ตอนที่ 17 เสียงกระซิบจากความแค้น

ความมืดมิดของค่ำคืนภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่มืดมนเท่าบรรยากาศภายในห้องทำงานหรูหราของเพนต์เฮาส์ส่วนตัว นิรสายืนเผชิญหน้ากับครามินทร์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท แววตาดุดันคู่นั้นจดจ้องมองมาที่เธอดั่งราชสีห์กำลังรอขย้ำเหยื่อที่หมดทางหนี

นิรสาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า เชิดหน้าขึ้นสู้แม้หัวใจจะสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เธอกัดฟันกรอดเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนออกไปก่อนเพื่อทำลายความกดดัน

"ความสะใจของคุณมันคงถึงขีดสุดแล้วสินะ คุณคราม..." นิรสาแค่นหัวเราะเยาะหยัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความชิงชังที่จงใจแสดงออก "เห็นความพินาศของตระกูลฉันแล้วมีความสุขมากไหม? ใช้เงินซื้ออำนาจมาบดขยี้คนอื่น มันทำให้ปมด้อยในอดีตของคุณมันดีขึ้นมาบ้างหรือเปล่าล่ะ?"

คำพูดจิกกัดและรอยยิ้มหยันของเธอไม่ได้ทำให้ครามโกรธเกรี้ยวจนขาดสติเหมือนแต่ก่อน ทว่าเขากลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ช้าๆ ทว่าทรงพลัง ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างกดดัน

ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเยือกเย็น "ปากเก่งขึ้นนี่... นิสา คงคิดว่าการทำเป็นเชิดใส่ฉัน แล้วพ่นคำพูดจิกกัดมันจะช่วยปกปิดความจริงที่ว่าครอบครัวเธอกำลังจะล้มละลายได้สินะ?"

"อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ใช้วิธีสกปรก รังแกคนอื่นเพื่อสนองความแค้นบ้าๆ ของตัวเองเหมือนคุณ!" นิรสาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือแต่ยังคงความดื้อรั้น "ถ้าคุณเกลียดฉันนัก อยากจะลงโทษฉันนัก ทำไมไม่จัดการฉันให้จบๆ ไปซะ ทำไมต้องลากคนอื่นมาเกี่ยวด้วย!"

"วิธีสกปรกเหรอ?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาสคมกริบฉายแววดิบเถื่อน มือหนายื่นออกไปบีบปลายคางมนของเธอแน่นจนขึ้นรอยแดง บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ "สิ่งที่ฉันทำมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอและครอบครัวเคยทำกับฉันในอดีต! เธอเหยียบย่ำความรักของฉัน ส่งฉันไปตกระกำลำบากในนรกหลังลูกกรง... และตอนนี้ สิ่งที่ฉันกำลังทำ มันเป็นแค่ดอกเบี้ยของการแก้แค้นเท่านั้น!"

"คุณเข้าใจผิด..." นิรสาพยายามจะอธิบายความจริงเรื่องในอดีตและเหตุผลที่เธอต้องทำแบบนั้น แต่น้ำตากลับเอ่อคลอเบ้าจนกลืนคำพูดลงคอ

"ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น!" ครามตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาดุดันลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ "เธอไม่มีสิทธิ์แก้ตัว และไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น... จำไว้ให้ดีนะนิสา เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และคนที่จะเป็นผู้ชนะบนซากปรักหักพังนี้... คือฉันคนเดียว!"

เสียงกระซิบแห่งความแค้นบาดลึกเข้าในความรู้สึกของนิรสาจนชาดิก การเฉือดเชือนทางอารมณ์และคำพูดจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายหญิง ร่างบางสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ขณะที่มัจจุราชร้ายยืนมองผลงานของตัวเองด้วยรอยยิ้มหยันอันไร้ความปราณี