2

ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน แก้วตาเสียพ่อกับพี่ชายวัยสิบขวบด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชีวิตของเธอกับแม่แขวนบนเส้นด้ายมาโดยตลอด

ไม่ว่าญาติทางฝ่ายไหนก็ไม่ยินดีต้อนรับจนได้มาเจอกับป้าน้อยหัวหน้าแม่บ้านตระกูลวิริยะกุล ถึงหล่อนจะเป็นคนดุ แต่ก็นับว่ามีบุญคุณต่อเธอกับแม่มาก

ป้าน้อยชักชวนแม่มาทำงานที่บ้านวิริยะกุล เหมือนฟ้าหลังฝนชีวิตเริ่มมองเห็นแสงสว่างหลังจากปกคลุมด้วยเมฆฝนมาอย่างยาวนาน เจ้านายใจดีเอ็นดูเด็กสาวเป็นพิเศษ กระทั่งแม่ล้มป่วย และจากไปด้วยโรคร้าย...

แก้วตายังโชคดีที่มีเจ้านายอย่างคิมหันต์ เธอรักและเคารพคิมหันต์ดังญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทว่าสาวน้อยอ่อนต่อโลกเกินไป...ความรู้สึกที่เธอมีให้เขากับความรู้สึกที่เขามีให้เธอมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

คืนนั้นเธอยังจำมันได้ดี

ช่วงเวลาตีสองภายในคฤหาสน์วิริยะกุลเงียบสงบ ห้องพักสาวใช้อยู่ถัดจากโถงใหญ่เพียงไม่กี่ก้าว แก้วตาลุกขึ้นมากลางดึกด้วยอาการลำคอแห้งผาก เท้าคู่บางเกือบจะถึงห้องครัวเพียงไม่กี่อึดใจ ฉับพลันเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวขนกายพากันลุกซู่ ไอเย็นปะทะเข้าใบหน้าวูบหนึ่ง...และไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอเดินไปยังต้นตอของเสียงนั้น

อะไรที่ไม่ควรเห็น เธอก็ได้เห็น

อะไรที่ไม่ควรรู้ เธอก็ได้รู้

คิมหันต์เจ้านายที่แสนอบอุ่น เขาอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน แผงอกแกร่งมีคราบเลือดสาดกระเซ็นเป็นจุด ๆ เป็นภาพที่สยองติดตาไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว บนพื้นห้องมีร่างไร้วิญญาณนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดลำคอมีแผลฉกรรจ์ ในขณะที่แก้วตาแอบมองอยู่หลังกำแพง เธอได้กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปทั่วอากาศ มันลอยมาตามลมจนหญิงสาวแทบอยากจะอาเจียน มือบางปิดปากไว้แน่นหนาเพื่อไม่ให้ตนส่งเสียงร้องออกไป ร่างเล็กก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว วินาทีนั้นแม้แต่น้ำสักอึกก็ไม่คิดกระหาย รู้แค่ว่าต้องออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

เคร้ง!

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ตัวสั่นเกร็ง แก้วตาเดินถอยหลังจนไม่รู้ตัวว่าสะโพกได้ชนกับแจกันดอกไม้ เสียงของมันดังสนั่นชนิดที่ว่านกกลางคืนยังต้องกระพือปีกหนี หรือแม้แต่ใครอีกคนที่อยู่กลางห้องโถงก็ยังเดินตรงมายังเธอ

ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

หญิงสาวฟุบตัวหลบใต้โต๊ะแจกัน เธอค่อนข้างตัวเล็กจึงได้เปรียบในการหลบซ่อน คนตัวเล็กร่างสั่นเทิ้มทั้งหวาดกลัวและตกใจกับสิ่งที่ตนได้เห็น เจ้านายที่แสนอบอุ่นเขาไม่ต่างจากอสุรกายหยาบช้า

เสียงฝีเท้าหายไปแล้ว เหลือเพียงแต่ความมืดกล้ำกรายอยู่รอบตัว ดวงตาคู่ใสเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาพยายามเพ่งมองไปรอบข้าง ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาไปแล้วจึงค่อย ๆ ขยับกายเคลื่อนไหว

แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์!

"เด็กน้อยของฉัน ทำไมถึงยังไม่นอน" เสียงของเขาเย็นยะเยือกหนาวจับใจคนฟัง แม้แต่อ้าปากตอบคำถามแก้วตาก็ทำไม่ได้ ขนาดที่ว่าความมืดล้อมรอบกาย แต่เธอสามารถรับรู้ถึงรังสีอำมหิตจากคนตรงหน้า

"คือ...แก้ว..."

คิมหันต์ยอบตัวลงโน้มใบหน้าเข้าหาเธอในระยะประชิด แก้วตามีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ปลายนิ้วเรียวยาวตั้งท่าจะสัมผัสแก้มนุ่ม ทว่าหญิงสาวเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับเอ่ยเสียงสั่น

"อย่าทำอะไรแก้วเลยนะคะ"

มือใหญ่ชักกลับก่อนยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แก้วตานั่งพับเพียบตัวสั่นราวกับลูกนก ชายหนุ่มกดหน้าลงมองคนตัวเล็กด้วยสายตาเย็นชา

"กลับห้องเธอไปซะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นแก้วตาก็รีบหยัดตัวลุกขึ้นก้าวเร็ว ๆ ออกจากรัศมีของเขาอย่างไม่คิดชีวิต

คิมหันต์ยืนนิ่งอยู่กับที่ รอจนกระทั่งแผ่นหลังบางหายไปจากการมองเห็น เขาเดินกลับไปยังกลางห้องโถงอีกครั้ง สายตาคมกริบตวัดมองพื้นด้านล่าง บัดนี้ทุกอย่างว่างเปล่าไม่หลงเหลือการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิต

หญิงสาวไม่สามารถข่มตาหลับ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจากด้านนอก ใจดวงน้อยก็เต้นรัวเร็วแทบบ้าคลั่ง อยากจะเก็บเสื้อผ้าแล้วหนีออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากแต่ว่าคฤหาสน์วิริยะกุลคือที่พักพิงของเธอตั้งแต่วัยเยาว์ และหญิงสาวไม่มีญาติคนไหนที่พร้อมจะอ้าแขนต้อนรับ ความคิดที่จะหนีเท่ากับศูนย์

แก้วตาออกจากห้องตั้งแต่รุ่งสาง แต่สิ่งที่ทำให้ต้องแปลกใจก็คือคฤหาสน์ทั้งหลังเงียบเชียบและวังเวงเกินไป ไฟสักดวงก็ยังไม่ถูกเปิด ปกติเวลานี้ป้าน้อยหัวหน้าแม่บ้านน่าจะออกมาสั่งงานสาวรับใช้กันแล้ว

เธออยู่ในชุดนักศึกษาเนื่องจากได้รับการส่งเสียจากคิมหันต์ให้เรียนต่อมหาวิทยาลัย จันทร์ถึงศุกร์จึงไม่ต้องทำงาน เป็นโอกาสดีที่เธอจะได้หนีออกมา

ทันทีที่เดินมาถึงประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ มือเล็กหมุนลูกบิดด้วยความร้อนใจ

แกร๊ก แกร๊ก

"ทำไมเปิดไม่ได้" แก้วตาหมุนลูกบิดกลับไปกลับมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถเปิดได้เหมือนอย่างทุกวัน หญิงสาวเริ่มร้อนรนกระวนกระวาย มือไม้ชื้นเหงื่อ ฉับพลันเสียงพวงกุญแจก็ดังกระทบกันมาจากทางด้านหลัง เมื่อเอี้ยวตัวหันไปมองร่างเล็กแทบทรุดลงเดี๋ยวนั้น

ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มเป็นรอยยิ้มที่ชวนเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาดำสนิทจ้องมองเธอ

"ไม่รู้มาก่อนว่าเธอมีเรียนเช้า ให้ฉันไปส่งดีไหม"

แก้วตายืนตัวแข็งทื่อชาวาบไปทั้งร่าง ที่สำคัญหญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะรู้ตารางเรียนของเธอด้วย จริงอย่างเขาว่า เธอไม่มีเรียนเช้า เพียงแต่ไม่อยากอยู่ที่นี่!

"ไม่ลำบากคุณคิมดีกว่าค่ะ" เสียงของเธอเบาหวิว ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอีกฝ่าย

คิมหันต์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะยื่นพวงกุญแจส่งให้ แต่นั่นหมายความว่าเธอต้องเดินไปเอาที่เขาเอง

ริมฝีปากบางแห้งผาก เกิดความลังเลขึ้นมาในจิตใจ ระยะห่างของเธอกับเขาห่างกันราวบันไดหกถึงเจ็ดขั้น หากเขาคิดจะผลักเธอให้ร่วงลงมาเพื่อปิดปากเรื่องเมื่อคืนเธอจะทำอย่างไร

"ไม่ไปเรียนแล้ว?" เสียงทุ้มถามย้ำคล้ายเยาะเย้ย

แก้วตาไม่มีทางเลือกนอกจากจำใจเดินขึ้นไปเอาพวงกุญแจอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ได้แต่ภาวนาว่าเขาจะมีเมตตาต่อกันบ้าง