3

ตลอดระยะเวลาที่แก้วตารู้จักคิมหันต์ เขาเป็นผู้ชายอบอุ่นคนหนึ่ง เอกลักษณ์ของเขาคือรอยยิ้มอ่อนโยนที่มักแต่งแต้มริมฝีปากเสมอ ทว่ายามนี้เธอไม่อาจมองเขาแบบเดิมได้เลย...

ทันทีที่แก้วตาขึ้นบันไดไปถึงชายหนุ่ม มือเธอสั่นจนยากจะควบคุม ค่อย ๆ ยื่นมือรับพวงกุญแจในมือหนา หญิงสาวเริ่มหายใจคล่องขึ้นเมื่อเขายอมส่งให้กันแต่โดยดี มืออีกข้างที่จับราวบันไดไว้แน่นเริ่มผ่อนคลายลง

"ขอบคุณค่ะ" แม้จะแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอไม่มีเวลามาขบคิดให้มากความ

แก้วตาเตรียมหมุนปลายเท้าเดินลงบันไดอย่างระมัดระวัง

"ฉันไม่ชอบเด็กขี้โกหก รู้หรือเปล่า"

ปลายเท้าหยุดชะงักพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบ เธอรู้สึกได้ถึงสายตากดดันของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาจากทางด้านหลัง

ตึก ตึก ตึก

เสียงก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายกระเด้งกระดอนราวกับจะทะลุออกมา มีสองทางเลือกผุดขึ้นมาในความคิดระหว่างหันกลับไปกับวิ่งหนีสุดชีวิต!

และแน่นอนเธอเลือกอย่างหลัง ร่างเล็กก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงหน้าประตูหญิงสาวรีบนำกุญแจขึ้นมาไขด้วยความร้อนรน ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอคล้ายกับฮัมเพลงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่เธอยังไม่สามารถเปิดประตูได้!

"แก้วตา เธอเป็นอะไรไป”

เร็วสิ เร็ว! ทำไมถึงไขประตูไม่ได้ เสียงในใจตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาอย่างต่อเนื่อง เธอได้ยินเสียงหัวเราะน่าขยะแขยงห่างเพียงไม่ถึงคืบ

แกร๊ก!

ท้ายสุดแล้วกุญแจในมือร่วงหล่นบนพื้นขัดเงา เธอกลัวเกินกว่าจะควบคุมร่างกายได้ มือไม้สั่นไปหมดจนในที่สุดก็เลิกพยายาม หญิงสาวหันกลับไปเผชิญหน้ากับคิมหันต์ด้วยแววตาสั่นระริก พร้อมกับตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจนสุดเสียง

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยแก้วด้วย ฮึก ฮือออ ช่วยแก้วด้วย" ใบหน้าใสเปื้อนหยาดน้ำตา หญิงสาวสะอื้นฮักจนตัวโยน เธอมองคิมหันต์ผ่านม่านน้ำตาที่คลอหน่วย ศีรษะเล็กส่ายไปมาเชิงขอร้องอย่าให้เขาเข้ามาใกล้ แต่มันไม่เป็นผล...

“เด็กดี...แบบนี้ฉันอึดอัดแย่"

คิมหันต์กระตุกยิ้มมุมปากจ้องเด็กสาวที่เขาเห็นมาตั้งแต่ตัวเล็กจ้อย จนตอนนี้เธอโตเต็มวัยสวยสะพรั่งจนไร้ที่ติ เขากลับปล่อยไปโดยไม่ให้แปดเปื้อนราคี เห็นทีว่าที่ผ่านมาเขาคงใจดีมากเกินไป จากเด็กน้อยที่น่ารักในวันวานถึงกลายเป็นคนช่างสอดรู้สอดเห็น

"คุณคิม อึก...อย่าทำอะไรแก้วเลยนะคะ เรื่องเมื่อคืนนี้แก้วไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" เธออ้อนวอนน่าสงสาร

ทว่าคนไร้ความรู้สึกย่อมไม่มีความเมตตา...

"รู้ไหมบทลงโทษของคนที่ชอบโกหกคืออะไร"

แก้วตาส่ายศีรษะระรัว กัดปากกลั้นเสียงสะอื้น ก้าวถอยจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตู

"อย่าทำแก้วเลยนะคะ แก้วจะไม่ปริปากบอกใคร แก้วสัญญา"

"คำสัญญาไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ"

แควก!

"กรี๊ดดด!"

เสื้อนักศึกษาถูกกระชากอย่างแรงด้วยน้ำมือคนอำมหิต เม็ดกระดุมร่วงหล่นลงพื้นกลิ้งหลุน ๆ ไปอีกทางเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางกลมกลืนกับผิวเนื้อขาวชวนน่าหลงใหล มือใหญ่เอื้อมบีบรอบลำคอระหงส่งผลให้ใบหน้าอ่อนวัยขึ้นสีแดงก่ำ เพราะขาดอากาศหายใจ

"คำสัญญามีไว้สำหรับพวกคนไร้ความผิดชอบ" เสียงเย็นยะเยือกกระซิบข้างใบหูเล็ก ฟันขาวเรียงซี่สวยขบกัดเข้าติ่งหูนุ่ม จนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว แก้วตาพยายามดึงมือหนาออกจากลำคอพลางตะเกียกตะกายคล้ายสุนัขจนตรอก

"บทสรุปของคนที่สัญญาแล้วทำไม่ได้อย่างปากพูด...เธอจะได้ไปเฝ้ายมทูตโดยไม่ต้องร้องขอความตายเลยสักนิด"

ใบหน้าเย็นชาจ้องเด็กสาวในการปกครองโดยไร้ความเมตตา

หญิงสาวน้ำตาไหลพราก เธอทำได้เพียงส่ายศีรษะไปมาอย่างยากลำบาก แม้แต่จะส่งเสียงร้องขอชีวิตก็ทำไม่ได้

คิมหันต์ เจ้านายที่เคยแสนดีไม่มีอีกแล้ว เขาคืออสุรกายในร่างมนุษย์ เลือดเย็นและใจร้ายเกินจะเปรียบเทียบ...

สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตขณะที่หยาดน้ำตาของเธอหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เขาได้ยินเสียงกระท่อนกระแท่นแหบแห้งจากเรียวปากซีดเผือด เธอร้องเรียกหามารดาที่ล่วงลับไปแล้ว

'แม่ช่วยแก้วด้วย แก้วเจ็บ'

ภาพซ้อนทับของเด็กผู้หญิงตัวเล็กใบหน้าสดใสทว่ากลับเปื้อนหยาดน้ำตาฉายชัดเข้ามาในความทรงจำอันเลือนราง ส่งผลให้คิมหันต์ผ่อนแรงที่ฝ่ามือ เขาปล่อยเธอในที่สุด ทำให้คนตัวเล็กทรุดลงไปกองกับพื้นเย็นเฉียบ เธอกอบโกยเอาอากาศเข้าปอด ร้องไห้สะอึกสะอื้น

คิมหันต์หลับตาลงช้า ๆ กรามใหญ่ถูกขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นเป็นสัน ครู่ใหญ่กว่าที่เขาจะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้ ก่อนจะกดใบหน้าลงต่ำจ้องมองเจ้าของร่างเล็กที่นั่งชันเข่ากระเสือกกระสนกายเข้าหาบานประตูอย่างน่าเวทนา ชายหนุ่มยอบตัวลงเสมอร่างบางที่ขวัญกระเจิงยามเขาเข้าใกล้ ฝ่ามือใหญ่วาดลงบนกลุ่มผมนุ่มลื่น คิมหันต์ลูบเบา ๆ คล้ายปลอบประโลม

ผิดกับแก้วตาที่เธอไม่อินกับการกระทำของเขาเอาเสียเลย

ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นจมูกเมื่อเห็นท่าทีของเด็กในการปกครอง เธอสะดุ้งทุกครั้งที่เขาลงน้ำหนักมือมากขึ้น

"ฉันจะให้โอกาสเธอนะแก้วตา อยู่ที่เธอแล้วว่าจะทำให้ฉันประทับใจแค่ไหน"

แก้วตานั่งตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกนกไร้รังที่หนาวเหน็บ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนใจร้าย และไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับว่าอย่างไร ระหว่างขอบคุณกับร้องขอให้เขาปล่อยเธอไปจะดีกว่า แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ทุกคำพูดถูกกลืนกลับเข้าลำคอตามเดิม เมื่อกลุ่มผมที่ท้ายทอยถูกคนตัวใหญ่กระชากอย่างแรง ส่งผลให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอได้กลิ่นโคโลญจน์อ่อน ๆ จากกายใหญ่ กลิ่นหอมเย็นที่เป็นตัวเขา...

"ฉันขอไม่ใจดีกับเธอแล้วนะ รู้ไหมว่ามันอึดอัดแค่ไหนที่ต้องแสร้งทำเป็นอ่อนโยนน่ะ" แรงดึงที่เพิ่มมากขึ้นกับคำสารภาพตรง ๆ จากเขา ไม่รู้ว่าอันไหนเจ็บกว่ากัน มือนุ่มยกมือขึ้นกอบกุมฝ่ามือหยาบกระด้างที่ทึ้งผมเธอไว้

"อึก...แก้วเจ็บ ปล่อยก่อนได้ไหม"

คิมหันต์ไม่ได้สนใจคำพูดอ้อนวอน กลับเพ่งสายตาไปที่ซอกคอขาวเนียน ก่อนจะอ้าปากกัดเข้าที่ซอกคอสาวอย่างแรง

"โอ๊ย!" การขบกัดที่รุนแรงทำให้คนตัวเล็กนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เนื้อนุ่มขึ้นรอยฟันจนเห็นจุดเลือดขึ้นเป็นจ้ำ ๆ อย่างชัดเจน เดาว่าสักพักมันน่าจะขึ้นสีเขียวช้ำอย่างแน่นอน

"เธอมันน่ามันเขี้ยว" กัดจนพอใจก็เงยหน้ามาส่งยิ้มให้กัน บอกตามตรงเขาทำเธอแสนจะหวาดกลัว ทว่าก็ไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงได้ แก้วตาไม่อยากเจอเขาในเวอร์ชันก่อนหน้า

คิมหันต์ที่เหมือนอสุรกายโหดร้าย

เขาน่ากลัวเกินไป...