวดิ้นสุดฤทธิ์ทุบแผ่นหลังกว้างไปหลายอึก ทำให้คนความอดทนต่ำอย่างคิมหันต์ต้องผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อ เขาผลักร่างเล็กกระแทกผนังห้องอย่างแรง กระชากเส้นผมหนานุ่มให้แหงนเงยขึ้นจนคนที่ถูกโดนกระทำถึงกับน้ำตาซึม

เธอทั้งเจ็บทั้งจุก...

"อย่าสะดีดสะดิ้งให้มันมากเกินไปนัก เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ หรือตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ถ้าเธอเปลี่ยนใจฉันจะได้ส่งเธอไปหาแม่ตอนนี้เลยดีไหม" คิมหันต์เค้นเสียงผ่านไรฟัน หลังฝ่ามือใหญ่ขึ้นเส้นเลือดอย่างชัดเจน

"แก้วขอโทษ ฮืออ แก้วขอโทษ"

"หยุดขอโทษแล้วเก็บเสียงกับน้ำตาของเธอเอาไว้เถอะ"

อึก!

หญิงสาวถูกกดลงให้นั่งคุกเข่าบนพื้นพรมหนา คิมหันต์ถอดเข็มขัดหนังโยนไปทางเตียงอย่างไม่ไยดี ตามด้วยปลดกระดุมกางเกงก่อนจะหยุดทุกอย่างไว้เพียงแค่นั้น

"ที่เหลือเธอทำ"