Mag-log in“เจียร์เชื่อว่าพ่อกับยายรับรู้แล้วค่ะ พี่ล่าสบายใจได้แล้วนะคะ” รอยยิ้มกว้างของเจียร์ทำให้ล่าเริ่มยิ้มออก เขาเองก็เหมือนจะสัมผัสได้ว่าพวกท่านให้อภัยเขาแล้วจริงๆ “พ่อจ๋า ยายจ๋า ตอนนี้เจียร์กำลังจะมีน้อง ยายอวยพรให้เจียร์หน่อยนะคะ” หลังจากที่เจียร์พูดจบก็มีผีเสื้อสีสันสวยงามตัวหนึ่งบินมาเกาะที่บริเวณห
“พี่ฟัง” “เจียร์โกรธ” “พี่รู้ จะพยายามปรับ แต่ต้องมีลูกอีกคนนะ” “เฮ้อ เหมือนเด็กเลย” ไม่รู้ว่าควรต้องสงสารหรือขำดี ล่าที่คุมลูกน้อง ตอนอยู่สนามแข่งเขาทั้งสุขุมและน่าเกรงขาม แต่เมื่อตัดภาพมาตอนอยู่กับภรรยา กลายเป็นคนหวั่นไหวง่าย เจ้าน้ำตาไม่มีใครเกินวันต่อมา ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะไปต่างจังหวั
ดวงตากลมกำลังไล่ดูรูปถ่ายที่อยู่ในอัลบั้ม รอยยิ้มบางๆ เผยออกมาบนมุมปากสวย เมื่อเห็นภาพในวันที่เธอเรียนจบ ความทรงจำนั้นยังชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน ล่าเล่นใหญ่ด้วยการซื้อกุหลาบให้หนึ่งพันช่อ พร้อมกับคุกเข่าขอแต่งงานในวันนั้น ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายคนที่ร่วมแสดงความยินดี เธอยังจำคว
“พี่ไม่อยากให้หนูถาม หรือคิดแบบนั้น พี่รักหนู” “อื้อขอโทษค่ะ เจียร์คงหงุดหงิดง่ายเพราะเป็นประจำเดือนด้วย” “พี่ขอโทษที่ทำให้หนูรู้สึกแบบนั้น” ทั้งสองเอ่ยคำขอโทษด้วยรอยยิ้ม และทิ้งท้ายด้วยการหอมแก้มกันและกันฟอดใหญ่ ก่อนที่ล่าจะขับรถออกจากมหาวิทยาลัย เรื่องแบบนี้เป็นปกติของชีวิตคู่ที่หลายคนเผชิญ
หลายเดือนต่อมา… ร่างสูงในแว่นดำยืนถือดอกไม้ช่อโตไว้ในอ้อมแขนอย่างสะดุดตา ไม่สนใจนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา เนื่องในโอกาสครบรอบ ล่าจึงดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ วันนี้เขามารอตั้งแต่ร่างเล็กยังเรียนไม่เสร็จด้วยซ้ำ เสียงซุบซิบของคนที่เดินผ่านไปมาต่างสงสัยว่าผู้ชายเจ้าของใบหน้าฟ้าประทานคนนี้คือใคร บ้างก็รู้ว่า
“อื้อ~” ปลายนิ้วยังค้างอยู่บนหน้าจอไอแพด แต่สมองกลับว่างเปล่า ราวกับทุกความคิดถูกกลืนหายไปในพริบตา แม้จะไม่ใช่จูบแรก แต่สติกลับเลือนราง ลิ้นเล็กถูกเกี่ยวตวัดอย่างเชื่องช้า ชวนให้รู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง เสียงดูดดึงของคนทั้งคู่ดังแผ่วผสานกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำลาย ทุกสัมผัสจะค่อยๆ ละเมียดละไม ทว่า ในห
มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าไปยังช่องแชตของล่า จากนั้นก็ส่งข้อความไปหาเขาอย่างไม่มีความคิดลังเลแชต: ล่า 19:40 นเจียร์: ไม่กลับห้องหรอคะเจียร์: นอนเพนต์เฮ้าส์ใช่ไหมคะจะว่าเป็นครั้งแรกก็ได้ ที่เธอคาดหวังและเฝ้ารอการตอบกลับจากอีกฝ่าย ทว่า ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมง ทุกอย่างก็ยังเงียบ แม้กระทั่งเปิด
“ซี๊ด~ ข้างในตัวหนูตอดของพี่แรงเกินไปแล้ว”ใบหน้าสวยก้มมองจุดเชื่อม กลีบของเธอขึ้นสีแดงช้ำจากการพยายามสอดดันสิ่งที่ขนาดใหญ่เกินไปเข้ามา ทั้งที่เมื่อก่อนคุ้นชินเป็นอย่างดีแท้ๆ“อ๊า~มันแน่นไปหมดเลย” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ใบหน้าสวยเงยขึ้นกัดริมฝีปากแน่น ในขณะที่เริ่มเคลื่อนไหวร่างกายเร็วขึ้น“หนูขา~ ซี๊
ร่างเล็กเดินขึ้นไปหาเพื่อนในห้องอย่างคนหมดเรี่ยวแรง พอถึงที่ เธอก็ทรุดตัวนั่งลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับสติหลุดลอยไปไกล ความคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องเดิมซ้ำๆ สมองเอาแต่ย้อนภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ขณะที่หัวใจดวงน้อยก็ปวดหนึบจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อนึกว่าความสัมพันธ์ของเธอและเขาจะเป็นยังไงต่อจากนี้“เป็นอะ
เวลาล่วงเลยผ่านช่วงปิดเทอมไปอย่างรวดเร็ว และวันนี้ก็คือวันแรกของการเปิดภาคเรียนที่มหาวิทยาลัย ร่างเล็กตื่นเช้าอาบน้ำและเตรียมชุด เธอพยายามทำทุกอย่างให้เบาที่สุด เพราะยังมีอีกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงทั้งที่ตอนนั้นเขาบอกว่าขออยู่กับเธอแค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ตอนนี้ผ่านไปเกือบอาทิตย์ที่สามแล้ว เขายังไม่ยอมไ







